ฝึกงานเสร็จแล้ว

ฝึกงานเสร็จแล้วครับ (แต่ผ่านไม่ผ่านไม่รู้) ไม่รู้จะดีใจดีรึปล่าวแฮะ วันจันทร์ก็จะเปิดเทอมอยู่แล้ว ฮือๆ อยากจะร้องไห้ (อ้าว ร้องไปแล้วนี่หว่า) รายงานฝึกงานก็ยังไม่ได้ทำ

ช่วงที่หยุดเขียนบล็อกไปนั้นก็งานเยอะพอดูครับ แต่ไม่ใช่งานจากที่ฝึกงานนะครับ แต่เป็นงานที่ชมรม บังเอิญงานที่ทำอยู่ที่ชมรมเจอปัญหาเข้า เรียกได้ว่าปัญหาวิกฤติเลยครับ (วิกฤติสำหรับผมนะ แต่สำหรับนายปรญ.เพื่อนที่ทำงานร่วมกันอยู่มันไม่วิตกกังวลกับปัญหานี้เลยแฮะ) ก็เลยหยุดเขียนบล็อกไปตั้งใจทำงานชมรมครับ

ชีวิตช่วงนี้ทั้้งเหนื่อย ทั้งเครียดเลยครับ (เครียดหรือแค่ขี้เกียจหว่า?) ต้องไปค้างที่คณะวันเว้นวันเพื่อทำงาน (งานจะเดินมากตอนช่วงเที่ยงคืนถึงตี 1) วันที่ได้กลับบ้านนี่รู้สึกดีใจจริงๆเลยครับ คิดถึงพ่อแม่ แล้วก็เตียงนอนที่บ้านมากๆ (แต่นอนชมรมก็ดีอย่างนะ อย่างน้อยก็เป็นห้องแอร์ 55+ ใช้ไฟคณะซะเลย)

แล้วมาเขียนบล็อกนี่งานเสร็จแล้วเหรอ?
ก็ยังไม่เสร็จดีหรอกครับ แล้วก็ไม่รู้ว่าจะเจอปัญหาใหม่รึปล่าว ถ้าเจอปัญหาอีกก็คงได้มานั่งร้องไห้แน่ๆ -*-
แต่ฉลองฝึกงานเสร็จครับ เลยมาเขียนบล็อกซะหน่อย ตอนนี้มีเรื่องอยากเขียนเยอะแยะไปหมดเลยครับ ยังไงๆช่วงนี้จะพยายามทยอยเขียนเรื่องที่อยากเขียนแบบสุดๆไปก่อน เพราะปล่อยไว้นานเดี๋ยวจะหมดอารมณ์เขียนซะก่อน

ขอบ่น
ชีวิตช่วงนี้ก็สับสนสุดๆเลยครับ คราวนี้ไม่ใช่เรื่องอนาคตของผมนะครับ แต่คราวนี้สับสนในเรื่องความคิดครับ ความคิด แนวคิด ทัศนคติของคน ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆช่วงนี้ก็สนใจการเมืองขึ้นซะงั้น แต่คิดว่าคงเป็นเพราะเรื่องที่คุณจักรภพพูดมั้งครับ ก็เลยสนใจขึ้นมา แล้วสองสามวันมานี้ก็เพราะว่างานที่บริษัททำเสร็จแล้วครับวันๆก็เลยนั่งอ่านบล็อก อ่านบทความ ยิ่งอ่านก็ยิ่งสับสน (แล้ววันนี้ก็ยังโดนเพื่อนพูดจากถากถางอีกแหนะ (นี่แหละเสน่ห์ของมันเลย นี่แหละเสน่ห์ของมันเลย แม่ง เอ๊ย พูดอยู่ได้) แต่บางทีถ้าช่วงนี้ไม่ได้สนใจเรื่องนี้ขึ้นมาอาจไม่ได้รู้สึกอะไรกับประโยคนี้เลยก็ได้ (ถ้าอ่านในวงเล็บนี้ไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องสนใจครับ ผมบ่นของผมคนเดียว))

แล้วยังไงก็จะรีบมาเขียนเรื่องที่อยากเขียนให้ได้ในเร็ววันครับ (อาจจะเป็นพรุ่งนี้ก็ได้ ถ้าไม่ต้องค้างมหาลัย)

เรื่องตื่นเต้น (รายงานฝึกงานตอน 2)

