เพื่อนตาย

เพื่อนผมมันตายไปแล้วตั้งแต่มันเริ่มไปขายตรง

มนุษย์เงินเดือนไร้วิสัยทัศน์ตัวหนึ่ง
ไว้อาลัยแด่เพื่อนที่จากไป

ข้อเสียของการขายตรง

แอมเวย์มันไม่ดีก็ตรงที่
ทำให้เพื่อนเรากลายเป็นใครก็ไม่รู้

คุณ ร้อยละสิบสลึง
http://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X7688759/X7688759.html

ความขยันเท่านั้นที่ชดเชยความโง่

ความขยันเท่านั้นที่ชดเชยความโง่

โดนัท

Roses are red; Violets are blue;

Roses are red.
Violets are blue.
You don't care me.
But I care you.

Roses are red.
Violets are blue.
I hate you.
Or I love you?

Roses are red.
Violets are blue.
How can I know?
What do I think about you?

ช่วงนี้ชีวิตเปลี่ยนแปลงบ่อย

ผมหายหน้าหายตาหายหัวหายตัวไปจากบล็อกซะนาน กลับมาอาทิตย์ที่แล้วก็ไม่ได้เขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าไม่อยากเขียนหรอกนะครับ ไอ้เขียนหนะอยากเขียนมาก เรื่องที่อยากเขียนอยากบ่นอยากเล่าหนะก็มีมากมาย แล้วก็ไม่ใช่ไม่มีเวลาหรอกนะครับ เวลาหนะพอถึงจะยุ่งแต่ก็พอจะเจียดมาเขียนบล็อกได้บ้างแหละ สิ่งเดียวที่ไม่มีกะจิตกะใจจะเขียนครับ

ช่วงที่ผ่านมาอากาศจะเปลี่ยนแปลงบ่อยเนอะ เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวฝนตก (ที่บ้านผมมีลูกเห็บตกด้วย) ชีวิตผมช่วงนี้ก็เหมือนกันครับ เปลี่ยนแปลงบ่อยพอๆกับอากาศเลยทีเดียว มีเรื่องวุ่นวายเข้ามาในชีวิตมากมายก็เลยเป็นสาเหตุให้เว้นว่างจากการเขียนบล็อกไปซะนานครับ แล้วกลับมาครั้งนี้ก็ไม่แน่อาจจะเว้นหายไปอีกนานเหมือนกัน แต่ก็ช่างมันเหอะ บล็อกนี้มันไม่มีสาระ (ถึงผมจะจบจากโรงเรียนสารวิทยาก็เถอะ ฮ่าๆ) นอกจากเป็นการบ่นๆของผมเพียงคนเดียว มีคนอ่านก็ดี ไม่มีคนอ่านยิ่งดีใหญ่

เอ้า แก้ตัวพอแล้ว เริ่มเล่าคร่าวๆเกี่ยวกับชีวิตที่ผ่านมาดีกว่า เอาแบบคร่าวๆเลย รายละเอียดไว้แยกเขียนเป็นตอนๆอีกทีละกัน

• เรียนจบแล้ว
• หลังเรียนจบพ่อผมไม่สบายอย่างหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาลเกือบเดือน
• เริ่มงานแล้ววันที่ 1 เมษายน ที่ผ่านมา งานสนุกมากๆ แต่ก็ยากใช้ได้เลยทีเดียว
  
• ตอนนี้กำลังมีปัญหาชีวิตกับธุรกิจขายตรงอย่างมากมาย เป็นปัญหาที่ทำให้ผมเครียดมากทีเดียว

ทั้งหมดนี่ก็เป็นสรุปคร่าวๆเกี่ยวกับตัวผมในช่วงที่หายไป ไว้เดี๋ยวจะกลับมาเขียนเล่ารายละเอียดให้ฟังอีกทีดีกว่า (ถ้าทำได้นะ)

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยนะครับ รักษาสุขภาพด้วย (ไอ้คนพูดหนะทำตามที่พูดได้รึปล่าววะนั่น)

ไว้โอกาสอำนวย จะกลับมาเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง ("ใครมันจะอยากฟัง" - เสียงใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา)

ผู้หญิง

มันหน้าไหนคิดว่าตัวเองเข้าใจผู้หญิง มันนั้นไซร้ไม่เข้าใจอะไรเลย

โก้วเล้ง

เมา

ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังเมารัก
สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน
ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป
แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน

นิราศภูเขาทองของสุนทรภู่

ยกนิราศบทนี้มาเขียนไว้ไม่ทำไมหรอกครับ ช่วงนี้ชีวิตคล้ายกับนิราศบทนี้เลย ตรงวรรคที่ว่า "แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน" เฮ่อ

เกิดมาเป็นมนุษย์นี่มันลำบากนะครับ