บ้านร้าง

เป้าหมาย

2011-07-10T23:34:00.006+07:00

วันนี้กลับมาคิดๆดู อย่างแรกที่ผมควรเขียนลงบล็อกน่าจะเป็นเป้าหมายของผม เป้าหมายที่ผมต้องการไปถึง ไม่ใช่เขียนว่าวันนี้ทำอะไรไปบ้าง

เป้าหมายนี้ต้องเป็นเป้าหมายที่มีขอบเขตชัดเจน ไม่ใช่เป้าหมายลอยๆแบบที่ผมชอบบอกว่า อยากเข้ามหาลัยดีๆที่อเมริกาเพื่อไปเรียนต่อโท (เป้าหมายที่ชัดเจนน่าจะทำให้เรากำหนดแผนได้ง่ายขึ้นนะ ผมคิดว่างั้น)

แต่ตอนนี้เองผมก็ยังกำหนดเป้าหมายที่มีขอบเขตชัดเจนจริงๆไม่ได้ ก็ไม่เป็นไรเดี๋ยวจะค่อยๆกระชับวงล้อมเข้าไปละกันเนอะ

เป้าหมายแบบคร่าวๆ

เรียนต่อโทที่อเมริกาปีหน้า (อาจจะสมัคร PhD เลย ขอตัดสินใจก่อน)
เรียน com sci ด้าน computer system (น่าจะเป็นพวก distributed system)
มหาลัยที่จะ apply ต้องเป็น top 40 (อันนี้ก็ยังไม่แน่ใจ เลข 40 กำหนดขึ้นมามั่วๆ เดี๋ยวต้อง research อีกที)

ภายในอาทิตย์หน้าผมจะกำหนดเป้าหมายให้ชัดเจนมากกว่านี้ให้ได้ครับ

ปล. มึนกับเอ็นทรี่ที่แล้วที่เขียนเมื่อวานจริงๆ เขียนตอนง่วงๆ กลับมาอ่านแล้วไม่ค่อยรู้เรื่อง

Badman begin

2011-07-10T01:05:00.002+07:00

I haven't written my blog for 2 days. How lacked of discipline I am. It seems like a bad begin. Although I didn't update the blog, I still have kept my study going on.

The first thing that I decide to do is studying English grammar. I have been studying by Business Grammar & Practice of Oxford University Press. My company bought me this book when I started working because my boss hired a teacher to taught English to the staffs. The English class was canceled in a year later so I don't want this book to be useless thus I use it as my study material again. I have completed 38 lessons from the 45 of the book. I'm going to read 2 lessons a day and review it again sometime.

Yesterday I didn't study on this book so today I studied 4 lessons. The lessons I studied is about

Contable and uncoutable nouns
Articles
Some and any
Adjective and adverbs

Moreover, I have done the practice of the previous lesson, relative clause.

I want to record the content of the lesson which I have learnt but now I have used the time with this entry very much and want to go to bed so I don't include the content of the lessons to this entry.

New project

2011-07-07T00:58:00.003+07:00

The good day is the day that you decide to do something.

Yep, I have decided to do the large thing. (At least, I think it is the large thing.) I'm going to apply for master degree at Stanford and UC Berkeley. I know it is very difficult for the person like me. The man that haven't get the first class honor and couldn't get any scholarship. It is difficult but it isn't impossible. I will try my best to make this dream comes true.

For completing this goal, the discipline is very gravity so I decide to write this blog for reporting the progress about my preparing plan. I expect that I can routinely use 5 - 10 minutes to report my progress everyday.

This entry is the first one of the project. I hope that I can continue to write on this project until I am accepted by the university. Let's see if I can do this.

กลับมาแล้วครับ

2011-02-19T17:53:00.003+07:00

อย่างแรกก็ต้องสวัสดีก่อน สวัสดีครับ ผมไม่ได้เขียนบล็อกที่นี่มาเกือบจะปีครึ่งได้แล้ว ปกติเวลาผมหายไปนานๆ แล้วกลับมาเขียนใหม่ผมจะต้องออกตัวก่อนว่ายังไม่ตายนะครับ แต่มุกนี้ก็เล่นบ่อยไปแล้ว เพราะฉะนั้นครั้งนี้ก็คงไม่เล่นซ้ำอีก

ครับ ตกลงว่าผมยังไม่ตายครับ :P

ส่วนสาเหตุที่หายไปก็เรื่องเดิมๆครับ ปัญหาชีวิต + ขี้เกียจเขียน (เป็นเหตุผลที่แย่ที่สุดในโลกเลยวุ้ย)

ต่อไปนี้จะพยายามกลับมาเขียนให้สม่ำเสมอเหมือนเดิมครับ (แต่ก่อนก็ไม่ได้สม่ำเสมอนี่หว่า)

เรา

2009-09-28T23:47:00.003+07:00

เราได้เจอกันวันที่ 6 กุมภาฯ วันที่ 28 กันยาฯ เราต้องมาห่างกัน

ศรัทธา

2009-04-26T14:26:00.002+07:00

ศรัทธาอันงมงาย พาไปสู่ความฉิบหายอันยั่งยืน

คุณ weerahi จากเว็บพันทิป

It is not enough to stare up the steps;

2009-04-19T20:10:00.001+07:00

It is not enough to stare up the steps; we must step up the stairs

Vance Havner เป็นคนพูด
แต่ผมเอามาจากชื่อเอ็มทีระพาบ

เส้นทางสู่นิพพาน

2009-04-15T23:54:00.007+07:00

เคยเขียนถึงเส้นทางสู่จอมคนไปแล้ว วันนี้จะมาเขียนเส้นทางสู่นิพพานบ้างดีกว่า

เส้นทางสู่นิพพานก็มี 2 เส้นทางมาเสนอครับ เส้นทางแรกที่จะเขียนเป็นทางที่ไม่การันตีผลสำเร็จนะครับว่าทำแล้วจะนิพพานได้จริง ใครอยากรู้วิธีที่ทำแล้วนิพพานได้จริงข้ามไปอ่านเส้นทางที่ 2 ได้เลยครับ (แต่เพื่อความเข้าใจ อ่านเส้นทางแรกก่อนก็ดี)

อย่างที่บอกไปแล้วว่าเส้นทางนี้ไม่การันตีผลสำเร็จ แต่อย่างน้อยถ้าทำตามจิตใจก็สบายขึ้นพอดูแหละ วิธีนี้เหมาะสำหรับพุทธศาสนิกชนทั่วไปนะครับ

เข้าวัดเข้าวา เพื่อไปทำบุญ ฟังเทศก์ ฟังธรรม การฟังธรรมนั้นจะช่วยกล่อมเกลาจิตใจให้รู้จักผิดชอบชั่วดี การเข้าวัดนี้ไปเป็นประจำก็ยิ่งดีครับ หรือถ้าไปไม่ได้จะไปเฉพาะวันสำคัญทางพุทธศาสนาก็ไม่ผิดกติกา
สวดมนต์ การสวดมนต์นั้นจะทำให้จิตใจสงบ ไม่จำเป็นต้องสวดบทที่ยาวเหยียดอะไรมากนักก็ได้ครับ แค่สวดนะโม หรือสวดพุทธธัง ภควันตัง ก็พอครับ ถ้าให้ดีก็ควรจะสวดทั้งแบบที่เป็นภาษาบาลี และแบบที่เป็นแปลไทยด้วย เพื่อให้เข้าถึงบทสวดนั้นยิ่งขึ้น สวดตอนก่อนนอนแค่นั้นก็พอครับ ทำให้จิตใจสงบ นอนหลับสบาย
ศึกษาพระธรรม ครับ ไม่จำเป็นถึงขนาดต้องศึกษาพระไตรปิฎก 84,000 พระธรรมขันธ์ หรอกครับ แค่ศึกษาธรรมะพื้นฐานที่นำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้ก็พอ เช่น พรหมวิหาร 4, อิทธิบาท 4 เป็นต้น สื่อการศึกษาเดี๋ยวนี้ก็มีมากมายครับ ทั้งแบบหนังสือหรือเป็นซีดีสำหรับคอมพิวเตอร์ก็มี และที่สำคัญหลังจากศึกษาแล้วต้องนำมาปฏิบัติในชีวิตประจำวันด้วย
ทำสมาธิ การรู้จักทำสมาธิจะทำให้จิตใจเราสงบไม่ฟุ้งซ่าน จะทำให้เราทำงานได้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น การทำสมาธินี้ก็ไม่ต้องถึงขนาดเพ่งดวงเทียนหรือเดินจงกรมหรอกนะครับ แค่นั่งสมาธิเฉยๆก็พอ ก็นั่งแบบที่เราเคยเรียนมาตอนมัธยมนั่นแหละครับ หายใจเข้าท่อง "พุท" หายใจออกท่อง "โท" ทำแค่นี้วันละ 10 นาที ก็พอครับ
ชักชวนคนอื่นให้ทำบุญตักบาตรด้วย พระพุธเจ้าเคยบอกไว้ คนที่ตัวเองทำบุญตักบาตรและชวนคนอื่นให้มาทำบุญตักบาตรด้วยจะได้บุญสูงที่สุด ดังนั้นเราควรชักชวนคนอื่นให้มาร่วมทำความดีกับเราด้วยครับ ก็ไม่ต้องเป็นคนอื่นขนาดชวนขอทานที่เราพึ่งบริจาคเงินไปมาทำบุญหรอกนะครับ เริ่มจากญาติสนิทมิตรสหายก่อนนี่แหละครับ เหมือนเป็นการแนะนำสิ่งดีๆให้ญาติเหล่านี้ไปในตัว

วิธีที่ 2 วิธีนี้การันตีความสำเร็จใน 3 เดือนครับ ถ้าคุณปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ถ้าไม่ได้นิพพานอีกมาเหยียบหน้าผมได้เลย

วิธีการปฏิบัติก็คล้ายกับวิธีข้างบนครับ เปลี่ยนแค่รายละเอียดนิดหน่อย

เข้าเซ็นเตอร์ เข้าไปฟังบรรยาย ไ่ม่ว่าจะบรรยายว่าสินค้าตัวนี้มีสรรพคุณอย่างไรบ้าง จุดจบของชีวิตมนุษย์เงินเดือนที่ละแล้วซึ่งวิสัยทัศน์เป็นอย่างไร บุคคลที่เข้าถึงแล้วด้วยการขายตรงจะได้ไปเที่ยวประเทศอะไรบ้าง การฟังบรรยายนี้จะทำให้เรารู้ถึงความชอบกับดีครับ (ผิดกับชั่วจะไม่รู้ เพราะพวกเราไม่ผิด พวกเราไม่ชั่ว ไอ้ที่ผิดที่ชั่วนั่นมันคนอื่น) การเข้าเซ็นเตอร์นี้คุณต้องเข้าประจำทุกวันครับ อย่าให้ขาด ขาดไปนี่คุณจะกลายเป็นคนบาปของแผ่นดินเลยทีเดียว
สวดมนต์ การสวดมนต์นี้ควรสวดตลอดเวลาครับ ทั้งเวลาคุยกับเพื่อน พ่อ แม่ พี่ น้อง หมา เพื่อนหมาๆ บทสวดที่แนะนำก็ "เฮอบาไลท์ ภควันตัง อภิวาเทมิ - ข้าพเจ้าอภิวาทเฮอบาไลท์" (หรือจะเปลี่ยนเฮอบาไลท์เป็นบริษัทอื่นที่คุณนับถือก็ได้ครับ) "อัพไลน์ นมัสสามิ - ข้าพเจ้านมัสการอัพไลน์" "เงิน นะมามิ - ข้าพเจ้านอบน้อมเงิน" ครับ สวดเข้าไว้ อย่าให้ขาด
ศึกษาแนวคิด เนื่องจากว่าสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่เป็นธุรกิจรูปแบบใหม่ ไม่เคยมีใครหน้าไหนทำมาก่อนเลยในโลก คุณต้องคอยศึกษาสิ่งที่อัพไลน์สอนให้ดีๆครับ เค้าแจกซีดี แจกดีวีดี แจกวีดีโอ แจกเทปคาสเซ็ท แจกอะไรก็แล้วแต่คุณต้องเอาไปศึกษาให้ถ่องแท้ครับ อันนี้ก็ไม่ต้องศึกษาอะไรลึกซึ้งมากนะครับ แค่พื้นฐานก็พอ เพราะเดี๋ยวคุณจะฉลาดรู้เท่าทันเค้า อ้อ ศึกษาแล้วต้องปฏิบัติตามด้วยนะครับ
ทำสมาธิ อันนี้ไม่ต้องนั่งสมาธิครับ ทำได้ตลอดเวลา แค่คุณหายใจเข้าท่อง "แอม" หายใจออกท่อง "เวย์" ง่ายๆแค่นี้เองครับ ทำไปเยอะๆ ทำแบบไม่ต้องมีสติเลยนั่นแหละ เพราะถ้าสติมาเดี๋ยวปัญญาเกิด
ชักชวนคนอื่นให้ทำตามคุณ อันนี้ศาสดาได้ทำเป็นตัวอย่างไว้เลยครับ ยิ่งชวนคนเยอะคุณก็จะยิ่งบรรลุนิพพานเร็วขึ้นเท่านั้น ชวนมันให้หมด ขอทานที่พึ่งเดินเตะกระป๋องมันไป คนขายข้าวแกง ผู้ป่วยโรคไต โดยเฉพาะอย่างยิ่งมนุษย์เงินเดือนนี่ยิ่งต้องชวนใหญ่เลยครับ เพราะพวกนี้ขาดวิสัยทัศน์ ไม่รู้จักสร้างระบบ ชวนจนมันเลิกคุยกับเราไปเลยนั่นแหละ อ้อ เว้นไว้หน่อยนะครับ พ่อ กับ แม่ นี่ขอเหอะ สงสารท่านบ้าง

อ้าว ลืมบอกไปว่าวิธีนี้ไม่ได้เหมาะกับพุทธศาสนิกชนทั่วไปนะครับ ต้องเป็นพุทธศาสนิกชนที่ฉลาด มีวิสัยทัศน์พอที่จะมาขายตรง นอกนั้นไม่เหมาะครับ

ครับ ผมไม่อยากนิพพานแฮะ

เพื่อนตาย

2009-04-15T00:36:00.002+07:00

เพื่อนผมมันตายไปแล้วตั้งแต่มันเริ่มไปขายตรง

มนุษย์เงินเดือนไร้วิสัยทัศน์ตัวหนึ่ง
ไว้อาลัยแด่เพื่อนที่จากไป

ข้อเสียของการขายตรง

2009-04-14T22:41:00.001+07:00

แอมเวย์มันไม่ดีก็ตรงที่
ทำให้เพื่อนเรากลายเป็นใครก็ไม่รู้

คุณ ร้อยละสิบสลึง
http://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X7688759/X7688759.html

ความขยันเท่านั้นที่ชดเชยความโง่

2009-04-12T23:39:00.001+07:00

ความขยันเท่านั้นที่ชดเชยความโง่

โดนัท

Roses are red; Violets are blue;

2009-04-12T00:46:00.003+07:00

Roses are red.
Violets are blue.
You don't care me.
But I care you.