มาเขียนต่อจากตอนที่แล้วครับ ก็หลังจากที่ได้เขียน sequence diagram ไปสิบกว่ารอบจนหัวหน้ายอมให้ผ่าน ในที่สุดพี่ที่หัวหน้าเค้าให้มาคุยผมก็เรียกมาคุยถึงโปรแกรมใหม่ที่จะให้เขียนครับ สิ่งที่พี่เค้าต้องการคือเปลี่ยนวิธีของการติดต่อฐานข้อมูลเป็นวิธีใหม่ครับ แต่ทีนี้สเปกของโปรแกรมใหม่ที่เค้าต้องการก็เพิ่มขึ้นมาด้วย ไม่ใช่แค่เปลี่ยนวิธีติดต่ออย่างเดียว แต่ต้องการให้มันทำงานได้มากขึ้น

โปรแกรมที่ผมต้องเขียน(ไม่เชิงโปรแกรมหรอกครับ เป็นแค่ฟังก์ชันเดียวให้คนอื่นมาเรียกใช้ต่อ) จะคอยจัดการเกี่ยวกับรูปแบบของข้อมูลครับ ตอนที่เค้าให้ผมดูก็มีรูปแบบอยู่แค่ 2 แบบ แต่เค้าบอกว่ากำลังจะเพิ่มอีกแบบนึงครับ เพราะฉะนั้นก็เลยต้องเขียนเพิ่ม ซึ่งพี่เค้าก็อธิบายว่าผมควรจะเขียนโค้ดให้มันเป็นระเบียบหน่อย เวลาทีหลังที่ต้องการเพิ่มรูปแบบใหม่จะได้มาเขียนโค้ดเพิ่มได้ง่าย และพี่เค้าก็บอกว่ามันไม่มีทางเขียนโปรแกรมเดียวจัดการได้ทุกรูปแบบของข้อมูลอยู่แล้วครับ พอเพิ่มรูปแบบข้อมูลใหม่ ก็ต้องเขียนโค้ดจัดการเพิ่ม อืม ก็จริงแฮะ...
...
...
ซะที่ไหนกันหละว้อย

เพราะตอนที่นั่งฟังอยู่ผมก็คิดวิธีเขียนแค่โปรแกรมเดียวแต่ใช้ได้กับทุกรูปแบบของข้อมูล (ที่ปกติๆในความคิดผม) ขึ้นมาได้ครับ แล้วก็เป็นวิธีง่ายมากๆเลยด้วย ง่ายจนผมคิดว่าพวกพี่เค้าน่าจะคิดวิธีนี้กันมาแล้วนะ นั่นสิพี่เค้าคงคิดกันมาแล้วแหละแต่สงสัยมันคงไม่เวิร์ก

แต่ตอนนั้นไม่ว่ายังไงก็อยากจะเสนอวิธีที่คิดได้ใจจะขาดครับ แต่คิดว่าผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจของธนาคารซักเท่าไหร่ บางทีวิธีผมมันอาจจะไม่เวิร์กจริงๆก็ได้ เอาไงดี ใจนึงก็อยากจะพูดออกไป แต่อีกใจก็กลัวขายหน้าไงไม่รู้แฮะ เออ ช่างมันเหอะ พูดไปถ้าใช้ไม่ได้เดี๋ยวขายหน้าปล่าวๆ ช่างมันๆ...
...
...
ซะที่ไหนกันหละว้อย ในที่สุดก็เลยเล่าวิธีที่คิดไว้ออกไปให้พี่เค้าฟังครับ

นี่คือบทสนทนาหลังจากที่เล่าจบ
พี่ - "แล้วถ้ามันเป็นข้อมูลรูปแบบนี้หละ #####/($year)"
ผม - "ก็ยังใช้ได้ครับ เพราะว่ามัน..." (ในใจก็สงสัยว่าพี่เข้าใจที่เราอธิบายให้ฟังรึปล่าวเนี่ย)
พี่ - "แน่ใจเหรอ อืม แล้วถ้าเป็นรูปแบบนี้หละ ###_###/($year)"
ผม - O_o (อันนี้โปรแกรมพี่ก็ทำไม่ได้เหมือนกันแหละครับ ตอนนั้นนึกเถียงในใจ)
พี่ - "พี่ว่าวิธีของน้องมันไม่ได้นะ"
ผม - (- -")

