ตกรถเมล์เมื่อครั้งวัยเยาว์

ผมเคยมีประสบการณ์ในการตกรถเมล์มาครั้งนึงครับตอนเด็กๆซักประมาณม.2 ม.3 ตอนนั้นนั่งกลับบ้านคนเดียวครับขึ้นจากแถวเกษตรฯนี่แหละ ก็จำไม่ได้ว่าเป็นรถสายอะไรแต่ที่แน่ๆจำได้ว่าเป็นรถเมล์ร้อน ผลจากการตกรถครั้งนั้นสรุปได้ดังนี้

1. ได้ใช้ประกันอุบัติเหตุที่ทำไว้เป็นครั้งแรกตั้งแต่ประเทศไทยมีรัฐธรรมนูญมา
2. ได้แผลขนาดใหญ่ที่เข่า ต้องไปล้างแผลที่โรงพยาบาลทุกวันเป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์ตามคำพิพากษาของเจ้าหน้าที่
3. โดนพ่อแม่พี่น้องลุงป้าน้าอาและคนข้างบ้านสอบเกี่ยวกับแผลที่ได้ว่าขาขาดอยู่แล้วหรือพึ่งขาด เอ้ย ถามว่าแผลนี้ท่านได้แต่ใดมา
4. และคุณๆเหล่านั้นที่ฟังที่มาของแผลจบมักจะเล่ากรณีศึกษาที่ได้เจอมาให้ผมฟังถึงความไม่ชอบธรรมของรถเมล์ร้อนในระบอบทุนนิยม (ที่ฟังมามีคนตกรถเมล์แล้วไหปลาร้าหักก็มี)
   
5. โดนคำสั่งศาลชั้นต้นจากพ่อแม่ไม่ให้ขึ้นรถเมล์ร้อนอีกต่อไป และไม่ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อ แต่แอบขึ้นบ้างเมื่อกฎหมายครอบคลุมไปไม่ถึง
6. หลังจากที่เวลาผ่านไปเกือบปีก็ยังโดนโรงพยาบาลตามตัวให้เอาหลักฐานแสดงตนในการประกันตัว เอ้ย ประกันอุบัติเหตุไปยื่นต่อคณะกรรมการ (โรงพยาบาลทำงานยังไงของมันวะ ผ่านมาเกือบปีค่อยมาขอทะเบียนบ้าน)

เรียกได้ว่าครั้งนั้นพอเป็นบทเรียนให้ผมได้เรียนรู้ความจริงอันโหดร้ายของโลกทุนนิยม (อันเป็นที่รัก) ว่ารถเมล์ร้อนส่วนใหญ่ค่อนข้างจะไม่ค่อยอยากจอดป้ายที่มันอยู่ติดกับไฟแดงครับ เพราะถ้าจอดแล้วติดไฟแดงจะได้จอดนานเลย ดังนั้นรถเมล์จะรีบๆจอดรีบๆส่ง แล้วก็จากไปก่อนที่ไฟแดงจะมาเยือน

ที่อยู่ดีๆมาเล่าเรื่องนี้ให้ฟังก็ไม่มีอะไรหรอกนะครับแต่เป็นเพราะว่าอยากบล็อกตอนที่แล้วมันทำให้คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาครับเรื่องเอามาเขียนซะหน่อย

ปล. ผมไม่ได้เป็นเฮียอู่แท็กซี่ ไม่ได้เป็นคนคุมวินรถตู้ ไม่ได้เกลียดรถเมล์ (ผมชอบรถเมล์นะครับ ชอบขึ้นรถเมล์ ชอบขึ้นมากกว่ารถตู้อีก) แต่ที่มาเขียนนี่แค่อยากเล่าเฉยๆครับ ไม่ได้มาบ่อนทำลายขสมก.ใดๆทั้งนั้น ยกเว้นแต่บ่อนไพ่นั่นอีกเรื่องนึง

รถเมล์เบรกแตกในคืนเดือนมืด

มันไม่ใช่คืนหนึ่งยังซึ้งตรึงใจ
มันไม่ใช่รักแท้ในคืนหลอกลวง
มันไม่ใช่คืนที่ดาวเต็มฟ้า
แต่มันคือ

"รถเมล์เบรกแตกในคืนเดือนมืด"