Roses are red.
Violets are blue.
I hate you.
Or I love you?

Roses are red.
Violets are blue.
How can I know?
What do I think about you?

ช่วงนี้ชีวิตเปลี่ยนแปลงบ่อย

2009-04-11T23:32:00.004+07:00

ผมหายหน้าหายตาหายหัวหายตัวไปจากบล็อกซะนาน กลับมาอาทิตย์ที่แล้วก็ไม่ได้เขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าไม่อยากเขียนหรอกนะครับ ไอ้เขียนหนะอยากเขียนมาก เรื่องที่อยากเขียนอยากบ่นอยากเล่าหนะก็มีมากมาย แล้วก็ไม่ใช่ไม่มีเวลาหรอกนะครับ เวลาหนะพอถึงจะยุ่งแต่ก็พอจะเจียดมาเขียนบล็อกได้บ้างแหละ สิ่งเดียวที่ไม่มีกะจิตกะใจจะเขียนครับ

ช่วงที่ผ่านมาอากาศจะเปลี่ยนแปลงบ่อยเนอะ เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวฝนตก (ที่บ้านผมมีลูกเห็บตกด้วย) ชีวิตผมช่วงนี้ก็เหมือนกันครับ เปลี่ยนแปลงบ่อยพอๆกับอากาศเลยทีเดียว มีเรื่องวุ่นวายเข้ามาในชีวิตมากมายก็เลยเป็นสาเหตุให้เว้นว่างจากการเขียนบล็อกไปซะนานครับ แล้วกลับมาครั้งนี้ก็ไม่แน่อาจจะเว้นหายไปอีกนานเหมือนกัน แต่ก็ช่างมันเหอะ บล็อกนี้มันไม่มีสาระ (ถึงผมจะจบจากโรงเรียนสารวิทยาก็เถอะ ฮ่าๆ) นอกจากเป็นการบ่นๆของผมเพียงคนเดียว มีคนอ่านก็ดี ไม่มีคนอ่านยิ่งดีใหญ่

เอ้า แก้ตัวพอแล้ว เริ่มเล่าคร่าวๆเกี่ยวกับชีวิตที่ผ่านมาดีกว่า เอาแบบคร่าวๆเลย รายละเอียดไว้แยกเขียนเป็นตอนๆอีกทีละกัน

เรียนจบแล้ว
หลังเรียนจบพ่อผมไม่สบายอย่างหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาลเกือบเดือน
เริ่มงานแล้ววันที่ 1 เมษายน ที่ผ่านมา งานสนุกมากๆ แต่ก็ยากใช้ได้เลยทีเดียว
ตอนนี้กำลังมีปัญหาชีวิตกับธุรกิจขายตรงอย่างมากมาย เป็นปัญหาที่ทำให้ผมเครียดมากทีเดียว

ทั้งหมดนี่ก็เป็นสรุปคร่าวๆเกี่ยวกับตัวผมในช่วงที่หายไป ไว้เดี๋ยวจะกลับมาเขียนเล่ารายละเอียดให้ฟังอีกทีดีกว่า (ถ้าทำได้นะ)

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยนะครับ รักษาสุขภาพด้วย (ไอ้คนพูดหนะทำตามที่พูดได้รึปล่าววะนั่น)

ไว้โอกาสอำนวย จะกลับมาเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง ("ใครมันจะอยากฟัง" - เสียงใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา)

ผู้หญิง

2009-04-11T23:24:00.001+07:00

มันหน้าไหนคิดว่าตัวเองเข้าใจผู้หญิง มันนั้นไซร้ไม่เข้าใจอะไรเลย

โก้วเล้ง

เมา

2009-04-11T19:56:00.004+07:00

ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังเมารัก
สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน
ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป
แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน

นิราศภูเขาทองของสุนทรภู่

ยกนิราศบทนี้มาเขียนไว้ไม่ทำไมหรอกครับ ช่วงนี้ชีวิตคล้ายกับนิราศบทนี้เลย ตรงวรรคที่ว่า "แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน" เฮ่อ

เกิดมาเป็นมนุษย์นี่มันลำบากนะครับ

แน่วแน่

2009-04-11T19:46:00.002+07:00

นักศึกษาปีสี่คนหนึ่ง ออกจากมหาลัยฯเพื่อไปเป็นนักเทนนิสมืออาชีพ:
โห เท่จัง มีความแน่วแน่มากๆ ชอบคนกล้าแบบนี้จริงๆ

นักศึกษาปีสี่คนหนึ่ง ไม่มาสอบปลายภาคเพราะไปขายตรง:
เออ ดี ขอให้เรียนไม่จบ กูไม่อยากรับปริญญาพร้อมกับพวกขายตรง

เคาะกะลาให้หมาดีใจ

2009-04-11T12:06:00.001+07:00

จะมาเคาะกะลาให้หมาดีใจทำไมเนี่ย

ความรู้

2009-04-11T00:45:00.003+07:00

ขายตรงสำคัญกว่าความรู้

แอมเวย์ ไอสไตน์

ขายตูด

2009-04-10T00:33:00.005+07:00

ผมยอมขายตูดแต่ไม่ยอมขายตรง

มนุษย์เงินเดือนงี่เง่าดื้อรั้นตัวนึง
พูดกับเพื่อนในคืนฝนพรำ

เหนื่อย

2009-04-08T23:07:00.001+07:00

ช่วงนี้ไม่ได้เขียนบล็อกเลย ยังไม่ตายนะครับ แต่ก็เกือบๆจะตายแล้วนั่นแหละ

เหนื่อยจริงๆ เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ

เฮ่อ

What's on your mind?

2009-03-18T00:41:00.002+07:00

ทำแบบทดสอบที่ http://www.quizbox.com/personality/test93.aspx เว็บเดียวกับแบบทดสอบที่แล้วนั่นแหละครับ แต่เลือกทำอีกข้อนึง ได้ผลลัพธ์ดังนี้

Here is the analysis:

You think money and love are equally important. You have an interest in many things in life, and work hard to ensure that you maintain a healthy balance between work, play and love. However, you tend to be unable to decide on what you really want to do with your life. You wouldn't dream of leaving your loved one for one or two million dollars, but you would have to reconsider if the offer rose to 100 million dollars.

ผมนี่อ่านดูแล้วก็เลวเหมือนกันนะเนี่ย

Get to know yourself better

2009-03-17T22:06:00.005+07:00

เห็นเค้าทำกันในเฟซบุ๊ค ไม่มีคนแท็กมาก็ทำเองซะเลย มาโพสต์ไว้ในนี้แทนละกัน เป็นแบบทดสอบจากที่นี่ครับ http://www.quizbox.com/personality/test82.aspx

Your view on yourself:

Other people find you very interesting, but you are really hiding your true self. Your friends love you because you are a good listener. They'll probably still love you if you learn to be yourself with them.

The type of girlfriend/boyfriend you are looking for:

You are not looking merely for a girl/boyfriend - you are looking for your life partner. Perhaps you should be more open-minded about who you spend time with. The person you are looking for might hide their charm under their exterior.

Your readiness to commit to a relationship:

You are ready to commit as soon as you meet the right person. And you believe you will pretty much know as soon as you might that person.

The seriousness of your love:

You are very serious about relationships and aren't interested in wasting time with people you don't really like. If you meet the right person, you will fall deeply and beautifully in love.

Your views on education

Education is very important in life. You want to study hard and learn as much as you can.

The right job for you:

You're a practical person and will choose a secure job with a steady income. Knowing what you like to do is important. Find a regular job doing just that and you'll be set for life.

How do you view success:

Success in your career is not the most important thing in life. You are content with what you have and think that being with someone you love is more than spending all of your precious time just working.

What are you most afraid of:

You are afraid of having no one to rely on in times of trouble. You don't ever want to be unable to take care of yourself. Independence is important to you.

Who is your true self:

You are full of energy and confidence. You are unpredictable, with moods changing as quickly as an ocean. You might occasionally be calm and still, but never for long.

Quote of the Life

2009-03-07T21:57:00.000+07:00

ไม่เป็นไรหรอก เราครอบครัวเดียวกัน

เส้นทางสู่จอมคนอีกหนทาง

2009-03-02T01:47:00.004+07:00

ริเป็นมังกรไยไม่อาจร้องไห้
หากต้องคิดชนสู้ไม่หลีกหนี
น้ำตาหลั่งยังใจสู้สุดชีวี
นี่จึงเป็นวิถีหนทางแห่งจอมคน

จาก โดนัท

ปล.[0] เส้นทางแรกอยู่ที่นี่ครับ
ปล.[1] เนื่องจากผมเอาเส้นทางแรกไปตั้งเป็นชื่อเอ็ม โดนัทเลยแต่งเส้นทางอีกวิถีหนึ่งออกมา เพราะซะไม่มี นับถือๆ

แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนยังเวียนวน

2009-02-27T21:09:00.005+07:00

ปีนี้คืนสู่เหย้าของโรงเรียนเตรียมฯเป็นวันที่ 6 กุมภาฯครับ

ความรู้สึกของปีนี้เหมือนกับว่าไม่ได้นัดพวกเพื่อนๆเท่าไหร่เลย ถ้าเป็นปีก่อนๆเวลาผมเดินไปในมหาลัยฯแล้วเจอเพื่อน เพื่อนก็จะถามว่าไปมั้ยๆ มันก็เลยรู้สึกเหมือนกับว่ามีคนไปงานเยอะ แต่ปีนี้ผมไม่ค่อยได้เจอเพื่อนเก่าเลยครับ ที่เจอก็สองสามคนแต่ก็ยังดีที่ทุกคนบอกว่าจะไป และก่อนหน้าที่จะมีงานซักเดือนผมได้เจอกับไอ้ภูมิครับ (เจอได้ไงหว่า???) ก็บอกมันว่าคืนสู่เหย้ามีวันที่ 6 มันก็บอกว่ามันจะไป แล้วก็เจอไอ้ฟาร์ในเอ็มผมก็ชวนมันไป มันก็บอกว่าจะไปเหมือนกัน ก็อย่างน้อยมีเพื่อนมาแน่ๆสองคน แต่พอวันจริงโทรไปหาไอ้ภูมิตอนบ่ายๆมันกลับบอกว่ามันจำไม่ได้ว่างานมีวันนี้เลยนัดเพื่อนไปเที่ยวแล้ว เซ็งเลยครับผม แต่ไม่เป็นไร หวังว่าเพื่อนคนอื่นคงจะมากันเยอะๆนะ (แอบกลัวว่ามีผมกับฟาร์ไปกันแค่สองคน)

เนื่องจากวันนั้นผมต้องไปงาน NSC ที่สยามพารากอนครับ (เรื่องงานนี้เดี๋ยวเล่าให้ฟังวันหลัง) งานนี้กว่าจะเลิกก็ทุ่มกว่าๆครับ พอเลิกงานเสร็จผมก็ไปหาป๊อปที่มาบุญครอง เพราะว่าผมกับป๊อปโทรนัดกันตอนกลางวันครับ พอเจอป๊อปเราสองคนก็เดินกันไปเตรียมฯ ระหว่างทางก็ถามสารทุกข์สุขดิบกัน "ช่วงนี้เป็นไงบ้าง" "โปรเจกต์เป็นไง" "ทำงานหรือเรียนต่อ" ก็คุยกันไปเรื่อยๆจนถึงเตรียมฯครับ

อย่างที่บอกไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าปีนี้ผมรู้สึก(ไปเอง)ว่าไม่น่าจะมีคนมางานเยอะ ก็แอบกลัวๆเหมือนกันว่าไปถึงงานจะไม่เจอเพื่อน แต่ป๊อปบอกผมว่ากล้วยมาตั้งแต่สี่โมงแล้ว และเพื่อนๆก็นั่งกันอยู่ที่โต๊ะรุ่น 63 (ไม่ใช่รุ่นผมนะ ผมรุ่น 65) ได้ยินคำว่าเพื่อนๆก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย คงจะมีคนมาพอสมควรสิหน่า

เข้าไปถึงงานก็เจอเพื่อนเยอะพอสมควรเลยครับ แต่กว่าผมจะไปถึงก็สองทุ่มแล้ว ตอนเดินไปที่โต๊ะนี่เพื่อนบางคนก็กำลังจะกลับแล้ว (เซ็งนิดๆ) โดนเพื่อนทักเลยครับว่ามาทำไม เค้ากำลังจะกลับกันแล้ว ฮ่าๆ
ผมก็ทักทายเพื่อนที่เจอตามประสาครับ แหม เพื่อนผู้หญิงแต่ละคนนี่น่ารักขึ้นกันทุกคนเลย ฮ่าๆ น่าเสียดายมากๆที่ไม่ได้เอากล้องไป