แต่ทันใดนั้นพี่ที่นั่งข้างๆตรงที่ผมคุยกันซึ่งก็ฟังเรื่องที่ผมคุยกันมาตลอดก็พูดแทรกขึ้นมา ก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกนะครับ แต่ก็พอจับใจความได้ว่า ไอ้รูปแบบนั้นเค้าไม่ใช้กันหรอก มันไม่เป็นระเบียบ มันเหมือนเอาสองอันมารวมกัน ตอนนั้นแอบดีใจนะเนี่ยมีคนช่วยเถียงแทนผมด้วย :)

ซึ่งสุดท้ายแล้วก็ได้ข้อสรุปออกมาว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีโปรแกรมเดียวแต่ใช้ได้กับรูปแบบข้อมูลทุกแบบ

ก็ไม่ยอมแพ้ครับ เพราะตอนนั้นรู้สึกว่าพี่เค้าไม่เข้าใจที่ผมอธิบายซะเท่าไหร่เลย เอาไงดีๆ เขียนโค้ดไปให้พี่เค้าดูเลยละกัน ฮ่าๆ

วันรุ่งขึ้น หลังจากที่เขียนโค้ดเสร็จ ก็เข้าไปให้พี่เค้าดูครับ
พี่ - "อืม ก็น่าจะใช้ได้นะ ลองเขียนจริงๆเลยละกัน"
ผม - o_O (เฮ้ย ทำไมวันนี้ยอมรับง่ายๆวะ เออก็ดี :D)

งงนิดๆเลยครับ อยู่ดีพี่เค้าก็มาบอกว่ามันใช้ได้ อ้าว แล้วเมื่อวานที่ผมเครียดแทบตายหละ -*-

สุดท้ายก็ตกลงว่าจะใช้วิธีของผมครับ (จะดีใจดีมั้ยเนี่ย) ซึ่งตอนนี้ก็เขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว และก็ใช้ได้จริง(มั้งนะ ทดสอบไปไม่เท่าไหร่เอง)

ปล. บล็อกตอนนี้เขียนได้ไม่ดีเท่าไหร่เลยแฮะ คือมันเล่าความรู้สึกตอนที่ผมกำลังตัดสินใจจะเล่าวิธีที่คิดขึ้นมาไม่ค่อยได้เลย :( (อยากบอกว่าตอนที่ตัดสินใจจะเล่าให้พี่ฟังมันตื่นเต้นมากเลยครับ)

รายงานการฝึกงาน

มารายงานผลการฝึกงานดีกว่าครับ(รายงานฝึกงานที่เค้าให้ส่งทุก 2 อาทิตย์งวดนี้ยังไม่เขียน แต่มาเขียนบล็อกซะได้ ฮ่าฮ่า)

ก่อนจะปิดสงกรานต์ผมก็ทำแบบฝึกหัด jsp ที่พี่เค้าให้ไปเสร็จเรียบร้อยดีครับ แล้วพอเปิดมาพี่ที่เป็นคนให้แบบฝึกหัดผมเค้าไม่อยู่ครับ(พี่คนนี้โดนหัวหน้างานของผมสั่งให้มาสอนผมเขียน jsp) ผมก็ต้องเข้าไปติดต่อกับหัวหน้างานเองครับว่าจะให้ผมทำอะไร

พอเข้าไปคุยๆเค้าก็ให้งานผมมาชิ้นนึง ความจริงก็ไม่ใช่งานใหม่หรอกครับ พี่เค้าเคยบอกผมตั้งแต่เริ่มทำงานวันแรกๆแล้วครับว่าจะให้ทำชิ้นนี้ ตอนนั้นเค้าก็ให้โค้ดโปรแกรมมาอ่านๆดู แต่พอเค้าเริ่มให้ผมฝึกเขียน jsp ก็เลยเริ่มลืมๆไปแล้วบ้างว่าจะต้องทำงานชิ้นนี้ พอวันนั้นเค้าก็เลยให้ผมลองเขียน sequence diagram ของโปรแกรมที่เค้าให้โค้ดมาอ่านครับ

