แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ หนัง แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ หนัง แสดงบทความทั้งหมด

วันอาทิตย์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551

Enchanted || มหัศจรรย์รักข้ามภพ || เมื่อผมตกหลุมรักเจ้าหญิงจากเทพนิยาย


วันอาทิตย์ที่แล้ว(10 กุมภา)ผมได้มีโอกาสไปดูเรื่อง Enchanted มาครับ จะว่ามีโอกาสได้มั้ยเนี่ยเหมือนถูกบังคับให้ไปดูเลย ไม่ใช่เพราะไม่อยากดูหนังนะครับ หนังหนะอยากดูแต่ตอนนั้นมีงานต้องทำท่วมหัวเลย แต่ก็ไปดูจนได้ แถมได้ไปดูกับสาวๆอีกแหนะ 55+ ไม่ใช่ใครที่ใหนหรอกครับ น้องสาวทั้ง 3 คนของผมเอง -*-

ผมได้ดูตัวอย่างหนังเรื่องนี้ตอนไปดูเรื่อง Cloverfield ตอนดูตัวอย่างหนังเรื่องนี้จบ อยากบอกเลยครับว่าไม่อยากดู ไม่อยากดูมากๆเลย ยิ่งคนทำเป็นดิสนีย์อีก ไม่ใช่เพราะผมเกลียดดิสนีย์นะครับ แต่เพราะหนังมันออกมาเหมือนล้อเลียนตัวเองไงไม่รู้ แต่ก็ได้ยินหลายๆคนบอกว่าสนุกดี หนังน่ารัก ฟังไปฟังมาเลยเริ่มชักอยากไปดูบ้างแล้วแฮะ และเห็นน้องสาวผมเค้าจะไปดูกันก็เลยบอกว่าจะไปดูด้วย(สุดท้ายงานเยอะจนไม่อยากดูแต่ก็ต้องไปดู เฮ่อ!)

สำหรับเนื้อเรื่องคร่าวๆของหนังก็จะประมาณหญิงสาวนางหนึ่งจากโลกเทพนิยายนาม "จีเซล" โดนแม่มดใจร้าย(ราชินีแม่เลี้ยงของเจ้าชาย)ส่งมาที่โลกแห่งความเศร้าซึ่งก็คือนิวยอร์กนั่นเอง แล้วก็ได้มาพบทนายหนุ่มลูกติดจนเป็นเรื่องราวความรักระหว่าง "เจ้าหญิงในเทพนิยายกับเจ้าชายในโลกแห่งความเป็นจริง"

อาจจะเป็นเพราะผมไปดูหนังตอนที่กลุ้มใจเรื่องงานอยู่ก็ได้ครับ ตอนดูหนังเลยไม่ได้ปล่อยอารมณ์ไปกับหนังเท่าไหร่(แต่ไม่ใช่ไม่รู้เรื่องนะครับ) ทำให้เพลงของหนังเรื่องนี้เลยไม่ค่อยกินใจผมมากนักทั้งๆที่หลายคนชมว่าเพราะ แต่ยอมรับครับว่าเสียงของคนที่แสดงเป็นจีเซลใสจริงๆ และก็มีหลายๆฉากครับที่เค้าขำกันผมก็ไม่ได้ขำตาม ถึงแม้ว่าจะพูดอย่างนี้แต่หลังจากที่ดูหนังเรื่องนี้จบผมก็บอกได้เลยครับว่าผมชอบ ชอบมากๆเลยครับ เป็นหนังที่น่ารักดี น่ารักทั้งเนี้อเรื่อง น่ารักทั้งคนแสดง(ทุกคนเลย ไม่ใช่เฉพาะนางเอกนะครับ : D)

แต่ผมก็คิดว่าไม่ใช่หนังสำหรับเด็กซะเท่าไหร่ เพราะมีประเด็นความรักระหว่างราชินีกับนาธาเนียลคนสนิทของเจ้าชาย และก็มีตลกร้ายในบางฉากด้วย แต่ก็ไม่ว่ากันครับ ไม่ถือว่าน่าเกลียดมาก เพียงแต่คิดว่าไม่มีฉากพวกนี้จะดีกว่า