ปีนี้มีผิดคาดนิดนึงด้วยครับว่า
. . .
. . .
โยมางานคืนสู่เหย้าด้วย โห รอมาต้องสองปีแหนะ (ฮ่าๆ พูดไปนั่น) โยยังเหมือนเดิมเลยแฮะ (แปลว่าอะไรเนี่ย ฮ่าๆ) ก็อยากจะเข้าไปคุยด้วยอยู่หรอกนะ แต่ไม่รู้จะคุยอะไรนี่สิ เหอๆ

ในงานผมก็นั่งคุยกับเพื่อนเก่ากันครับ แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นทรพ.กับไอ้แก๊ปนั่งกันอยู่สองคน มันสองคนก็เรียกผมเข้าไปนั่งด้วยครับ เข้าไปถึงมันก็บ่นๆว่ามันเหงา พวกเพื่อนเก่ามันไม่ค่อยมีใครมา เออ น่าเห็นใจเป็นบ้าเลย คืนสู่เหย้าทั้งทีแต่เพื่อนไม่มากัน นี่ถ้าผมมาคืนสู่เหย้าแล้วไม่เจอเพื่อนนี่คิดว่าผมก็คงหดหู่พอควรเลยครับ ผมก็นั่งคุยกับพวกมันซักพักแล้วค่อยกลับเข้าไปหาเพื่อนเก่า

มางานนี้ผมได้ตั๋วฟรีจากน้องมาครับ เลยชวนไอ้ฟาร์ไปแลกอาหารกัน (ก็โยเดินไปแลกอาหารมากินกับเพื่อนคนอื่นไปแล้ว ฮือๆๆ) เลยต้องเดินกินกับไอ้ฟาร์สองคน (เศร้าจริงๆ) เดินอยู่ซักพักก็เจอพวกน้องๆเข้ามาขายของครับ ผมคิดว่าไหนๆก็ไหนช่วยน้องเค้าหน่อยก็ดีเหมือนกัน ก็เลยตัดสินใจซื้อสายรัดข้อมือมาเส้นนึงครับ เป็นสายหนังสีขาวมีตัวอักษรว่า TU ประดับอยู่ ราคาก็ 50 บาทครับ คุยๆกับน้องเค้าเค้าก็บอกว่ามาจากศิลป์เยอร์ครับ มาขายหาเงินไปรับน้อง อดแปลกใจไม่ได้นะเนี่ยว่ารับน้องสมัยนี้มันต้องใช้เงินเยอะขนาดต้องมาขายของกันเลยเหรอ!!! ยังกับมหาลัยแหนะ แล้วก็ซื้อโปสต์การ์ดเตรียมฯมาชุดนึง (มันมีทั้งหมด 3 ชุด)

เดินรอบงานเสร็จผมก็กลับมาที่โต๊ะครับ ปรากฎว่าเพื่อนๆหายไปกันหมดแล้ว ฮ่วย
ก็เลยโทรหาป๊อปครับ ป๊อปก็บอกว่าเค้ากำลังไปสยามกัน ยังไม่แน่ว่าจะไปกินข้าวกันที่ไหน กำลังตัดสินใจอยู่ ผมกับฟาร์ก็เลยขึ้นรถไปสยามกัน (รถฟรีสำหรับงานคืนสู่เหย้า)

พอมาถึงสยามก็ได้ความว่าเค้าอยู่กันที่แมคสยามพารากอน เอ่อ ที่เดียวกับปีที่แล้วเลยนี่หว่า แล้วก็แอบเซ็งนิดๆว่าตอนกลางวันผมก็มากินข้าวที่นี่ครับ กินเบอเกอร์ไปสองอัน ตอนกลางคืนจะมากินอีกนี่ไม่ไหวแล้วนะเนี่ย แต่ไม่เป็นไรกินมาจากในงานจนอิ่มอยู่แล้ว ไปนั่งคุยเฉยๆก็ได้

มาถึงร้านเราก็นั่งคุยอะไรกันเรื่อยๆเปื่อยๆไปครับ คุยถึงแต่ละคนนั่นแหละ ไอ้ฟาร์กับปิ๊งก็มาโชว์การรายงานโรคครับ โดยมีผมเป็นตัวอย่างผู้ป่วย
"ผู้ป่วยชายไทย โสด มาเข้ารับการรักษาด้วยอาการอกหัก หาแฟนไมได้ ..." มันสองคนก็นั่งรายงานโรคไปหัวเราะไป เออ ขำจริงๆนะพวกมึง
แล้วซักพักมันก็โชว์วิธีตรวจชีพจรกันโดยมีผมเป็นตัวทดลองอีกนั่นแหละ ไอ้ฟาร์กับไอ้ปิ๊งก็นั่งเถียงกันว่าชีพจรผมมันเท่าไหร่กันแน่ (สงสัยจะหัวใจเต้นแรงเพราะ ...)
แล้วคุยกันไปคุยกันมา ไม่รู้อยู่ดีมาคุยถึงเรื่องแต่งงานได้ไง โยก็บอกว่าโยจะแต่งงานตอนอายุสามสิบ และมีลูกตอนอายุสามสิบห้า ไม่งั้นเดี๋ยวลูกที่คลอดมาจะสุขภาพไม่ดีเพราะ %#$%!@&*&# อะไรก็ไม่รู้ผมฟังไม่รู้เรื่อง แล้วพวกหมอก็นั่งเถียงกันเรื่องนี้ครับ ปล่อยให้ผมนั่งเอ๋อ ส่วนเรื่องแต่งงานสำหรับผมนั้นผมแต่งตอนอายุเท่าไหร่ก็ได้ครับแต่ขอแฟนอายุ 18 ละกัน ฮ่าๆ ล้อเล่นนะครับ ล้อเล่น
เฮ่อ ว่าแต่คุยเรื่องนี้แล้วเครียดจริงๆ แค่แฟนจะหาได้รึปล่าวยังไม่รู้เลยนับประสาอะไรกับแต่งงาน

นั่งคุยกันอยู่ ไอ้ฟาร์ก็หยิบโปสต์การ์ดเตรียมฯที่มันซื้อมาออกมาดูแล้วก็ส่งให้คนอื่นดู (มันซื้อมาสามชุดเลย) โยก็ดูโปสต์การ์ดใบนึงแล้วก็บอกว่าสวยดีขอได้มั้ย ไอ้ฟาร์ก็บ่นๆว่าใบนั้นสวยสุดของชุดแล้วไม่ค่อยอยากให้เท่าไหร่ ผมได้ฟังก็นั่งภาวนาให้โปสต์การ์ดใบที่โยอยากได้อยู่ในชุดที่ผมซื้อมาด้วยเถิด เพี้ยง จะได้เอามาให้โย แล้วก็ปรากฎว่าไอ้ใบนั้นที่โยอยากได้มันอยู่ในชุดที่ผมซื้อ ก็เลยยกให้โยไปครับ (พระเอกมั้ยหละ)

พอนั่งคุยกันไปซักสี่ทุ่มครึ่งพวกศิริราชก็ต้องกลับกันแล้ว วงสนทนาก็เลยเป็นอันต้องยุติ พวกเราก็แยกย้ายกันกลับครับ ตอนกลับโยก็บ่นๆว่าไม่รู้จะกลับไงดี เดินหรือนั่งแท๊กซี่ไปดี? ไอ้ผมก็ภาวนาให้โยต้องกลับคนเดียว จะได้ไปส่ง แต่ปรากฎว่าลั่นหล้าก็กลับทางเดียวกับโยครับ ผมเลยอดไปส่งเลย

และก่อนกลับพวกเราก็กำชับกันครับว่าถ้าถึงงานรับปริญญาใครต้องโทรมาชวนนะ อยากไปงานรับปริญญาเพื่อนๆ แล้วก็แยกย้ายกันกลับตามปกติสุข

คืนสู่เหย้าปีนี้ก็หมดเพียงแค่นี้ครับ

ปล.[0] คืนสู่เหย้านี่มันสุดยอดจริงๆ
ปล.[1] ถ่ายรูปคู่นี่มันก็สุดยอดจริงๆเหมือนกัน
ปล.[2] งานรับปริญญาจะมีใครมาบ้างหนอ

สอบเสร็จแล้ว

2009-02-27T20:55:00.004+07:00

วันนี้สอบวิชาสุดท้ายเสร็จแล้ว
เหลือโปรเจกต์วิชาต้องส่งอีกสองตัว

FreeBSD ส่งวันจันทร์
VLSI ส่งวันพฤหัส

ปล. ถ้าเป็นไปได้เสาร์นี้จะไปสอบ TOEFL ไปสอบแบบไม่ได้เตรียมตัวมันเนี่ยแหละ ไม่รู้จะเป็นยังไง แต่ขอให้เกิน 80 ก่อนละกันนะ จะได้สมัครทุนได้

สอบวันสุดท้าย

2009-02-27T00:08:00.003+07:00

พรุ่งนี้ (27 กุมภาพันธ์) จะเป็นวันที่มีการสอบวิชาสุดท้ายของชีวิตนักศึกษาปริญญาตรีแล้วครับ ตอนที่มาเขียนบล็อกอยู่นี่ก็ยังอ่านไม่จบดีหรอกครับ แต่เบื่อๆก็เลยมาเขียนบล็อกซะหน่อย

วิชาที่สอบวิชาสุดท้ายก็เป็นวิชาเดียวกับวิชาที่เรียนเป็นวิชาสุดท้ายก็คือวิชา "การออกแบบวงจรรวมขนาดใหญ่มาก - VLSI Design" (ชอบชื่อวิชานี้จริงๆเลยให้ตายสิ ฮ่าๆ)

แต่ถึงจะสอบเสร็จก็ยังมีงานต้องส่งอีก 2 ตัวครับ อันแรกก็เป็นงานของวิชา FreeBSD อีกอันก็เป็นของวิชาการออกแบบวงจรรวมขนาดใหญ่มากวิชานี้นี่แหละ อ้อ มีอีกงานหนิหน่า งานของวิชา Research Method

จะจบแล้วสินะ

เรียนจบแล้ว

2009-02-21T10:51:00.003+07:00

เมื่อวาน (วันศุกร์ที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552) เป็นวันเรียนวันสุดท้ายของชีวิตปริญญาตรี แต่มันจะไม่ใช่วันเรียนวันสุดท้ายของชีวิตแน่ๆ จบจากนี้ไปยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ ชีวิตพึ่งจะเริ่มต้น

วิชาที่ได้เรียนเป็นวิชาสุดท้ายในชีวิตปริญญาตรีก็คือ "การออกแบบวงจรรวมขนาดใหญ่มาก" สอนโดยอาจารย์อาทิตย์ ทองทักษ์

ก่อนหน้านี้วันนึงคือวันพฤหัสบดีที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ก็ได้เข้าเรียน "Research Method" (ขอโทษด้วย จำไม่ได้ว่าวิชานี้ชื่อภาษาไทยคืออะไร) เข้าไปเรียนหลังจากที่ขาดเรียนวิชานี้ไปสี่อาทิตย์ติดต่อกัน (ขอโทษอาจารย์ด้วยครับ) อาจารย์ที่สอนคือ อาจารย์ พิษณุ คนองชัยยศ โดยคาบสุดท้ายของวิชานี้อาจารย์ไม่ได้สอนอะไรแต่เป็นการเล่าให้ฟังถึงเรื่องต่างๆมากกว่า (มันเป็นเรื่องต่างๆจริงๆ ไม่ได้มีหัวข้อเฉพาะเจาะจง) และพอจบอาจารย์ก็ได้อวยพรให้กับเหล่านักศึกษา ฟังแล้วซึ้งใจจริงๆ

เฮ่อ จบแล้วสินะ ชีวิตนักศึกษาปริญญาตรี โหวงๆไงไม่รู้ เฮ่อ (ขอถอนหายใจอีกรอบ)

ตอนนี้ที่ยังเหลือก็เหลือแต่ทำโครงงานกับสอบอีกหนึ่งวิชา เมื่อพ้นวันที่ 5 มีนาคมไป ก็จะจบจริงๆแล้ว

ใจหายแฮะ

ชีวิต

2009-01-22T22:28:00.004+07:00

ชีวิตคนเรามันสั้น อยากทำอะไรก็รีบๆทำ

จากกิ๊บ

ปล.ถึงกิ๊บจะไม่ใช่คนพูดประโยคนี้คนแรกของโลก แต่กิ๊บทำให้ผมตระหนักได้ถึงความจริงของประโยคนี้เลยเขียนเก็บไว้หน่อย

ชีวิตและความตาย[2]

2009-01-20T21:28:00.005+07:00

เรื่องที่ 2 คุยกับกิ๊บ
จากที่เล่าให้ฟังในตอนที่แล้วไปว่าในช่วงปีใหม่นั้นผมต้องอยู่ทำงาน NSC ที่มหาลัยจนต้องกลับดึกๆทุกๆวัน ก็มีอยู่วันนึงครับถ้าจำไม่ผิดคิดว่าคงเป็นวันสิ้นปี ตอนนั้นผมก็นั่งทำงานไป และก็ออนเอ็มไปด้วย พอทำงานเบื่อๆก็เลยดูรายชื่อคนที่กำลังออนอยู่ครับ จะหาเพื่อนคุยแก้เบื่อ ตอนนั้นก็ไม่เจอเพื่อนที่สนิทๆจะชวนคุยซักคน ก็เลยทักเพื่อนเก่าที่เรียนด้วยกันตอนม.ปลายที่เตรียมฯครับ เป็นเพื่อนผู้หญิงชื่อกิ๊บ กิ๊บเค้าเรียนแพทย์เชียงใหม่ครับ ผมกับกิ๊บก็ไม่ได้สนิทกันมากมายหรอกนะ แต่ก็เคยคุยเอ็มกันอยู่บ้าง วันนั้นมันช่วงปีใหม่พอดีก็เลยทักไปเพื่อหวัดดีปีใหม่ซะหน่อย แล้วก็ถามไถ่สารทุกข์สุบดิบกันตามประสา ผมก็ถามกิ๊บว่า เป็นไงบ้าง (คำถามยอดฮิต แต่ตอบโคตรยาก) กิ๊บก็ตอบมาครับว่าเศร้าๆ รู้สึกไม่ค่อยดี พอถามสาเหตุไป กิ๊บก็ตอบกลับมาว่าตอนนี้เค้ามีคนไข้อายุ 26 เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย . . .

เฮ่อ ฟังแล้วก็ใจหายยังไงไม่รู้นะครับ อายุ 26 ก็มากกว่าผมแค่สี่ห้าปีเอง เฮ่อ

แล้วกิ๊บก็บอกผมมาว่ามาเรียนหมอเนี่ยทำให้เข้าใจอย่างนึงว่า ชีวิตคนเรามันสั้นนะ ก่อนจะตบท้ายด้วยประโยคสุดฮิตที่ว่า "อยากทำอะไรก็รีบทำ"

ประโยคนี้อีกแล้ว ผมฟังประโยคนี้มาจะร้อยรอบได้แล้วมั้ง แต่ไม่มีรอบไหนเลยที่ผมจะรู้สึกตระหนักได้ขนาดนี้ นั่นสินะ ชีวิตคนเรามันสั้นเนอะ สั้นจริงๆ อยากทำอะไรก็รีบๆทำ

อ่านประโยคนี้จากกิ๊บในตอนนั้นมีภาพหลายๆอย่างโผล่ขึ้นมาในหัวเลยครับ เป็นภาพผมกำลังทำสิ่งที่ผมอยากทำแต่ตอนนี้ไม่กล้าทำ เป็นภาพที่ผมกำลังจะตายแล้วกลับมานั่งเสียดายว่าทำไมถึงไม่ทำ แต่ก็อีกนั่นแหละ ถึงผมจะตระหนักได้ถึงความเป็นจริงของประโยคนี้แต่ทำไมนะ ผมถึงยังไม่รีบทำในสิ่งที่อยากทำอีก ทำไมกันนนนน

(ความจริงผมก็รู้คำตอบแหละนะครับ แต่ก็ไม่รู้ว่าเหตุผลนั้นมีน้ำหนักมากพอรึปล่าว)

ครับ ชีวิตคนเรามันสั้นนะครับ อยากทำอะไรก็รีบๆทำ

ขอให้คุณคนที่อ่านบล็อกของผมอยู่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำนะครับ

ผมเอง

One year.

2009-01-18T00:24:00.002+07:00

One year. One year.

หนึ่งปีแล้ว

วันสิ้นปี NSC และร่างไร้ชีวีของผม

2009-01-14T23:35:00.015+07:00

อยากเล่าครับอยากเล่า อยากเล่าเรื่องวันสิ้นใจ เอ้ย วันสิ้นปีกับวันปีใหม่ที่ผ่านมาในชีวิตของผมให้ฟังหน่อย

เนื่องด้วยว่าผมกับเพื่อนที่ชื่อว่าเอตกลงปลงใจพัฒนาซอฟต์แวร์เข้าประกวดการแข่งขัน National Software Contest 2009 กันครับ เวลาที่เค้าให้มาพัฒนาก็เริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคมปีที่แล้ว ให้ส่งผลงานตอนช่วงปีใหม่ของปีนี้ วันที่ 5 มกราครับ แต่พวกผมเป็นคนถือฤกษ์งามยามดีครับ เพราะฉะนั้นก็เลยรอให้ถึงวันเกิดของพระเยซูซะก่อนถึงได้เริ่มทำงานอย่างจริงๆจังๆ ฮ่าๆ

ด้วยเวลาที่เหลืออยู่ 12 วัน ผมก็ต้องเร่งปั่นงานกับเอเพื่อให้ทันกำหนดส่ง ความจริงก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ทำงานที่มหาลัย กลับดึกหน่อย สี่ห้าทุ่มก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ มันก็ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรหรอกครับ ถ้าไม่ใช่เพราะว่า ...

ไอ้ 12 วันที่ว่านี้มันดันคร่อมวันสิ้นปีกับวันปีใหม่ด้วยนี่สิ ไม่น่าเลย ปีใหม่ของผม

ครอบครัวผมเค้าก็จะไปเที่ยวโคราชตอนปีใหม่กันครับ ไปสองวัน แน่นอนว่าผมนั้นก็อดไปเนื่องด้วยต้องทำงานนี่แหละ

ตื่นนอนวันสิ้นปี
วันนี้ตื่นมาเกือบๆเก้าโมงครับ พ่อแม่และน้องๆก็เตรียมตัวไปเที่ยว ตื่นมาก็พบว่าแม่ทอดเกี๊ยวซ่าไว้ให้กินครับ ไอ้ผมก็อยากกินอยู่หรอกนะถ้าไม่ใช่เพราะว่าเจ็บคออยู่ เซ็งเลย อดกิน

พอพ่อแม่และน้องๆออกจากบ้านไป ผมก็เตรียมตัวออกจากบ้านไปมหาลัยเช่นกันครับ ก็ออกไปทั้งที่ไม่ได้กินข้าวเช้านั่นแหละ ตอนรอรถก็คิดๆว่าไหนๆก็เป็นวันสิ้นปีแล้วน่าจะฉลองกับตัวเองซะหน่อย จะฉลองตอนเย็นหนะเหรอ อย่าหวังเลย กว่าจะเลิกงานก็คงนู่นห้าทุ่ม ห้างที่ไหนมันก็ปิดหมดแล้ว อย่ากระนั้นเลย ฉลองมันมื้อเที่ยงนี่แหละ แล้วผมก็ตัดสินใจว่า แวะซื้อขนมไปฝากเอด้วยดีกว่า ดังนั้นแทนที่ผมนั่งรถไปมหาลัยเลย ผมก็แวะที่หมอชิตก่อนเพื่อซื้อขนมปังยามาซากิ (ความจริงที่มาบุญครองก็มี) จากนั้นผมก็จับรถไฟฟ้าไปมาบุญครองครับ

พอไปถึงก็คิดอยู่ซักพักว่าจะกินอะไรในงานฉลองวันสิ้นปีดี (พูดซะหรูเลย ความจริงก็แค่กินข้าวในร้านหรูๆแค่นั้นแหละ) สรุปได้ว่าอยากกินยาโยอิครับ ตอนนั้นคิดว่ามันมีที่ไหนบ้าง ที่แรกที่นึกถึงเลยก็จามจุรีสแควร์ ไกลนะเนี่ย แต่เอาวะ วันสิ้นปีทั้งที เดินออกจากมาบุญครองจะไปขึ้นรถเมล์ รอรถซักพักดันนึกขึ้นมาได้ว่ามาบุญครองก็มียาโยอินี่หว่า ก็เลยเดินกลับเข้าไปใหม่

งานฉลองสิ้นปี
มาถึงร้านยาโยอิ ตอนเดินเข้าไปจังหวะนั้นมีลูกค้าอีกสองคนเดินเข้าพร้อมกับผมพอดีครับ พนักงานก็เลยนึกว่าผมมากับเค้า พอผมบอกไปว่าไม่ใช่ ผมมาคนเดียว คุณเธอก็ทำหน้าแปลกใจซะอีก ทำไมคร้าบ มากินข้าวคนเดียวฉลองวันสิ้นปีแปลกตรงไหนคร้าบ ฮ่าๆ พอเข้าไปนั่งผมก็กวาดสายตามองรอบร้าน มันก็ไม่น่าเจ็บใจอะไรที่่จะมีโต๊ะผมโต๊ะเดียวที่มีคนนั่งคนเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะว่าโต๊ะส่วนใหญ่เค้านั่งกันเป็นคู่นี่สิ เฮ่อ เศร้าจริงๆ บางคู่ยังเป็นเด็กมัธยมอยู่เลยด้วยซ้ำ อะไรว้า เด็กมัธยมมีแฟนได้ไงกัน ชิ

ด้วยความหิวเนื่องจากไม่ได้กินข้าวเช้ามา ผมก็เลยหยิบขนมปังที่ซื้อมาขึ้นมากินซะเลย กินไปครึ่งก้อนข้าวมาพอดี ก็เลยเก็บขนมหันมากินข้าวดีกว่า เมนูที่สั่งไปนั้นก็เป็น "สเต๊คหมู" ครับ ไม่เคยกินหรอกนะ ปกติกินแต่หมูย่าง อันนี้แพงกว่าหมูย่างด้วย ความคาดหวังว่ามันน่าจะอร่อยก็เลยมากกว่าหมูย่าง แต่พอมาถึงกินไปคำแรก เอ่อ เฉยๆแฮะ ไม่ค่อยจะมีรสชาดเลย แอบผิดหวังนะเนี่ย แต่แล้วผมก็พึ่งเห็นครับว่ามันมีน้ำจิ้มมาให้ด้วย พอกินกับน้ำจิ้มแล้วมีรสชาดขึ้นเยอะเลย กินเสร็จก็เล่นเอาอิ่มมากๆเลยครับ ไอ้ขนมปังที่กินค้างไว้ก็กินต่อไม่ลงแล้ว จำไม่ได้ว่าราคาจริงๆเท่าไหร่ แต่รู้สึกว่าจะประมาณ 130 บาทหละมั้ง เสร็จแล้วก็ย้ายไปฉลองต่อที่มหาลัยด้วยการทำงานให้ลืมวันลืมคืนไปเลย ฮ่าๆๆๆๆๆ ฮือๆๆๆๆๆๆๆ จะร้องไห้

คืนสิ้นใจ
ผมกับเอก็นั่งทำงานกันไปเรื่อยๆครับ ตอนเย็นก็เดินออกไปกินข้าวตรงหัวมุมถนนแล้วก็กลับมาทำงานต่อ พอซักสามสี่ทุ่มก็เริ่มได้เมสเซจปีใหม่แล้วครับทั้งผมและเอ ก็ยังทำงานต่อไปเรื่อยๆ แล้วซักพักผมก็ได้เมสเซจจากอ.มานพครับ เขียนมาอวยพรและขอให้มีความสุขกับการทำงานหนัก เหอๆ อาจารย์ครับ มีความสุขกับการทำงานหนักเนี่ยนะ ขอบคุณมากครับอาจารย์ หลังจากที่ได้รับเมสเซจกันพอสมควรผมกับเอชักเริ่มไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานซะแล้ว ก็เลยจะหยุดงานซักพักแล้วหันมาส่งเมสเซจกับเค้าบ้าง (มีคนให้ส่งให้ด้วยเหรอ ผมเนี่ย???) ครับ พอเริ่มส่งมันก็เริ่มหยุดไม่ได้ กว่าจะคิดข้อความ กว่าจะพิมพ์ข้อความเสร็จ ก็กินเวลานานโขเลย ก็เป็นอันว่าผมกับเอก็เลยเลิกทำงานซะเลย หันมาส่งอย่างเอาจริงเอาจัง เสร็จแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้านไป ฮ่าๆ

คืนสิ้นใจ (ต่อ)
บนรถตู้ที่นั่งกลับบ้านผมก็ยังได้รับเมสเซจอยู่เป็นระยะๆครับ ผมก็พยายามจะส่งเมสเซจกลับบ้างแต่ว่าสงสัยคนจะส่งเยอะ ผมก็เลยส่งไม่ได้ซักข้อความเลย พอกลับมาถึงบ้านก็เห็นผับข้างๆบ้านที่ถ้าเป็นคืนปกติจะมีสาวๆแต่งชุดสุดเซ็กซี่ (???) มายืนเรียกลูกค้า ในคืนนี้สาวๆเหล่านั้นเค้าก็ยังอยู่ครับ แต่ว่าพวกเค้ากำลังเล่นเหยียบลูกโป่งกันอยู่!!! ดูแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ มันคงเป็นความสุขเล็กๆน้อยในคืนสิ้นปีอย่างนี้ นั่นสิเนอะ คืนสิ้นปีใครๆเค้าก็มีความสุขกันทั้งนั้น ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ฉลองอะไรในคืนสิ้นปีอย่างนี้ แต่อย่างน้อยตอนกลางวันก็ยังได้ฉลองกับตัวเองไปแล้วที่ร้านยาโยอิ

ก่อนนอน
เข้าบ้านไป หมาที่บ้านก็เห่าเรียกใหญ่เลยครับ คาดว่ามันคงเหงา ต้องอยู่บ้านตัวเดียวไม่มีคนเล่นด้วย แต่แล้วผมก็พบว่าผมลืมเติมน้ำให้หมาก่อนออกจากบ้านครับ ท่าทางจะหิวน้ำน่าดูเลย หลังจากที่จัดการเก็บกวาดบ้านนิดหน่อย ก็เตรียมตัวเข้านอน คืนนั้นก็ค่อนข้างเหงาๆนะครับ อยู่บ้านคนเดียวกับหมาอีกตัว แต่ไม่รู้สิ ถึงเหงาก็เป็นเหงาแบบอุ่นๆ (เข้าใจมั้ยเนี่ย) เป็นเหงาที่ทำให้ผมอมยิ้มได้ ไม่ได้เหงาแบบเศร้าๆขมๆ

คืนนั้นก็นอนหลับไปพร้อมกับความเหงาแบบหวานๆนี่แหละครับ พร้อมกับลุ้นว่า...
เธอคนนั้นจะตอบเมสเซจกลับมารึปล่าว

จบแล้วครับ วันสิ้นปีที่อยากเล่าให้ฟังของผม

ชีวิตและความตาย[1]

2009-01-09T23:59:00.007+07:00

ช่วงนี้ชีวิตผมเกี่ยวข้องกับคำว่า "ตาย" เยอะพอสมควรครับ เยอะในระดับที่ต้องเอามาเขียนบล็อกเลยทีเดียว