เฮ่อ เกลียดจริงๆเลยงานแบบนี้ ไอ้เขียน sequence diagram หนะ ก็ไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่ พอถูๆไถๆเขียนได้ครับ แต่ที่เป็นปัญหาคือต้องเขียนบนคอมพ์เนี่ยสิ ไอ้เราก็ใช้โปรแกรมเขียน diagram พวกนี้ไม่ค่อยเป็นซะเท่าไหร่ แถมโปรแกรมที่หัวหน้างานให้มาใช้ก็ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยในชีวิต เขียนเสร็จมาอันนึงก็ดูไม่เหมือน sequence diagram เลยครับ ไอ้ที่ต้องเป็นห้าเหลี่ยมก็เป็นแค่สี่เหลี่ยม(หาที่วาดห้าเหลี่ยมไ่ม่เจอ) ไอ้ที่ต้องเป็นสี่เหลี่ยมยาวๆ ก็กลายเป็นสี่เหลี่ยมสั้นๆหลายๆอันแทน -*- หัวหน้ายังบอกเลยว่ามันดูแปลกๆ - -'

สุดท้ายก็เลยเอา visio เถื่อนมาลงครับ(ถ้าเห็นผมไม่ได้อัพบล็อกไปนานก็ไม่ต้องแปลกใจครับ ถ้าไม่ได้กำลังสู้คดีอยู่ก็คงกำลังติดคุกอยู่ครับ) ก็เขียนแล้วเขียนอีกอยู่หลายรอบครับกว่าหัวหน้าจะเห็นว่ามันถูกต้อง ไอ้ผมก็ไม่เข้าใจจริงๆว่าจะให้เขียน sequence diagram ของโปรแกรมเก่าไปทำไมในเมื่อจะให้ผมเขียนโปรแกรมใหม่อยู่แล้ว -*- ทำไมไม่ให้ผมเขียน sequence diagram ใหม่ไปเลยนะ นี่ไม่ใช่วิชา SA ในมหาลัยนะที่เขียนโค้ดแล้วมาเขียน sequence diagram ไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย (ฟังที่ผมพูดอาจดูซีเรียส แต่แค่ล้อเล่นครับ แค่แอบแขวะใครบางคน)

พอเขียน sequence diagram จนหัวหน้าพอรับได้กับงานของผมแล้วทีนี้ก็ถึงคราวได้เริ่มเขียนโปรแกรมตัวใหม่ครับ ซึ่งมันมีเหตุการตื่นเต้นเกิดขึ้น (ความจริงไม่ตื่นเต้นหรอกมั้ง แต่สำหรับผมมันตื่นเต้นมากๆๆเลยครับ)

ถ้าอยากรู้ว่าคืออะไรก็ติดตามอ่านต่อครั้งต่อไปนะครับ (พูดยังกับอยากรู้งั้นแหละ เสียงใครบางคนบ่นขึ้น) ตอนนี้ดึกแล้ว เดี๋ยวไปนอนก่อนดีกว่า

ปล. นอนดึกไม่ดีต่อกระเพาะนะครับ

การฝึกงานและชีวิตมนุษย์เงินเดือน

ผ่านไปสองอาทิตย์แล้วครับสำหรับการฝึกงาน ผมเองฝึกที่ KCS ครับ คร่าวๆเกี่ยวกับบริษัทก็เป็นบริษัทที่คอยสนับสนุนงานด้านไอทีของธนาคารกรุงไทยครับ ตัวบริษัทก็มีหลายสาขา วันแรกที่เริ่มทำงานเค้าก็จะจัดให้แต่ละคนไปประจำสาขาต่างๆกันครับ

นักศึกษาฝึกงานที่นี่ก็มียี่สิบห้าคนครับ มีมหาลัยผมซะสิบสามคน ก็ได้มาทำที่สาขาเดียวกันหมดเลยครับ ตรงเพลินจิต(เดินทางสะดวกใช้ได้) ไม่รู้ว่าดีรึปล่าว แต่ก็อดทำความรู้จักเพื่อนใหม่เลย(โดยเฉพาะผู้หญิง(พูดยังกับจะกล้าเข้าไปคุยแหนะ 55+))

ที่บริษัทก็แบ่งเป็นหลายๆแผนกครับ ผมกับเพื่อนๆก็แบ่งๆกันไป แผนกที่ผมได้ไปอยู่ก็แผนก op ครับ คิดว่ามันน่าจะย่อมาจาก opertional นะ(คงไม่ได้ย่อมาจาก operator หรอก) ที่แผนกก็มีหน้าที่หลักๆคือเขียนโปรแกรมครับ