ต่อไปจะขอยกตัวอย่างฉากที่ผมชอบนะครับ(ไม่ได้เรียงลำดับตามเนื้อเรื่อง เพราะนึกฉากใหนออกก็เขียนลงไป)
  • ฉากที่ทนายฟิลลิปเดินผ่านห้องนอนของจีเซลแล้วเห็นว่าพรมถูกตัดไปทำชุดแล้วเค้าก็ยิ้มออกมา ผมรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมันเป็นยิ้มที่ยิ้มให้ความไร้เดียงสาของจีเซลดูเหมือนเค้าเข้าใจในตัวจีเซลมากขึ้นครับ และก็ยังดูเป็นยิ้มที่แสดงความรักต่อจีเซลออกมาด้วย
  • ฉากที่แนนซี่แฟนฟิลลิปมาเห็นฟิลลิปกับจีเซลล้มออกมาจากห้องน้ำ แล้วเข้าใจผิดเลยออกจากห้องไป ปล่อยให้จีเซลงงว่าแนนซี่โกรธทำไม ฟิลลิปก็พยายามอธิบายว่าแนนซี่เข้าใจผิดคิดว่าเค้ากับจีเซลมีอะไรกันแต่ก็พยายามไม่อธิบายออกมาตรงๆ ทำท่าอึกอักๆ จนจีเซลเข้าใจผิดด้วยความไร้เดียงสาว่าเค้าหมายถึงจูบ ฉากนั้นจีเซลดูไร้เดียงสา น่ารักดีครับ
  • ฉากในงานเต้นรำที่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดมองแนนซี่แล้วสวมรองเท้าให้ มันเป็นฉากที่เหมาะกับคำว่า "รักแรกพบ" จริงๆครับ ฉากนี้ค่อนข้างชอบ อาจจะเป็นเพราะในชีวิตจริงไม่เจอแบบนี้ซักเท่าไหร่ 55+
  • ฉากที่คู่สามีภรรยาลูกค้าของฟิลิปเปลี่ยนใจไม่หย่ากันแล้วเพราะจีเซล ที่ชอบฉากนี้เพราะว่าประโยคที่คู่สามีภรรยานั้นบอกต่อทนายว่า "ทุกคนมีช่วงเวลาที่แย่ๆกันทั้งนั้นแหละ แต่เราจะปล่อยให้มันมาทำลายช่วงเวลาดีๆของเราเหรอ" ฟังประโยคนี้แล้วแทบร้องไห้คาโรงเลยครับ น้ำตาปริ่มๆออกมาแล้ว(ตอนนั้นมีเรื่องเครียดหลายเรื่องครับเลยอินกับประโยคนี้)
  • อีกฉากที่ชอบเพราะมีประโยคเด็ดคือฉากที่ฟิลลิปเดินในสวนกับจีเซล แล้วฟิลลิปก็พูดถึงการแต่งงานในโลกจริงให้จีเซลฟังว่า คู่แต่งงานในสมัยนี้แค่ไม่เลิกกันก็ถือว่าประสบความสำเร็จมากแล้ว ไม่ต้องคำนึงถึงเรื่องของความรักหรอก อืม ประโยคนี้มันไม่ได้ซึ้งหรอกนะครับ แต่รู้สึกว่ามันตรงกับความเป็นจริง ค่อนข้างเห็นด้วย
  • ฉากตอนใกล้จบที่จีเซลบอกว่าตัวเองโกรธ(angry) แล้วก็ยิ้มออกมาที่ตัวเองโกรธ ฉากนี้ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่อยากบอกว่า ใจละลายไปกับรอยยิ้มของจีเซลแล้ว
  • สุดท้ายก็คงเป็นฉากจบของเรื่องที่บรรยายว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้นโดยแสดงในรูปแบบของหนังสือนิทาน ฉากนี้น่าชมคนคิดจริงๆครับ ว่าคิดออกมาได้ดีมาก แล้วก็ชอบบทสรุปของนาธาเนียลด้วย : P

อีกอย่างที่ชอบก็คือฉากจบของหนังที่ไม่ต้องใส่ใจราชินีที่กลายร่างเป็นมังกรแล้วตายกลางเมืองนิวยอร์ก ไม่พยายามหาเหตุผลมาอธิบายว่าทำไมคนนิวยอร์กถึงไม่พูดถึงเรื่องนี้ ผมชอบหนังแบบนี้ครับ หนังแบบที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก อยากให้มันเป็นยังไงก็เป็น นี่ไม่ได้ประชดนะครับ ผมชอบจริงๆ