แต่ก่อนอื่นขอขยายความหน่อย
ชีวิตในที่นี้หมายถึงชีวิตของผมและชีวิตของคนอื่นๆนะครับ ส่วนความตายหมายถึงความตายของคนอื่นที่สะท้อนให้เห็นถึงชีวิตและความตายของผมเอง

เรื่องที่ 1 รีบอร์น
รีบอร์น คืออะไร? แปลตามตัวแปลว่าเกิดใหม่ (reborn) แต่รีบอร์นที่ผมจะพูดถึงหมายถึงการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องนึงครับ ชื่อเรื่องเต็มๆคือ "รีบอร์น ครูพิเศษจอมป่วน" การ์ตูนเขียนให้เป็นเรื่องของมาเฟีย (ตรงไหนวะ) ช่วงแรกๆของการ์ตูนเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรมากนอกจากตลกไปวันๆ พอผ่านมาเจ็ดแปดเล่มก็เปลี่ยนเป็นการ์ตูนต่อสู้แฟนตาซีที่สนุกมากๆ แต่ที่จะพูดถึงไม่ใช่แนะนำการ์ตูนหรือย่อเรื่องให้อ่านกันหรอกนะครับ ผมจะมาพูดถึงเรื่องความตายของซึนะพระเอกในเรื่องนี้

พระเอกเรื่องนี้เป็นพวกใจไม่สู้ครับ ในเรื่องเค้าเรียกกันว่า "เจ้าห่วยซึนะ" ซึ่งเจ้าห่วยซึนะเองก็แอบชอบสาวอยู่นางนึงครับ ก็ตามธรรมเนียมของการ์ตูน หญิงสาวที่พระเอกชอบก็ต้องเป็นดาวเด่นของโรงเรียนที่ไม่คู่ควรกับเจ้าห่วยซักนิด พระเอกก็สำนึกตัวดีครับว่าไม่คู่ควรเลยไม่ได้เปิดเกมรุกไป จนกระทั่งรีบอร์นมาถึง รีบอร์นเป็นชื่อนักฆ่าที่มาเป็นครูสอนพิเศษให้ซึนะ (อย่าเอาอะไรมากกับการ์ตูน) รีบอร์นเห็นท่าทีของซึนะที่มีต่อนางเอกก็รู้ทันทีเลยว่าซึนะแอบชอบนางเอกอยู่ คุยกันอีท่าไหนก็ไม่รู้สุดท้ายรีบอร์นชักปืนออกมายิงขมับซึนะซะงั้น ฉากที่ซึนะโดนยิงนี่เป็นฉากที่กินใจผมมากเลยทีเดียวครับ ชอบความคิดก่อนตายของซึนะในฉากนั้นมากๆ

ตอนที่คนเรากำลังจะตายแบบทันทีทันใด คนเราจะคิดถึงอะไร ถ้าผมเป็นซึนะ ผมก็คงคิดอย่างเดียวกับซึนะนั่นแหละครับ คิดถึงเรื่องที่ค้างคาใจอยู่ เรื่องที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำ เรื่องที่อยากทำแต่ไม่กล้าทำ

ซึนะในตอนนั้นเสียใจที่ตัวเองไม่ได้บอกรักนางเอก เสียดายที่จะต้องตายไปโดยไม่ได้บอกรัก ถ้ารู้ว่าจะต้องตายน่าจะพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อบอกรักนางเอก บางทีนางเอกอาจจะรับรักเจ้าห่วยคนนี้ก็ได้ (ใครจะไปรู้?)

เป็นฉากที่กินใจผมจริงๆเลยครับ ฉากนี้แม้มีอยู่แค่เพียงหน้าเดียว แต่ตอนอ่านครั้งแรกผมกลับมาอ่านหน้านี้ซ้ำอีกสองสามรอบเลยทีเดียว

นั่นสิเนอะ ถ้ารู้ว่าต้องตายตอนนี้ตอนนั้นน่าจะพูดออกไป เฮ่อ แต่พูดก็พูดเหอะ ชีวิตคนเรามันก็เป็นอย่างนี้ซะอยู่เรื่อย ทำไมน้า ต้องมีแต่ตอนจะตายเท่านั้นถึงจะมารู้สึกเสียดาย คงเป็นเพราะตอนที่เราจะตายมันเป็นความรู้สึกที่ไม่มีอะไรจะเสียแล้วหละมั้งนะ :)

เฮ่อ พอมาเขียนเรื่องนี้แล้วนึกถึงตัวเองขึ้นมาไงไม่รู้ เขียนไปเขียนมาหดหู่เองซะได้ เหอๆ

roses are red, violets are blue.

2009-01-05T00:28:00.008+07:00

Roses are red.
Violets are blue.
I smile.
Because of you.

Roses are red.
Violets are blue.
I cry.
Because of you.

Roses are red.
Violets are blue.
I smile and cry.
Because of you.

Long time that I don't write a roses and violets poem.
These ~~two~~ three stanza are ...

Hope you (means you that are reading) happy with your love.
From me.

สวัสดีปีใหม่

2009-01-04T14:28:00.003+07:00

สวัสดีปีใหม่ครับ

มาสวัสดีช้าไปหน่อย

แต่ก็มาแล้ว

ช่วงนี้มีเรื่องยุ่งๆ เรื่องเครียดๆ ตลอดเลย ก็เลย (อ้างว่า) ไม่มีเวลามาเขียนบล็อก

ไม่เป็นไร ตอนนี้ก็มาเขียนแล้ว

ครับ

สวัสดีปีใหม่ครับ

ความรัก

2008-12-19T00:24:00.002+07:00

สบตายิ่งคิดถึง
คำนึงยิ่งฝันหา
เข้าใกล้ยิ่งไกลตา
เฉยชายิ่งปวดใจ

ปล. ลอกมาจากไดอารี่ชมรม ชมรมวรรณศิลป์นะครับ ไม่ใช่ชมรมหมูกระทะ

คำคมจากอักษรศาสตร์

2008-12-17T22:21:00.003+07:00

ความรักคือการสละความกลัวทิ้งไป

คำคมนี้คมจริงๆ บาดเข้าไปถึงหัวใจและไขสันหลังเลยแฮะ

NEVER

2008-12-17T22:11:00.002+07:00

NEVER, NEVER, NEVER GIVE UP

รูปๆ คำๆ จากงานจุฬาฯวิชาการ

2008-12-08T21:58:00.033+07:00

มือที่สามหายไปไหน

เป็นรูปจากคณะวิทยาฯภาคชีวะครับ ไม่มีอะไรหรอก เค้าแค่ตั้งโชว์เรียกคน

มะม่วงดองนี่โถไหน???
อันนี้ก็ของภาคชีวะครับ เป็นห้องเก็บสัตว์ดอง

จะกินตัวนี้
ปลาหมึกกรอบ เอ้ย ปลาหมึกดอง

หอยใหญ่ ไข่แดง แหล่งชีวะฯ
ครับ อยู่ที่พิพิธภัณฑ์ของภาคชีวะฯครับ

อยากเป็นนกเงือกบ้างจัง
ส่วนหนึ่งในพิพิธภัณฑ์

บรรยากาศ
บรรยากาศในพิพิธภัณฑ์

แก้วที่ตั้งได้แม้วางเอียง!!!
ความจริงถ่ายแนวตั้งมาครับ ขี้เกียจปรับรูป

ทฤษฏีกับปฏิบัติมันคนละเรื่องกันนะ
รูปนี้จากคณะเศรษฐศาสตร์ครับ

สมาชิกชมรม by ประธานชมรม
ตอนนั่งรอที่เบอเกอร์คิง ถ่ายโดยมนส. ประธานชมรม

ชญ.หายไปไหน???
อีกรูปที่เบอเกอร์คิงครับ ขี้เกียจปรับรูปอีกเช่นกัน

สองนิ้วที่ชาบูชิ
เข้ามาที่ร้านแล้วครับ (ใครวะนั่น)

bird eye view ของหม้อ
ถ่ายรูปหม้อของโต๊ะเราครับ

จีโนมน่าหม้อ เอ้ย จีโนมน่ากลัว
น่ากลัวชิบ
แล้วไอ้แก๊นมันคุยกับใครวะนั่น

จีโนมน่าช้อน

รูปหม้อ

รูปนี้ตั้งใจถ่ายแก๊นจริ๊ง จริง
ไอ้แก๊นเอาหัวหลบสิวะ
รูปสาวโต๊ะข้างๆที่ส่งเทมปุระมาให้ครับ

สายพานกับนายแบบ
รูปสายพานที่ไว้ส่งอาหารกับนายแบบ (แบบที่ไม่มีใครเอา)

สายพานการผลิต

ขอส่งใจไปตามสายพานได้มั้ย

ผมก็อยากมีคนป้อนไอติมเหมือนกัน!!!
ฉากฮาๆระหว่างแก๊นกับจีโนม

ปิดท้ายด้วยภาพนี้

สาวโต๊ะข้างๆ
รูปสาวโต๊ะข้างๆที่ส่งเทมปุระมาให้ครับ แอบถ่ายเก็บมาไว้ได้

ประชุมชมรม

2008-12-07T15:59:00.006+07:00

ต่อจากตอนที่แล้ว

จากการเดินงานสามคนคือผม มนส. และชญ. แต่พอถึงเวลาประชุมก็มีสมาชิกมาเพิ่มอีกสองคนครับคือ แก๊นและโอปอล ส่วนต้นตอนแรกบอกว่าจะมา แต่โทรไปเค้าบอกว่าปวดหัวไม่อยากออก ก็ไม่เป็นไรครับ ต้นเค้าไปสบายแล้ว ออกจากชมรมไปแล้วหนิ ปล่อยเค้าไปเหอะ (ฮ่าๆ)

ตอนแรกพวกเราตกลงกันจะไปกินที่ร้านหมูกระทะแถวราชเทวีครับ แต่โอปอลไม่อยากไปเพราะควันเยอะ ก็เลยเปลี่ยนที่กันครับ หลังจากการตัดสินโดยกระบวนการทางประชาธิปไตยแล้วก็ได้ผลออกมาว่าพวกเราจะไปกินกันที่ชาบูชิ!!! ถ้ายังจำกันได้ ก็เป็นที่เดียวกับที่เราไปประชุมกันครั้งที่แล้วเมื่อวันวาเลนไทน์

อาจจะเป็นเพราะวันศุกร์ต้นเดือนด้วยมั้งครับ คนเลยค่อนข้างเยอะ พวกผมก็รอคิวกันค่อนข้างนาน (แต่ไม่นานเท่าวันวาเลนไทน์นะ)

หัวข้อประชุมในวันนั้น (มีหัวข้อประชุมด้วยเหรอวะ!!!) ค่อนข้างเรื่อยเปื่อยครับ เช่น

โอปอลจะเป็นเจ้าภาพการประชุมจริงหรือ?
แก๊นตัดผมใหม่ ตัดเอง หรือ โดนบังคับ
ข้าวหน้าสาหร่ายของโอปอลเมื่อไหร่จะมา!!!
กินจนอ้วก ทำได้จริงหรือ (ฮ่าๆ)

ฯลฯ

เทมปุระที่ปกติจะต้องมาเติมเรื่อยไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงไม่มีมาเติมครับ พวกผมก็เลยอดกินกันไป แต่อยู่ดีๆมนส.ก็หันไปเห็นโต๊ะข้างที่เป็นสาวล้วนไม่รู้ไปเอาเทมปุระมาจากไหนเลยเผลออุทานออกไป "โอ๊ะ เทมปุระนี่" ซึ่งเสียงอุทานนี้ก็ไม่รอดพ้นหูของสาวๆเหล่านั้น เลยมีสาวสวยคนนึงในโต๊ะนั้นหันมาเสนอที่จะแบ่งเทมปุระให้ มนส.ก็ปฏิเสธไปด้วยความเขิน แต่ผู้หญิงโต๊ะนู้นก็ยังใจดีแบ่งมาให้ครับ

พอได้เทมปุระมาผมก็เลยเริ่มสังเกตสังกาสาวโต๊ะนู้นมากขึ้น อืม น่ารักดีครับ น่ารักทั้งโต๊ะเลยมั้ง ฮ่าๆ ทีนี้ผมก็เลยยุให้มนส. แก๊น และโอปอลแอบถ่ายรูปครับ ทำเป็นถ่ายอาหาร หรือถ่ายเล่นๆ แต่ความจริงคือถ่ายสาวๆโต๊ะนั้น ฮ่าๆ (เลวจริงๆ) เดี๋ยวจะเอามาโพสต์ให้ดูในตอนหน้านะครับ

พอกินกันเสร็จ เอ้ย ประชุมกันเสร็จก็เป็นอันจบครับ ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน (ว้า ยังไม่ได้เบอร์สาวโต๊ะข้างๆเลย (พูดยังกับจะกล้าเข้าไปขอ))

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการประชุมในวันนั้น
เวลาเศร้าๆอย่าจัดประชุมเด็ดขาด เพราะเรื่องมันจะยิ่งเศร้า

จุฬาฯวิชาการและหมูกระทะ (ต่อ)

2008-12-07T15:18:00.006+07:00

กลับมาเขียนต่อแล้วครับ ที่หยุดไปนานเนื่องจากขาดสภาพคล่องทางจิตใจครับ

ก่อนอื่นต้องขอโทษ ถึงบล็อกเก่าที่ผมเขียนไปครับ ที่ไปด่าพันธมิตรว่ามีมหิงสาเป็นผู้นำ ก็ไม่ได้โดนใครท้วงมาหรอกครับ แต่มานึกดูดีๆแล้วมันเป็นมารยาทที่ไม่ดีเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นด้วยกับพันธมิตรก็เถอะ

เอ้า ต่อๆ กลับมาที่งานจุฬาฯวิชาการต่อดีกว่า :)