คืนวันศุกร์ที่แล้วหลังจากที่ผมออกจากคณะตอนประมาณเกือบๆสี่ทุ่ม ก็หารถจากอนุสาวรีย์ชัยฯเพื่อกลับบ้านครับ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบุญที่ผมได้ช่วยมดตกน้ำหรือบุญที่ผมเอาเศษกระดูกให้หมากิน วันนั้นผมจึงโชคดีสุดๆที่เจอรถปอ.สาย 503 เพราะรถสายนี้มีค่อนข้างน้อยครับ และเส้นทางการเดินรถของสายนี้ก็ไม่อ้อมขั้วโลกอย่างสาย 522 แถมราคาถูกกว่ารถยูโรทู 3 บาทในระยะทางที่เท่ากัน ดังนั้นผมจึงรีบกระโจนขึ้นรถโดยนึกขอบคุณฟ้าดินอยู่ในใจ

หลังจากที่หลับแล้วหลับอีก ซบแล้วซบอีก เฮ้ย ไม่มี ไม่มีคนให้ซบ ผมก็มาตื่นเอาแถวสะพานใหม่ครับ ก็ประมาณเวลาเอาเองว่าอีกสิบห้านาทีคงจะถึงบ้านอันเป็นที่พัก ก็นั่งต่อมาเรื่อยๆครับจนมาถึงกองทัพฯ ความผิดปกติเริ่มเกิดขึ้น ผมเริ่มได้กลิ่นควันครับ ควันเสียรถยนต์ ตอนนั้นคาดว่าเครื่องยนต์บางส่วนคงเสียและมีควันที่ควรจะปล่อยออกไปกลับหลุดลอดเข้ามาในตัวรถได้ แต่ไม่เป็นไรอีกแป๊บเดียวก็ถึงบ้านแล้วทนหน่อย และเมื่อรถแล่นมาถึงป้ายที่อยู่ก่อนบ้านผมสองป้ายก็มีคนกดกริ่งจะลงรถครับ คนขับก็เอารถเข้าเทียบทางเท้าและรถก็ค่อยๆชะลอความเร็วลงแต่ว่า...
มันมีเสียงกึ๊กดังขึ้นและยังแล่นต่อไปที่ความเร็วเท่าเดิมโดยไม่ยอมหยุด ตามมาด้วยเสียงคนขับตะโกนมาว่า

"ก้าวได้ก้าวเลยนะครับ รถเบรกไม่ได้ครับ"

ผู้โดยสารที่จะลงคนนั้นจึงตัดสินใจกระโดดลงไปเมื่อเค้าหาที่เหมาะๆได้ครับ
เอากับเค้าสิ เฮ้ย รถเมล์เบรกแตก เอาไงดีวะ แล้วมันจะเอาไงได้หละ ผมคิดอยู่ในใจ พร้อมหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาเพื่อเขียนพินัยกรรม (ฮ่าๆ)

โชคดีที่แถบนั้นไม่มีไฟแดงและก็ใกล้ถึงบ้านผมแล้วด้วย แต่ก็ยังอดเป็นห่วงหน่อยไม่ได้ครับตอนที่จะลงเนี่ย ไม่รู้ว่ากระโดดลงไปแล้วจะมีโอกาสเห็นแสงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้รึปล่าว แต่ก็ทำใจกล้าๆก่อนที่จะเดินไปกดออดเพราะว่าถึงป้ายที่จะลงแล้ว ผลปรากฎว่า ผมกดช้าไปครับ คือถ้าเป็นรถปกติเค้าก็จะจอดให้ผมลงในป้ายที่ผมต้องการได้ แต่เพราะคันนี้เบรกมันแตก กว่าเค้าจะชะลอความเร็วให้ผมลงได้นั้นก็เลยไปหนึ่งป้ายเต็มๆ แต่เค้าก็หยุดรถให้ได้นะครับ ค่อยยังชั่วหน่อยที่ไม่ต้องกระโดดลงจากรถที่กำลังแล่นอยู่

ผลปรากฎว่าผมลงรถได้อย่างปลอดภัยแต่นั่งเลยมาป้ายนึงครับ ก็ไม่เป็นไรเดินกลับก็ได้ น่ากลัวนิดหน่อย แต่บรรยากาศตอนนั้นกำลังดีเลยครับ กลางคืนเงียบๆ มีแสงไฟสลัวๆจากร้านค้าริมทางและเสาไฟจากเกาะกลางถนน อืม ได้อารมณ์ไปอีกแบบนะ

ครับ มันคือรถเมล์เบรกแตกในคืนเดือนมืด

ความสัมพันธ์ระหว่างคนขับกับกระเป๋า

อันว่าคนขับรถเมล์กับกระเป๋ารถเมล์ก็เป็นเหมือนนักกอล์ฟกับแคดดี้ต่างฝ่ายต่างไม่อาจขาดอีกฝ่ายหนึ่ง จะให้คนเดียวทั้งขับรถ ทั้งเก็บตังค์ก็คงไม่ได้ และจะให้คนๆเดียวทั้งด่าผู้โดยสาร ด่าพันธมิตร ด่ารัฐบาล โดยไม่มีคนช่วยเสริมก็คงไม่มันส์เท่ากับคนขับด่าแล้วกระเป๋าช่วยเสริม (จริงมั้ย?)