และสำหรับคนที่ดูจบแล้วกลับมาคิดต่อถึงความเป็นไปได้ของชีวิตจีเซลกับฟิลลิปในโลกจริง และแนนซี่กับเจ้าชายเอ็ดเวิรดในโลกเทพนิยาย ผมว่าต้องมีบางคนที่คิดว่าสุดท้ายแล้วก็อาจจะไปกันไม่รอดก็ได้ ตอนแรกที่ดูจบผมก็คิดอย่างนั้นครับ แต่ตอนนี้ขอบอกว่า ผมเชื่อว่าชีวิตของทั้งสองคู่นี้ต้องไปด้วยกันได้ดีแน่ๆ ไม่มีเหตุผลครับเป็นแค่ความรู้สึก

สุดท้ายแล้วก็อยากจะปิดด้วยภาพนางเอกของเราซะหน่อย คนที่แสดงเป็นจีเซลชื่อ Amy Adams ครับ ผมว่าเค้าน่ารักมากเลยนะ แสดงก็ดี เสียงก็ใส เฮ่อ ตกหลุมรักเจ้าหญิงคนนี้ซะแล้วสิ : ) ไม่เพ้อแล้วครับ ดูภาพกันดีกว่า

โปสเตอร์หนัง

ในห้องน้ำ

งานเต้นรำ แต่งชุดนี้แล้วดูน่ารักไปอีกแบบ

ออกเดทกับเจ้าชาย

สุดท้ายอยากบอกว่าผมชอบรูปนี้ครับ

วันพุธที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551

SWEENY TODD The Demon Barber of Fleet Street || สวินนีย์ ทอดด์ บาร์เบอร์หฤโหดแห่งถนนฟลีทสตรีท || เพลงเพราะ เนื้อเรื่องสนุก

โอ้ว! ทันทีเมื่อได้เห็นโทนอันมืดหม่นของหนังเรื่องนี้จากตัวอย่างหนัง ผมก็รู้สึกได้ทันทีเลยว่า "นี่มันต้องเป็นหนังของทิม เบอร์ตันแน่ๆ" เพราะแค่โทนมืดหม่นของตัวอย่างหนังเรื่องนี้ก็แทบกดดันผมจนแทบหายใจไม่ออก ถ้าไม่ใช่หนังของทิม เบอร์ตันแล้วจะเป็นหนังของใครไปได้

ย่อหน้าข้างบนเป็นไงบ้างครับ เท่มั้ย ซึ่งถ้าจะให้พูดตามความจริงแล้วหลังจากดูตัวอย่างหนังเสร็จ ถ้าไม่ใช่ชื่อผู้กำกับหนังที่โชว์บนจอ ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าทิม เบอร์ตันเป็นคนกำกับ เพียงแต่ว่ารู้สึกมันเท่ดี เวลาเห็นคนที่บอกว่าตัวเองดูตัวอย่างหนังก็รู้ผู้กำกับแล้ว เลยลองบ้าง(แต่ความจริงเป็นแค่เรื่องสมมุตินะครับ ผมไม่ได้โปรขนาดนั้น)

เรื่องสวินนีย์ ทอดด์ฯนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับช่างตัดผมคนนึงในลอนดอนครับ ช่างตัดผมที่มีเมียแสนสวยจนเป็นที่อิจฉาของผู้พิพากษาในเมือง เลยโดนใส่ร้ายและเอาไปขังเป็นเวลาหลายปี เพื่อที่ผู้พิพากษาจะได้ครอบครองเมียของเค้าแทน แต่ไม่สำเร็จ เลยวางแผนเลี้ยงลูกสาวของช่างตัดผมเพื่อเป็นตัวแทนของแม่ จะได้แต่งงานด้วย(อะไรจะขนาดนั้น กว่าลูกสาวเค้าจะโต ตัวเองก็แก่พอดี เฮ่อ -*-) แล้วในที่สุดช่างตัดผมของเราก็สามารถออกมาจากคุกได้ กลับมาใหม่ในนามของ สวินนีย์ ทอดด์ กลับลอนดอนมาเพื่อแก้แค้น แต่ไปๆมาๆไอ้ช่างตัดผมนี่ดันโรคจิตฆ่าคนไม่เลือกหน้าซะได้