วิทยาฯ (ต่อ)
หลังจากที่ผม มนส. ชญ. ดูภาคคณิตฯเสร็จแล้ว ผมก็ไปเดินดูที่ตึกมหามงกุฏต่อครับ ก็ยังเป็นของคณะวิทยาฯอยู่ เข้าไปดูก็มีคนมาอธิบายเรื่อง PNA ให้ฟังครับ ก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่หรอกครับ แต่จับอารมณ์ได้ว่ามันเจ๋งกว่า DNA มากๆ ฟังเสร็จแผนการของพวกผมต่อไปคือเดินดูบัญชี เศรษฐศาสตร์ แล้วก็ไปแพทย์กันครับ

บัญชี เศรษฐศาสตร์ รัฐศาสตร์
ตอนที่เดินออกจากวิทยาฯมาก็เจอธรพ.ครับ เค้าก็เลยมาเดินดูงานกับพวกเราด้วย (เค้าไม่ได้อยู่ในชมรมนะ)
ผมถามน้องสาวผมก่อนมาเดินงานแล้วครับว่าที่บัญชีมีอะไรบ้าง น้องก็ตอบมาว่า "มีไอติม" เอาเข้าไป ไอ้ของอย่างนี้มันมาอยู่ในงานจุฬาฯวิชาการได้ไงกัน
อาจจะเป็นเพราะผมไปตอนค่อนข้างเย็นหรือด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ แต่บัญชีที่ผมเดินไปดูมันไม่มีอะไรเลยครับ (หรือมีแต่ผมไม่สนเองก็ไม่รู้) แล้วพวกเราก็เดินต่อไปเศรษฐศาสตร์ และผ่านเศรษฐศาสตร์ด้วยความเร็วสูงครับ คือเนื้อหาของมันไม่ค่อยน่าสนใจสำหรับผมซักเท่าไหร่ ก็เลยเดินดูแบบผ่านๆไป ก่อนที่จะไปถึงคณะรัฐศาสตร์ ซึ่งตอนแรกก็ไม่ได้จะเดินเข้าไปดูหรอกครับแต่มันเป็นทางผ่านก่อนเดินไปถึงแพทย์ ที่คณะนี้ก็ไม่ค่อยมีคนอยู่แล้วครับ (สงสัยคงเพราะมันเย็นแล้วหละมั้ง) พวกผมก็เดินผ่าน (อีกนั่นแหละ) ก่อนที่จะโดนเด็กรัฐศาสตร์คนนึงรั้งไว้พยายามเรียกให้พวกผมมาดูหนังสั้นโลกร้อน ผมก็ค่อนข้างสนใจนะครับแต่ตอนนั้นมันเย็นแล้ว กลัวคณะแพทย์เค้าจะปิดซะก่อนเลยไม่ได้เข้าไปดู

แพทย์ฯ
จากการสอบถามเพื่อนของชญ.ทำให้พวกผมทราบตำแหน่งของตึกที่แสดงงานของคณะแพทย์ครับ พวกผมก็เดินเข้าไปในตึกนั้นเพื่อชมงานของพวกแพทย์ โดยมีธรพ.บอกว่าเมื่อสามปีที่แล้วเคยมาดูงานของคณะแพทย์เรื่องการผ่าตัดแปลงเพศ แล้วก็คะยั้นคะยอให้พวกผมไปดู พวกเราก็ดูไปเรื่อยๆครับ ก่อนที่จะมาถึงห้องผ่าตัดแปลงเพศที่ธรพ.ต้องการ(ให้พวกเรา)ดู ขอบอกตามตรงเลยครับ เรื่องการผ่าตัดร่างกายมนุษย์กับผมนี่มันไม่ถูกกันจริงๆ ผมก็เลยได้แต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือที่ได้รับแจกมาครับ ไม่ไหว ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปดูวิดีโอที่เค้าฉาย หลังจากที่ดูไปได้ซักพักธรพ.ก็ขอตัวกลับก่อนครับ เฮ้ย เอางี้เลยนะ ตัวเองอยากมาดูแท้ๆแต่ดันมากลับก่อน พวกผมที่เหลือก็เลยนั่งดูกันต่อไป (ผมอ่านหนังสือต่อ) จนจบ

แพทย์ (ต่อ)
พอดูจบพวกผมก็เข้าไปดูห้องที่จัดแสดงเกี่ยวกับโรคเอดส์ต่อครับ เข้าไปก็มีนิสิตเข้ามาให้ทายเกี่ยวกับการใช้สารหล่อลื่นกับถุงยางอนามัยว่าอะไรเหมาะที่จะนำมาใช้กับถุงยางอนามัยมากที่สุด

วาสลีน
ออยล์
สารหล่อลื่นสูดน้ำ

คำตอบก็คือสารหล่อลื่นสูดน้ำครับ เพราะวาสลีนกับออยล์เป็นสารไม่มีขั้วทำให้มันละลายถุงยางได้ อาจทำให้ถุงยากแตกได้ครับ ผมก็ฟังนิสิตพวกนั้นอธิบายไปก็เขินไป ไม่รู้จะเขินอะไร
พอจบจากเรื่องโรคเอดส์เค้าก็ทยอยปิดกันแล้วครับ พวกผมก็สำนึกได้ว่าถึงเวลาประชุมชมรมกันแล้ว ดังนั้นจึงออกจากคณะแพทย์เพื่อไปสถานที่ประชุม
ขอบอกหน่อยเกี่ยวกับคณะแพทย์ สาวคณะแพทย์น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จริงๆนะครับ เฮ่อ ชักอยากจะเป็นคนไข้แล้วสิ ฮ่าๆ

มันยาวแล้วขอขึ้นตอนต่อไปละกันนะครับ

ปล. ขอพูดอีกครั้ง สาวคณะแพทย์น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ

นอนสี่ทุ่มนี่มันสุดยอดจริงๆ

2008-12-07T07:40:00.001+07:00

นอนสี่ทุ่มนี่มันสุดยอดจริงๆ

เมื่อวานไม่ค่อยสบายนอนตั้งแต่สี่ทุ่มครึ่ง วันนี้ตื่นมารู้สึกดีมากๆ

เศร้าๆ

2008-12-05T00:18:00.001+07:00

เศร้าๆ เฮ่อ

หมูกระทะในวันจุฬาฯวิชาการ

2008-12-01T19:24:00.009+07:00

ในวันที่พันธมิตรยึดสนามบิน~~โดยมหิงสา (เป็นผู้นำ) เอ้ย~~ โดยอหิงสา
ในวันที่การงานยังคั่งค้าง
ในวันที่หัวใจอ่อนแอ
ในวันศุกร์ที่ 28 พ.ย. ที่ผ่านมา
ผมและชมรมหมูกระทะได้นัดกันไปเที่ยวชมงานจุฬาฯวิชาการกันครับ
"พ่อแม่พี่น้อง พรุ่งนี้ พวกเรา จะไปชมงานจุฬาฯวิชาการโดยอหิงสากัน!!!"
"และนี่ จะเป็นสงครามครั้งสุดท้ายของพวกเรา"
ครับ พอพวกผมมาถึงจุฬาฯก็ปีนรั้วกันเข้ามาเลยครับ ถึงแม้ว่ายามจะมาห้ามไม่ให้ปีนก็เถอะ เอ้ย ไม่ใช่ครับ ผมเข้ามาตามปกติ

ตอนแรกก็นัดกันว่าช่วงบ่ายๆมาเดินงานกันแล้วก็มีไฮไลท์ของงานในช่วงเย็นด้วยการประชุมชมรม (กินหมูกระทะ) ซึ่งก็ตั้งใจไว้ว่าจะชวนสมาชิกกันมาให้เยอะๆ แต่พอมาถึงวันจริงก็มีคนมาเดินงานได้แค่ 3 คนครับ ประกอบด้วยผม มนส. และชย. ส่วนคนอื่นๆบอกว่าจะมาประชุมชมรมในตอนเย็น เออ เอากับเค้าสิวะ

เดินงานก็ดูไปตามที่อยากเดินครับเริ่มจาก

วิศวะฯ
ความจริงอันนี้ก็ไม่ได้อยากดูอะไรมาก แต่ผมเองอยากดูเพราะ...
ก็น่ารักดีนะ แต่ยุ่งๆไปหน่อย เซ็งเลยนะเนี่ย
เอ้า ข้ามๆ ไปคณะถัดไปเลยดีกว่า

อักษรฯ
คณะนี้ก็มีซุ้มอาหารนานาชาติครับ แล้วก็มีเด็กอักษรฯน่ารักๆ ฮ่าๆ
ที่พวกผมสนใจก็มีแสดงพิธีชงชาครับ แต่เวลามันไม่ตรงเลยไม่ได้ดู แล้วก็ไม่มีอย่างอื่นที่สนใจก็เลยเดินออกไปเลยครับ ตอนเดินออกก็เจอพวกผู้หญิงแต่งชุดญี่ปุ่น (เค้าเรียกกิโมโนมั้ง) ด้วยครับมีประมาณสองสามคน ก็น่ารักดีครับ แต่งแล้วเข้ากับชุดดี

สถาปัตย์ฯ
คณะนี้ที่ได้เข้าไปดูก็มีโดมครึ่งวงกลมที่ทำจากโฟมครับ เค้าบอกว่ามันสามารถรักษาความเย็นไว้ได้ ซึ่งทำให้ไม่เปลืองไฟ ผมก็ลองเข้าไปชมดูครับ ปรากฎว่าในนั้นเสียงมันก้องมากๆ คาดว่าคงเป็นเพราะรูปทรงของโดมที่ทำให้เสียงมันสะท้อนกลับมาหาคนพูด

วิทยาฯ
พวกผมแวะคณะนี้กันนานมากเพราะที่นี่มีอะไรน่าสนใจเยอะแยะไปหมดเลยครับ ที่เข้าไปดูตอนแรกเลยก็เป็นของภาคชีววิทยาครับ ก็มีการให้ความรู้เกี่ยวกับการหาเวลาตายโดยใช้แมลงบนซากศพครับ เค้าก็มีหมูที่ตายไปแล้วเกือบอาทิตย์มาตั้งโชว์ให้ดูด้วย จากนั้นก็เข้าชมห้องผ่าตัดที่เค้าโชว์การผ่าสัตว์ให้ดูกันครับ ก็มีผ่าลิง กระต่าย งู ฯลฯ โอ้ย เห็นแล้วจะเป็นลม อยากจะอ้วกด้วย แล้วก็มีนิสิตที่นั่นไม่รู้คิดไงเดินมาแจกลูกอมให้พวกผม โถ คุณครับขอถุงอ้วกแทนได้มั้ยครับ

วิทยาฯ(ต่อ)
แล้วจากนั้นพวกผมก็เข้าชมพิพิธภัณฑ์ ก็เป็นพวกสัตว์สตัฟกับโครงกระดูกสัตว์ต่างๆ ก็ดูกันเพลินๆ จากนั้นจุดมุ่งหมายที่ผมอยากดูมากๆก็คือภาคคณิตฯ ผมอยากรู้มากครับว่าภาคนี้เค้าจะเอาอะไรมาโชว์เพราะที่เค้าเรียนมันค่อนข้างจะนามธรรมเอามากๆ แอบหวังว่าจะได้เห็นเกี่ยวกับจำนวนเฉพาะ แต่เอาเข้าจริงๆก็เป็นซุ้มเล็กๆครับมีเกมส์คณิตศาสตร์ให้เล่น ผมกับมนส.ก็เข้าไปเล่นกันครับ เกมชื่อว่าเกมนิมเบิ้ล ก็พึ่งเคยได้ยินครั้งแรกครับ ก็ลองเล่นดู เล่นเสร็จแล้วน้องที่ประจำซุ้มเค้าก็อธิบายให้ฟังเกี่ยวกับแนวคิดของเกมครับ
อยากบอกว่าน้องเค้าน่ารักดีนะ ถึงจะผิวคล้ำแต่หน้าตาเค้าดูน่ารักดีครับ ดูจริงใจดีด้วย ผมก็ชวนเค้าคุยไปซักสองสามนาทีครับ (ความจริงก็อยากคุยนานกว่านั้นแหละนะแต่ไม่รู้จะคุยอะไรดีหนะสิ ฮ่าๆ)

มันยาวแล้วแฮะ เดี๋ยวมาเขียนต่อพรุ่งนี้

ตกรถเมล์เมื่อครั้งวัยเยาว์

2008-11-30T21:51:00.007+07:00

ผมเคยมีประสบการณ์ในการตกรถเมล์มาครั้งนึงครับตอนเด็กๆซักประมาณม.2 ม.3 ตอนนั้นนั่งกลับบ้านคนเดียวครับขึ้นจากแถวเกษตรฯนี่แหละ ก็จำไม่ได้ว่าเป็นรถสายอะไรแต่ที่แน่ๆจำได้ว่าเป็นรถเมล์ร้อน ผลจากการตกรถครั้งนั้นสรุปได้ดังนี้

ได้ใช้ประกันอุบัติเหตุที่ทำไว้เป็นครั้งแรกตั้งแต่ประเทศไทยมีรัฐธรรมนูญมา
ได้แผลขนาดใหญ่ที่เข่า ต้องไปล้างแผลที่โรงพยาบาลทุกวันเป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์ตามคำพิพากษาของเจ้าหน้าที่
โดนพ่อแม่พี่น้องลุงป้าน้าอาและคนข้างบ้านสอบเกี่ยวกับแผลที่ได้ว่าขาขาดอยู่แล้วหรือพึ่งขาด เอ้ย ถามว่าแผลนี้ท่านได้แต่ใดมา
และคุณๆเหล่านั้นที่ฟังที่มาของแผลจบมักจะเล่ากรณีศึกษาที่ได้เจอมาให้ผมฟังถึงความไม่ชอบธรรมของรถเมล์ร้อนในระบอบทุนนิยม (ที่ฟังมามีคนตกรถเมล์แล้วไหปลาร้าหักก็มี)
โดนคำสั่งศาลชั้นต้นจากพ่อแม่ไม่ให้ขึ้นรถเมล์ร้อนอีกต่อไป และไม่ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อ แต่แอบขึ้นบ้างเมื่อกฎหมายครอบคลุมไปไม่ถึง
หลังจากที่เวลาผ่านไปเกือบปีก็ยังโดนโรงพยาบาลตามตัวให้เอาหลักฐานแสดงตนในการประกันตัว เอ้ย ประกันอุบัติเหตุไปยื่นต่อคณะกรรมการ (โรงพยาบาลทำงานยังไงของมันวะ ผ่านมาเกือบปีค่อยมาขอทะเบียนบ้าน)