เข้างานไปวันแรกกว่าจะฟังเรื่องเกี่ยวกับบริษัทเสร็จก็ราวๆสิบเอ็ดโมงครับ ไปถึงเค้าก็ให้ผมนั่งเฉยๆ ตอนนั้นก็อึดอัดน่าดู คนข้างๆเค้าทำงานกันหมด ก็เลยคิดว่าจะเข้าไปถามหัวหน้างานดูว่ามีอะไรให้ผมทำรึปล่าว ผลปรากฎว่า
หัวหน้า - ทำอะไรเป็นบ้าง
ผม - (ก็พูดๆไป ไอ้เราก็เขียนโปรแกรมเป็นอย่างเดียวซะด้วย)
หัวหน้า - เขียน JSP เป็นมั้ย
ผม - ไม่เป็นครับ
หัวหน้า - เขียน flash เป็นมั้ย
ผม - ไม่เป็นครับ
หัวหน้า - เขียน ... เป็นมั้ย
ผม - ไม่เป็นครับ
หัวหน้า - แล้วไอ้...นี่หละ
ผม - ไม่เป็นครับ
...
หัวหน้า - ชงกาแฟเป็นมั้ย
ผม - ไม่เป็นครับ เป็นแต่โอวัลติน
(เอ่อ สองบรรทัดสุดท้ายล้อเล่นนะครับ)

สุดท้ายเค้าก็ให้พี่ที่ทำงานมาสอนผมเขียน JSP ครับ แล้วพี่ก็เลยลองให้การบ้านมาทำทดสอบความเข้าใจดู ก็สนุกดีครับ ความจริงทำไม่ค่อยจะได้เท่าไหร่ แต่พี่ที่นั่งข้างๆผมเค้าก็คอยมาช่วยดูให้ครับ(พี่เค้าไม่ใช่พนักงาน KCS แต่เป็น outsource ที่จ้างมา) เค้าก็ใจดีครับ ชวนคุยแบ่งขนม ช่วยดูงานให้ รู้สึกขอบคุณพี่เค้ามากจริงๆครับ

ถ้าถามว่างานที่ทำน่าเบื่อมั้ย ผมว่าก็สนุกนะครับ เพียงแต่บรรยากาศมันค่อนข้างอึดอัด(มันมีสาเหตุแต่ยากจะอธิบาย) พอจบวันๆนึงผมจะรู้สึกเหนื่อยมากเลยครับ แล้วพอเสาร์อาทิตย์มาถึง โห การอยู่บ้านมันมีความสุขอย่างนี้นี่เอง :)

หลังจากที่ฝึกงานมาได้ซักพัก ผมก็เริ่มรู้สึกว่าชีวิตมนุษย์เงินเดือนนี่มันค่อนข้างลำบาก(แกมสงสาร)พอสมควรเลยครับ(ผมไม่ได้เรียกว่าแย่นะครับ) ต้องมาทำงานเป็นเวลา ตอนกินข้าวก็เป็นเวลา แล้วตอนเที่ยงแถวนั้นนี่คนเยอะมากเลยครับ ต้องมาแย่งกันกินข้าว งานก็หนัก เงินเดือนก็น้อย(รึปล่าว?? ผมถามพี่ที่นั่งข้างๆว่าเค้าได้เงินเดือนเท่าไหร่ เค้าไม่ยอมบอก บอกแต่ว่า outsource อย่างเค้าได้เงินดีกว่าพนักงานประจำ)

ถ้าต้องมาเป็นมนุษย์เงินเดือนแล้วได้งานฝ่ายอธรรม เอ๊ย งานที่ไม่ชอบธรรม เอ๊ย ไม่ชอบทำ(จะเล่นทำไมวะเนี่ย) ชีวิตนี่เหมือนตกนรกจริงๆนะครับเนี่ย อืม ไม่อยากจะคิดเลยว่าพอผมเรียนจบไปแล้วจะเป็นยังไง เฮ่อ ตอนนี้ยังไม่รู้เลยเนี่ยว่าตัวเองอยากทำงานอะไร(ยังไม่รู้ด้วยซ้ำเลยมั้งว่าตัวเองชอบธรรมอะไร แต่น่าจะเป็นศีล 5 นะ น้อยดี เฮ้ยไม่ใช่ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบทำอะไร(จะเล่นอีกทำไมวะเนี่ย))

เฮ่อ พอมาเขียนถึงเรื่องนี้แล้วเครียดไงไม่รู้แฮะ ไม่ได้เครียดที่เล่นมุขแป้กนะ แต่เครียดเรื่องอนาคต รู้สึกกลัวอนาคตขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ ไม่อยากจะคิดถึงมันเลย