โดยส่วนตัวแล้วผมชอบเรื่องแนวแก้แค้นมากเลยครับ เรื่องที่ตัวเอกมีความแค้นแล้วต้องกลับมาแก้แค้น ต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อจะแก้แค้นให้ได้ ตัวเอกแบบนี้ดูเป็นคนมีความมุ่งมั่นดีครับ เป็นตัวเอกแบบที่ผมชอบเลย แต่สำหรับตัวสวินนีย์ ทอดด์นี่ผมเฉยๆครับ เพราะในหนังเองก็ไม่ได้แสดงออกถึงความพยายามของสวินนีย์ ทอดด์เท่าไหร่ แสดงให้เห็นแต่ว่าต้องการฆ่าอย่างเดียวเลย แถมเพื่อแก้แค้นยังหักหลังเพื่อนที่เป็นกะลาสีได้อีกแหนะ(ผมชอบตัวเอกที่ทำทุกอย่างได้เพื่อการแก้แค้น แม้แต่ฆ่าผู้บริสุทธิ์ผมก็รับได้ แต่ไม่ชอบคนที่หักหลังเพื่อน แต่เอาเหอะครับ เห็นแก่ความแค้นของเค้าก็ยังพออภัยให้ได้)

สำหรับตัวละครที่ผมชอบมากที่สุดในเรื่องคือมิสซิสเลิฟเว็ทท์ครับ คนขายพายเนื้อที่รสชาติห่วยที่สุดในลอนดอน แม้จะโหดไปบ้างก็ตาม แต่สำหรับในหนังที่มีแต่การฆ่ากันทั้งเรื่องผมว่าเป็นตัวละครที่น่ารักดีครับ(ไม่นับกะลาสีกับลูกสาวของสวินนีย์ทอดด์นะ) แต่สงสัยอีกเหตุผลนึงที่ผมชอบตัวละครตัวนี้คงเพราะเป็นเธอได้แต่รักเค้าอยู่ข้างเดียวเหมือนผมมั้ง(ฮาฮาาา...ฮาฮ...ฮือฮือออออ จะหัวเราะไหงกลายเป็นร้องไห้ไปได้เนี่ย)

ส่วนที่ผมชอบในหนังเรื่องนี้ที่สุดคือเพลงครับ ผมว่าหลายเพลงในหนังเรื่องนี้เพราะดีครับ และผมยังรู้สึกว่ามันสอดแทรกเข้ากับหนังอย่างลงตัวดี ผมชอบเพลงที่สวินนีย์ ทอดด์ร้องกับมีดโกนของเค้ามากเลยครับ มันเท่ดี แต่น่าเสียดายที่ผมฟังภาษาอังกฤษไม่ค่อยออกซะเท่าไหร่ไม่งั้นคงอินกว่านี้ : )

สุดท้ายสำหรับความรู้สึกหลังจากที่ได้ดูหนังเรื่องนี้จบ ผมค่อนข้างชอบครับ สนุกดี(ถึงแม้เพื่อนหลายๆคนจะบอกว่าเฉยๆก็ตาม) ถ้าคุณไม่ได้เกลี่ยดหนังที่มีฉากฆ่ากันซะเท่าไหร่ ผมว่าหนังเรื่องนี้น่าไปดูครับ แค่ได้ฟังเพลงก็คุ้มแล้ว และสำหรับคุณผู้ชายที่ดูหนังจบ เข้าร้านตัดผมครั้งหน้าอย่าลืมบอกช่างนะครับว่า "แบตตาเลี่ยนอย่างเดียว มีดโกนไม่ต้อง"

วันเสาร์ที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2551

Cloverfield || วันวิบัติอสูรกายถล่มโลก

ต่อจากเรื่องตะกี๊(ว้าว วันเดียวอัพสองเรื่อง) จะขอพูดถึงหนัง Cloverfield นะครับ (ขอใครเนี่ย ก็ไม่มีใครอ่านซะหน่อย)

ขอเกริ่นเกี่ยวกับความรู้สึกตอนแรกก่อนนะครับ
ตอนแรกที่เห็นแค่โปสเตอร์หนังเรื่องนี้ ก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าเป็นหนังสัตว์ประหลาด ไม่รู้ด้วยว่าเป็นหนังแนวใหน เห็นแต่รูปเทพีเสรีภาพหัวหลุด ก็คิดไปว่าเป็นหนังเกี่ยวกับภัยพิบัติธรรมชาติ จนได้เห็นกระทู้ในเว็บบอร์ดของภาคคอมรุ่นของผมมีเพื่อนตั้งกระทู้ถามว่ามันเป็นตัวอะไร ตอนเห็นกระทู้ก็แปลกใจครับว่า มันที่พูดถึงนี่มันใหน เข้าไปดูในกระทู้ถึงรู้ว่าเรื่องนี้มันหนังสัตว์ประหลาด แล้วมันเป็นตัวอะไรกันหละเนี่ย ในโปสเตอร์ก็เห็นแค่เงาในน้ำ แต่ช่างมันเหอะหนังสัตว์ประหลาดกับผมเนี่ยมันไม่สนิทกันเท่าไหร่ แต่ก็มีวันนึงเข้าไปเล่นในพันทิป เห็นคนในนั้นเค้าพูดถึงกันครับ บางคนก็บอกว่าเป็นหนังสัตว์ประหลาดที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลย บางคนก็บอกว่าอยากให้มีภาค 2 โอ้โห ขนาดนั้นเลยเหรอ ผมเลยชักอยากดูขึ้นมา ในที่สุดก็เลยต้องไปดู