เรียกได้ว่าครั้งนั้นพอเป็นบทเรียนให้ผมได้เรียนรู้ความจริงอันโหดร้ายของโลกทุนนิยม (อันเป็นที่รัก) ว่ารถเมล์ร้อนส่วนใหญ่ค่อนข้างจะไม่ค่อยอยากจอดป้ายที่มันอยู่ติดกับไฟแดงครับ เพราะถ้าจอดแล้วติดไฟแดงจะได้จอดนานเลย ดังนั้นรถเมล์จะรีบๆจอดรีบๆส่ง แล้วก็จากไปก่อนที่ไฟแดงจะมาเยือน

ที่อยู่ดีๆมาเล่าเรื่องนี้ให้ฟังก็ไม่มีอะไรหรอกนะครับแต่เป็นเพราะว่าอยากบล็อกตอนที่แล้วมันทำให้คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาครับเรื่องเอามาเขียนซะหน่อย

ปล. ผมไม่ได้เป็นเฮียอู่แท็กซี่ ไม่ได้เป็นคนคุมวินรถตู้ ไม่ได้เกลียดรถเมล์ (ผมชอบรถเมล์นะครับ ชอบขึ้นรถเมล์ ชอบขึ้นมากกว่ารถตู้อีก) แต่ที่มาเขียนนี่แค่อยากเล่าเฉยๆครับ ไม่ได้มาบ่อนทำลายขสมก.ใดๆทั้งนั้น ยกเว้นแต่บ่อนไพ่นั่นอีกเรื่องนึง

รถเมล์เบรกแตกในคืนเดือนมืด

2008-11-30T21:16:00.006+07:00

มันไม่ใช่คืนหนึ่งยังซึ้งตรึงใจ
มันไม่ใช่รักแท้ในคืนหลอกลวง
มันไม่ใช่คืนที่ดาวเต็มฟ้า
แต่มันคือ

"รถเมล์เบรกแตกในคืนเดือนมืด"

คืนวันศุกร์ที่แล้วหลังจากที่ผมออกจากคณะตอนประมาณเกือบๆสี่ทุ่ม ก็หารถจากอนุสาวรีย์ชัยฯเพื่อกลับบ้านครับ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบุญที่ผมได้ช่วยมดตกน้ำหรือบุญที่ผมเอาเศษกระดูกให้หมากิน วันนั้นผมจึงโชคดีสุดๆที่เจอรถปอ.สาย 503 เพราะรถสายนี้มีค่อนข้างน้อยครับ และเส้นทางการเดินรถของสายนี้ก็ไม่อ้อมขั้วโลกอย่างสาย 522 แถมราคาถูกกว่ารถยูโรทู 3 บาทในระยะทางที่เท่ากัน ดังนั้นผมจึงรีบกระโจนขึ้นรถโดยนึกขอบคุณฟ้าดินอยู่ในใจ

หลังจากที่หลับแล้วหลับอีก ซบแล้วซบอีก เฮ้ย ไม่มี ไม่มีคนให้ซบ ผมก็มาตื่นเอาแถวสะพานใหม่ครับ ก็ประมาณเวลาเอาเองว่าอีกสิบห้านาทีคงจะถึงบ้านอันเป็นที่พัก ก็นั่งต่อมาเรื่อยๆครับจนมาถึงกองทัพฯ ความผิดปกติเริ่มเกิดขึ้น ผมเริ่มได้กลิ่นควันครับ ควันเสียรถยนต์ ตอนนั้นคาดว่าเครื่องยนต์บางส่วนคงเสียและมีควันที่ควรจะปล่อยออกไปกลับหลุดลอดเข้ามาในตัวรถได้ แต่ไม่เป็นไรอีกแป๊บเดียวก็ถึงบ้านแล้วทนหน่อย และเมื่อรถแล่นมาถึงป้ายที่อยู่ก่อนบ้านผมสองป้ายก็มีคนกดกริ่งจะลงรถครับ คนขับก็เอารถเข้าเทียบทางเท้าและรถก็ค่อยๆชะลอความเร็วลงแต่ว่า...
มันมีเสียงกึ๊กดังขึ้นและยังแล่นต่อไปที่ความเร็วเท่าเดิมโดยไม่ยอมหยุด ตามมาด้วยเสียงคนขับตะโกนมาว่า

"ก้าวได้ก้าวเลยนะครับ รถเบรกไม่ได้ครับ"

ผู้โดยสารที่จะลงคนนั้นจึงตัดสินใจกระโดดลงไปเมื่อเค้าหาที่เหมาะๆได้ครับ
เอากับเค้าสิ เฮ้ย รถเมล์เบรกแตก เอาไงดีวะ แล้วมันจะเอาไงได้หละ ผมคิดอยู่ในใจ พร้อมหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาเพื่อเขียนพินัยกรรม (ฮ่าๆ)

โชคดีที่แถบนั้นไม่มีไฟแดงและก็ใกล้ถึงบ้านผมแล้วด้วย แต่ก็ยังอดเป็นห่วงหน่อยไม่ได้ครับตอนที่จะลงเนี่ย ไม่รู้ว่ากระโดดลงไปแล้วจะมีโอกาสเห็นแสงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้รึปล่าว แต่ก็ทำใจกล้าๆก่อนที่จะเดินไปกดออดเพราะว่าถึงป้ายที่จะลงแล้ว ผลปรากฎว่า ผมกดช้าไปครับ คือถ้าเป็นรถปกติเค้าก็จะจอดให้ผมลงในป้ายที่ผมต้องการได้ แต่เพราะคันนี้เบรกมันแตก กว่าเค้าจะชะลอความเร็วให้ผมลงได้นั้นก็เลยไปหนึ่งป้ายเต็มๆ แต่เค้าก็หยุดรถให้ได้นะครับ ค่อยยังชั่วหน่อยที่ไม่ต้องกระโดดลงจากรถที่กำลังแล่นอยู่

ผลปรากฎว่าผมลงรถได้อย่างปลอดภัยแต่นั่งเลยมาป้ายนึงครับ ก็ไม่เป็นไรเดินกลับก็ได้ น่ากลัวนิดหน่อย แต่บรรยากาศตอนนั้นกำลังดีเลยครับ กลางคืนเงียบๆ มีแสงไฟสลัวๆจากร้านค้าริมทางและเสาไฟจากเกาะกลางถนน อืม ได้อารมณ์ไปอีกแบบนะ

ครับ มันคือรถเมล์เบรกแตกในคืนเดือนมืด

ความฝันของท่านยังเหมือนเมื่อครั้งวัยเยาว์หรือไม่

2008-11-30T20:29:00.004+07:00

"ขอถาม" มันพูดขึ้น

"อืม" มันคนที่สองรับคำ

"ความฝันของท่าน..." มันเริ่มถามแต่ถูกขัด

"ไม่ทราบ" มันอีกคนตอบทั้งที่คำถามยังไม่จบ

"ท่านทราบว่าเราจะถามอะไร?" มันถามต่อ

"ทราบ"

สัมภาษณ์งานกับเอไอเอส (AIS)

2008-11-29T20:04:00.004+07:00

เสาร์ที่แล้วนู้นขณะที่เพื่อนๆที่สมัครงานที่ไหนก็ติด สัมภาษณ์ที่ไหนก็ได้ ไปเข้าค่ายกับ Accenture กัน ผมเองก็ไปสัมภาษณ์งานกับเอไอเอส (AIS) มาครับ

การสัมภาษณ์งานครั้งนี้เป็นการสัมภาษณ์เข้าทำงานครั้งแรกในชีวิตของผม หลังจากที่ยื่นใบสมัครกับเอไอเอสไว้นานมากจนจำไม่ได้เอไอเอสก็โทรมาเรียกไป สัมภาษณ์ครับ ก็รู้สึกว่าเค้าจะเรียกทุกคนที่สมัครไปสัมภาษณ์นะ

เค้านัดให้ไปถึง 8.15 น. ครับ ที่ตึกชินวัตร 3 ตรงซอยอารีย์ ก่อนไปก็ให้เราพรินท์และกรอกแบบสอบถามของเค้าก่อนไปด้วยครับ ตอนแรกที่กรอกผมคิดว่ามันตอบยากพอสมควรเลยครับกับแบบสอบถามของเค้า ตัวอย่างที่ผมไม่รู้จะตอบอะไรดีก็แบบว่า

จงอธิบายนิสัยของคุณ
อะไรคือข้อดีของคุณ
อะไรคือข้อเสียของคุณ
ถ้าเลือกใหม่ได้คุณอยากเลือกเรียนคณะอะไร

ผมพึ่งเคยเจอคำถามพวกนี้เป็นครั้งแรกครับตอนนั้นเลยไม่รู้จะตอบอะไรดี สิ่งที่ตอบก็เลยดูเหมือนไม่ค่อยได้เรื่องซักเท่าไหร่ แต่มาตอนนี้พึ่งมาพบว่าำคำถามพวกนี้เป็นคำถามที่จะพบได้ประจำในแบบสอบถามของการสมัครงานหรือสัมภาษณ์เลยครับ

เค้าจะแบ่งนักศึกษาที่ไปวันนั้นเป็นสองกลุ่มครับ กลุ่มนึงไปสอบข้อเขียนก่อน ส่วนอีกกลุ่มไปสัมภาษณ์ก่อน ตัวผมก็ได้ไปทำข้อสอบก่อนครับ ก็ไปถึงเค้าก็ถามว่าเรียนคอมพ์ฯหรือเทเลฯ เพราะว่าวันนั้นเค้านัดทั้งวิศวะฯคอมพ์ฯ กับวิศวะฯไฟฟ้าสื่อสาร (เรียกสั้นๆ่ว่าเทเลฯ) มาสอบพร้อมกันครับ พอฟังเสร็จผมเลยนึกว่าเค้าจะให้สอบความรู้ซะอีกเลยต้องแยกคอมพ์ฯกับเทเลฯออกไปสอบคนละที่กัน ผมก็ตอบเค้าไปว่าเรียนคอมพ์ฯครับ แล้วเค้าก็ให้ผมเข้าไปในห้องสอบ (ไอ้คนข้างหลังผมมันตอบพี่ที่ถามไปว่าเรียน "เทเลคอมม์" โอ้โห อะไรมันเก่งขนาดนั้นเรียนสองสาขาเลยเหรอวะ ฮ่าๆ )

พอเข้าห้องสอบไปปรากฎว่าข้อสอบที่ต้องทำเป็นข้อสอบทดสอบบุคลิกภาพครับ ก็ไม่รู้ว่าจะแยกคอมพ์ฯกับเทเลฯทำไมเนี่ย ก็ทำไปเรื่อยๆครับ 80 ข้อ เหนื่อยพอดูเลยทีเดียว พอสอบเสร็จก็ไปนั่งรอเข้าสัมภาษณ์ครับ อ้อ ลืมบอกว่าทางบริษัทเค้ามีขนมเลี้ยงด้วยเป็นพายจากแมคโดนัลด์ครับ ตัวผมไม่เคยกินมาก่อนเลยพึ่งมากินก็ครั้งนี้แหละครับ ผมก็กินไปตั้งสองอัน เผือกอัน ข้าวโพดอัน อยากบอกว่าไส้เผือกอร่อยจริงๆ ส่วนข้าวโพดนั้นยังกับไส้ขนมครกเลยแฮะ แต่พึ่งรู้ว่าแป้งพายของแม็คกรอบมากๆๆๆๆ ชอบๆๆ

พอโดนเรียกเข้าไปสัมภาษณ์เค้าก็ให้แนะนำตัวครับ ก็อย่างที่บอกว่านี่เป็นการสัมภาษณ์งานครั้งแรกของผม ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าแนะนำตัวต้องพูดอะไรบ้าง ก็เลยบอกชื่อ สถานศึกษาไป แล้วก็เงียบ ...
พี่ที่สัมภาษณ์ก็มองหน้าผมแบบว่า "เอ่อ น้อง พูดต่อซะทีสิ" แต่ด้วยความที่ไม่รู้เค้าต้องพูดอะไรกันบ้างก็เลยถามพี่เค้ากลับไปครับว่าพี่อยากให้ผมพูดอะไรบ้าง (งี่เง่าจริงๆเลยเรา -*-) แล้วก็พูดต่อตามที่พี่เค้าแนะนำมาครับ

คำถามต่างๆที่พี่เค้าถามก็ไม่มีอะไรมากครับ ไม่มีคำถามจี้แบบฟังแล้วขำ เอ้ย ไม่มีคำถามจี้ให้จนมุมครับ ก็ถามไปเรื่อยๆแบบว่าทำไมถึงอยากทำงานด้านนี้ ทำงานเป็นกะได้มั้ย ก็เรื่อยๆครับ พี่เค้าไม่ได้ถามกดดันอะไรมาก แต่ก็มีคำถามยากๆที่ตอบไม่ได้อยู่เหมือนกันครับคือเรื่อง "เรื่องผิดพลาดในชีวิตที่เราเคยทำไป" อันนี้ตอบยากจริงๆครับ แต่ก็หาอะไรตอบไปจนได้

สรุปว่าวันนั้นผมคิดว่าผลคงออกมาไม่ค่อยดีแน่ครับ เพราะไม่ได้เตรียมตัวอะไรไปให้ดี ไม่ได้เตรียมคำถามต่างๆที่คิดว่าเค้าจะถามไปเพราะคิดว่าอยากจะลองตอบสดๆดูครับ (ความจริงขี้เกียจเตรียม) ถ้าผ่านรอบนี้ก็จะต้องไปสัมภาษณ์ต่ออีกทีตอนเดือนมกราคมครับ แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับว่าถ้าผมได้แล้วจะทำดีรึปล่าว (เล่นตัวอีกแหนะเรา)