ผมก็ไม่รู้ว่าคนขับรถคนหนึ่งๆจะมีกระเป๋าคู่บุญแค่คนเดียวหรือจะเปลี่ยนกระเป๋าไปเรื่อยๆ แต่ประสบการณ์การขึ้นรถเมล์ประมาณ 10 ปีของผมก็ยังไม่เคยเห็นคนขับทะเลาะกับกระเป๋าซักครั้ง และส่วนใหญ่พวกเค้าจะเข้าขากันอย่างน่าประหลาด ประมาณว่าคนนึงด่าอีกคนจิก คนนึงสันนิษฐานอีกคนหาพยาน เรียกได้ว่าถ้าผู้โดยสารคนใดโชคร้ายโดนกระบวนท่าผสาน "หนึ่งกระบอกล่าวิญญาณ สามเกียร์ล่าชีวิต" เข้าไปแล้วหละก็แทบจะลงป้ายหน้าได้เลยทีเดียว อ้อ ลืมบอกไปครับ ส่วนใหญ่คนที่ฝึกกระบวนท่านี้จะเป็นคนของเอกชนนะครับ คนของขสมก.นั้นไม่ค่อยมีคนใช้กระบวนท่านี้เท่าไหร่สงสัยเจ้าสำนักคงอบรมมาดี

แล้วก็ไม่รู้ว่าคนขับรถกับกระเป๋าจะมีสภากาแฟให้ไปนั่งคุยเหตุบ้านการมุ้งรึปล่าว แต่ผมก็เห็นว่าส่วนใหญ่แล้วที่ฟังจากการคุยกันของคนขับและกระเป๋ามักจะพบว่าคนขับคนนี้จะรู้จักกระเป๋าคนนู้น กระเป๋าคนนู้นรู้จักกับคนขับคันข้างหน้า อะไรทำนองนี้

เมื่อไม่กี่วันมานี้ผมก็ได้ฟังบทสนทนาระหว่างคนขับรถคันที่ผมนั่งกับกระเป๋ารถเมล์คันข้างๆคุยกันซึ่งรู้จักกันมาก่อนและบังเอิญมาเจอกันเมื่อรถเมล์ของทั้งสองแล่นไปข้างๆกัน การคุยกันก็ทำโดยฝ่ายหนึ่งตะโกนผ่านหน้าต่างอีกฝ่ายหนึ่งตะโกนตอบกลับมา บทสนทนาก็เป็นดังต่อไปนี้
คนขับคันของผม - "เฮ้ย ไหนมึงบอกว่ามึงเป็นคนขับไง"
กระเป๋าคันข้างๆ - "ก็เป็นคนขับไง แต่วันนี้ผมมาเป็นกระเป๋า"
คนขับคันของผม - "ไม่ต้องมาตอแหล มึงลองบอกมาดิ๊ว่ารถมีกี่เกียร์"
กระเป๋าคันข้างๆ - ". . ."
คนขับคันของผม - "เห็นมั้ย"
กระเป๋าคันข้างๆ - "เดี๋ยวผมไปขับให้ดูเลยมั้ยหละ"
ผม (คิดในใจ) - "เอาแล้วไง ข้ามสะพานนี้ไปก็เป็นร้านขายโลง เลยไปหน่อยก็เป็นโรงเจ ดีไม่ต้องไปไหนไกล"
คาดว่าผู้โดยสารของอีกคันคงเสียวไปตามๆกันเลยหละครับ โชคดีที่รถทั้งสองคันแล่นแยกออกจากกันได้ก่อน การท้าทายที่คุยกันไว้จึงยุติลง ไม่งั้นคาดว่าโรงเจสะพานใหม่คงงานเข้าบานเลยครับพี่น้อง (งานศพนะ)

เห็นมั้ยหละครับ คนขับกับกระเป๋าเค้าแนบแน่นกันขนาดไหนหยอกกันข้ามคันก็ยังได้ เปลี่ยนตัวมาขับแทนก็ยังได้ (และคาดว่าจะได้ตายร่วมกันในอีกไม่ช้าถ้ากระเป๋ามาขับแทน ฮ่าๆ (ไม่ขำว้อย))