ถ้าจะให้พูดเกี่ยวกับตัวหนัง หลายคนคงรู้แล้วว่าหนังเรื่องนี้จะนำเสนอในมุมมองที่ถ่ายจากกล้องของตัวละครในเรื่อง เพราะฉะนั้นมันก็จะส่ายไปส่ายมา หลายคนดูแล้วบอกว่าเวียนหัว ก่อนจะไปดูก็ต้องทำใจเรื่องนี้ก่อนละกันนะครับ ส่วนเนื้อเรื่องนั้นก็ต้องขอบอกว่าไม่มีอะไรมาก แต่ถ้าไม่อยากสปอยล์ก็ข้ามไปอ่านย่อหน้าถัดไปเลยนะครับ
เนื้อเรื่องก็คือ ในคืนๆหนึ่งอยู่ดีๆก็มีสัตว์ประหลาดตัวใหญ่บุกมาในแมนฮัตตัน ขึ้นมาจากในน้ำครับ แล้วมันก็ทำลายเมืองไป พระเอกของเราก็อยู่ในเมืองนั้น กำลังมีงานเลี้ยงส่งพระเอก แต่พระเอกก็ทะเลาะกับนางเอก นางเอกเลยกลับบ้านไป สัตว์ประหลาดก็โผล่มา ทำลายเมือง เค้าก็พยายามอพยพคนออกจากพื้นที่ แล้วก็จะลอยแพแมนฮัตตันทิ้ง(คิดว่าคงปล่อยระเบิดมั้งครับ) แต่นางเอกติดอยู่ในตึกออกมาไม่ได้ ด้วยความที่เค้าจ้างมาให้เป็นพระเอกก็เลยต้องกลับไปช่วยนางเอกซะหน่อย เดี๋ยวไม่คุ้มค่าจ้าง เรื่องก็ดำเนินไปแบบว่าพระเอกก็กลับไปช่วยนางเอกออกมาจากตึก ก็ไม่ใช่เดินทางง่ายๆ เพราะไอ้สัตว์ประหลาดตัวใหญ่มันก็ปล่อยสัตว์ประหลาดตัวเล็กออกมาได้(ตัวประมาณเท่าหมา) เนื้อเรื่องทั้งหมดก็มีเท่านี้แหละ แต่ดูแล้วชอบในความรักของพระเอกมากครับ

ถ้าจะให้พูดถึงความรู้สึกหลังจากดูก็คงบอกได้ว่าเฉยๆครับ ไม่ค่อยรู้สึกว่ามันเจ๋งเท่าไหร่ แค่แปลกตรงที่มันเล่าจากในมุมมองของกล้องวิดีโอจากคนในเรื่องแค่นั้นแหละครับ(ผมค่อนข้างรำคาญที่มันแกว่งไปแกว่งมาจริงๆ ทำให้มองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่เลย) แต่ถ้าถามว่าคุ้มมั้ย สำหรับผมผมว่าก็คุ้มแหละครับ เพราะตั้งใจเข้าไปดูสัตว์ประหลาด(อยากรู้ว่ามันเป็นตัวอะไร) ก็ได้เห็นสัตว์ประหลาดอยู่บ้าง 4-5 ฉาก แต่ก็เห็นเต็มตาดีครับ เรื่องก็ลุ้นๆดีเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้โดนใจอะไรมากมาย

สุดท้ายก็ฝากรูปสัตว์ประหลาดในหนังไว้ให้ดูครับ แต่ในรูปนี้เข้าใจว่าเป็นแค่ภาพร่าง เลยไม่ค่อยเหมือนในหนังจริงเท่าไหร่