แย่จริงๆเลย

2008-11-26T21:13:00.000+07:00

วันนี้มันเป็นวันที่แย่อะไรแบบนี้วะ นึกว่าจะปิดสวยซะหน่อย กลับโคตรห่วยเลยแฮะ

อ่อนแอ

2008-11-23T15:33:00.003+07:00

ช่วงนี้รู้สึกผมอ่อนแอจริงๆครับ สงสัยคงต้องไปซื้อรีจอยซ์มาใช้ ผมจะได้แข็งแรง (ฮาๆ)

รู้สึก (เอาเอง) ว่าช่วงนี้ร่างกายอ่อนแอเอามากๆ ส่วนหัวใจนั้นอ่อนแอมาตั้งแต่ได้เจอเธอแล้ว (นี่บล็อกสีส้มหรือบล็อกสีฟ้ากันแน่เนี่ย ฮ่าๆ) ช่วงนี้รู้สึกว่านอนไม่พอยังไงก็ไม่รู้ รู้สึกมาได้เกือบเดือนแล้วครับ ก็ไม่รู้นะแต่เชื่อเหอะ เทียบกับเพื่อนคนอื่นๆเนี่ยชั่วโมงนอนผมเยอะกว่าแบบไม่ต้องให้หมอกฤษณ์มาคอนเฟิร์ม เพราะช่วงนี้ผมนอนประมาณเที่ยงคืนเกือบทุกวัน แล้วก็ตื่นประมาณหกโมงเช้า ซึ่งเทียบกับเพื่อนๆแล้วถือว่าค่อนข้างเยอะ เรียกได้ว่าถ้าเปลี่ยนชั่วโมงนอนเป็นชั่วโมงบินแล้วหละก็ผมคงได้เป็นกัปตันก่อนเพื่อนๆคนอื่นเป็นแน่

จากการคาดการณ์ของผมเองนั้นคิดว่าน่าจะเกิดจากการนอนไม่หลับและหลับไม่ค่อยสนิทในช่วงกลางคืน (ส่วนสาเหตุของการนอนหลับไม่สนิทนั้นไม่ขอพูดถึง เพราะเป็นเรื่องทางใจ) ทำให้ผมรู้สึกเพลียๆง่วงๆตอนกลางวัน อย่างวันนี้นั่งรถไปเรียน TOEFL ก็นั่งรถเลยป้ายไปป้ายนึงเพราะเผลอหลับไป ตอนนั่งรถเมล์กลับก็เลยไปอีก 2 ป้ายด้วยเหตุผลเดียวกัน

และในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาก็ยังมีลมเหงา เอ้ย ลมหนาวพัดมาจากไหนก็ไม่รู้ทำให้ช่วงนี้กรุงเทพฯอากาศค่อนข้างหนาวถึงหนาวมากเลยครับ ไอ้ตัวผมเองก็ไม่ถูกโรคกับหน้าหนาวมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอมาหนาวเอาช่วงนี้เลยยิ่งแย่เข้าไปใหญ่เลยครับ

ช่วงนี้จะพยายามรักษาสุขภาพให้มากขึ้น จะพยายามพักผ่อนให้มากๆ หวังว่าคงจะดีขึ้นนะ ส่วนเรื่องนอนไม่หลับกับเรื่องหลับไม่สนิทนั้นไม่รู้จะแก้ยังไงดี เฮ่อ

ขอให้สุขภาพแข็งแรงนะครับ

นี่แหละชีวิตที่ต้องการ (???)

2008-11-22T22:09:00.003+07:00

มีความหลังคอยทิ่มแทง
มีคู่แข่งคอยทายท้า
มีเพื่อนรักคอยเยียวยา
มีแผ่นฟ้าคอยปลอบใจ

ปล. เอามาจากกระทู้นึงในพันทิปห้องกำลังภายใน

นิสัยที่ผมอยากมี

2008-11-20T21:53:00.004+07:00

หลังจากได้อ่านข่าวคุณทักษิณหย่ากับคุณพจมานแล้วผมรู้สึกชื่นชมในตัวอดีตนายกคนนี้จริงๆครับ บางข่าวบอกว่าหย่าเอาเคล็ด (เคล็ดอะไรวะ) แต่บางข่าว (ที่ผม (เลือก) เชื่ีอ) บอกว่าคุณพจมานทนแรงกดดันไม่ไหวที่คุณทักษิณไม่ยอมเลิกเล่นการเมืองเลยต้องการหย่า ครับ แล้วแต่คนจะคิดครับ แต่หลังจากที่อ่านข่าวนี้แล้วผมกลับชอบนิสัยของเค้ามากยิ่งขึ้น

ผมคิดว่าคนที่ประสบความสำเร็จแบบสุดๆ กับคนที่ล้มเหลวแบบสุดๆ มีอย่างหนึ่งที่เหมือนกันครับ นั่นคือ นิสัยที่ไม่ยอมแพ้ แต่สิ่งที่ต่างกันก็คือผลลัพธ์ของการกระทำนั้น คนที่ประสบความสำเร็จเค้าไม่ยอมแพ้ไม่ว่าสถานการณ์จะย่ำแย่แค่ไหน ยังไงก็พยายามต่อไปจนกว่าจะสำเร็จ (หรือไม่ก็ตาย) คนที่ล้มเหลวแบบสุดๆก็เหมือนกันครับ ล้มแล้วก็สู้ แล้วก็ล้ม แล้วก็สู้ แล้วก็ล้ม ... มันต่างกันตรงที่ผลลัพธ์ของความพยายามนั้นไม่เป็นไปตามที่ต้องการก็แค่นั้น ผมเองบอกได้เลยครับว่าถ้าผมเป็นเค้าผมทำแบบนี้ไมไ่ด้แน่นอนครับ คงจะยอมแพ้ไปตั้งนานแล้วก็ได้

แต่ว่ามันโหดร้ายไปหน่อยรึปล่าวนะสำหรับครอบครัวของเค้า อันนี้ก็พูดยากครับ อยากบอกว่าพออ่านข่าวนี้จบแล้วผมนึกถึงไซมึ้งชวยเซาะขึ้นมาเลย สำหรับคนที่ไม่รู้จักไซมึ้งชวยเซาะก็ขออธิบายซะหน่อยครับว่าไซมึ้งชวยเซาะเป็นมือกระบี่ในนิยายของโก้วเล้งที่นักอ่านหลายคนในพันทิปโหวตว่าเป็นมือกระบี่ที่เก่งที่สุดในบรรดามือกระบี่ของโก้วเล้งแล้วครับ ที่เก่งได้ไม่ใช่แค่พรสวรรค์ แต่เป็นเพราะใจรักในกระบี่ครับ

"มีแต่คนที่ยอมตายเพื่อกระบี่ได้เท่านั้น ถึงจะขึ้นสู่จุดสูงสุดของการฝึกกระบี่"

ครับไซมึ้งชวยเซาะยอมได้ทุกอย่างเพื่อกระบี่ ยอมทิ้งลูกทิ้งเมียเพื่อไปฝึกกระบี่ได้ ผมว่าก็มีแต่คนแบบนี้แหละที่สมควรโดนเรียกว่า เทพกระบี่ แต่ก็นั่นแหละ อ่านไปแล้วผมก็สงสารลูกเมียของเค้าจริงๆครับที่โดนทิ้งไป เฮ่อ

หลายๆคนอาจจะคิดว่าไม่เกี่ยวกันหรอกทักษิณกับไซมึ้งชวยเซาะเนี่ย แต่ไม่รู้สิผมรู้สึกว่ามันคล้ายๆกันยังไงก็ไม่รู้แฮะ อยากมีนิสัยไม่ยอมแพ้และเอาจริงเอาจังแบบนี้บ้าง

ปล. หวังว่าที่ทักษิณหย่าเนี่ยคงไม่ใช่เพื่อจะเคลียสถานะแล้วไปแต่งงานกับลิเดียนะไม่งั้นฝ่ายพันธมิตรมีพวกเพิ่มอีกคนแน่ๆ ฮ่าๆ

The E-mails

2008-11-14T20:56:00.004+07:00

Dear Aj.Chalermek & Tap

I've already submitted and attached the submitted version of the paper with this mail.

Aj.Chalermek, I really appreciate your kindly help with this paper. Your comments and editing make this paper very very better.
I've never thought that I could make a full 12-pages paper. Submitting to IPSN, which is one of top-ranked conference in WSN field, make me proud of myself that at least I dare to do it (I really feel that). I always remember what you told when I just entered the Master degree that "you should aim high".
That's the reason why I want to continuously improve my work and did not submit it to some conference just for graduation or for grade only.
The paper will be accepted or not is not so important for me now (however, if it is accepted should be better ).
During you'll be staying at Canada, I'll compile my thesis and help motivating others in the lab.

Tap, I also thank you for your help (and didn't sleep together), I appreciate that. Without you, I cannot finish this paper too.

Thank you very much krab.

Best Regards,

Ping

--------

Ping and Tap,

I am also proud of both of you. You guys have what it takes to be successful in whatever you want to do next in your life. Hard working, determination, and dedication will take you far in your career. Not only that it is good for you. It is also good for me. I almost forgot what it felt like about pushing the paper until the last minute of the submission. The desire to make the best paper out of the limited time we have. Once it is done, what an accomplishment it is. I really need this.

Thanks,

-- Chalermek

ปล. เคยมาโพสต์ไว้ทีนึงแล้วเอาออก ตอนนี้เอากลับมาโพสต์ใหม่เพราะมีบางคนถามถึง ไว้วันหลังจะมาเขียนเกี่ยวกับรายละเอียดเรื่องนี้อีกที

ความสัมพันธ์ระหว่างคนขับกับกระเป๋า

2008-11-10T19:24:00.008+07:00

อันว่าคนขับรถเมล์กับกระเป๋ารถเมล์ก็เป็นเหมือนนักกอล์ฟกับแคดดี้ต่างฝ่ายต่างไม่อาจขาดอีกฝ่ายหนึ่ง จะให้คนเดียวทั้งขับรถ ทั้งเก็บตังค์ก็คงไม่ได้ และจะให้คนๆเดียวทั้งด่าผู้โดยสาร ด่าพันธมิตร ด่ารัฐบาล โดยไม่มีคนช่วยเสริมก็คงไม่มันส์เท่ากับคนขับด่าแล้วกระเป๋าช่วยเสริม (จริงมั้ย?)

ผมก็ไม่รู้ว่าคนขับรถคนหนึ่งๆจะมีกระเป๋าคู่บุญแค่คนเดียวหรือจะเปลี่ยนกระเป๋าไปเรื่อยๆ แต่ประสบการณ์การขึ้นรถเมล์ประมาณ 10 ปีของผมก็ยังไม่เคยเห็นคนขับทะเลาะกับกระเป๋าซักครั้ง และส่วนใหญ่พวกเค้าจะเข้าขากันอย่างน่าประหลาด ประมาณว่าคนนึงด่าอีกคนจิก คนนึงสันนิษฐานอีกคนหาพยาน เรียกได้ว่าถ้าผู้โดยสารคนใดโชคร้ายโดนกระบวนท่าผสาน "หนึ่งกระบอกล่าวิญญาณ สามเกียร์ล่าชีวิต" เข้าไปแล้วหละก็แทบจะลงป้ายหน้าได้เลยทีเดียว อ้อ ลืมบอกไปครับ ส่วนใหญ่คนที่ฝึกกระบวนท่านี้จะเป็นคนของเอกชนนะครับ คนของขสมก.นั้นไม่ค่อยมีคนใช้กระบวนท่านี้เท่าไหร่สงสัยเจ้าสำนักคงอบรมมาดี

แล้วก็ไม่รู้ว่าคนขับรถกับกระเป๋าจะมีสภากาแฟให้ไปนั่งคุยเหตุบ้านการมุ้งรึปล่าว แต่ผมก็เห็นว่าส่วนใหญ่แล้วที่ฟังจากการคุยกันของคนขับและกระเป๋ามักจะพบว่าคนขับคนนี้จะรู้จักกระเป๋าคนนู้น กระเป๋าคนนู้นรู้จักกับคนขับคันข้างหน้า อะไรทำนองนี้

เมื่อไม่กี่วันมานี้ผมก็ได้ฟังบทสนทนาระหว่างคนขับรถคันที่ผมนั่งกับกระเป๋ารถเมล์คันข้างๆคุยกันซึ่งรู้จักกันมาก่อนและบังเอิญมาเจอกันเมื่อรถเมล์ของทั้งสองแล่นไปข้างๆกัน การคุยกันก็ทำโดยฝ่ายหนึ่งตะโกนผ่านหน้าต่างอีกฝ่ายหนึ่งตะโกนตอบกลับมา บทสนทนาก็เป็นดังต่อไปนี้
คนขับคันของผม - "เฮ้ย ไหนมึงบอกว่ามึงเป็นคนขับไง"
กระเป๋าคันข้างๆ - "ก็เป็นคนขับไง แต่วันนี้ผมมาเป็นกระเป๋า"
คนขับคันของผม - "ไม่ต้องมาตอแหล มึงลองบอกมาดิ๊ว่ารถมีกี่เกียร์"
กระเป๋าคันข้างๆ - ". . ."
คนขับคันของผม - "เห็นมั้ย"
กระเป๋าคันข้างๆ - "เดี๋ยวผมไปขับให้ดูเลยมั้ยหละ"
ผม (คิดในใจ) - "เอาแล้วไง ข้ามสะพานนี้ไปก็เป็นร้านขายโลง เลยไปหน่อยก็เป็นโรงเจ ดีไม่ต้องไปไหนไกล"
คาดว่าผู้โดยสารของอีกคันคงเสียวไปตามๆกันเลยหละครับ โชคดีที่รถทั้งสองคันแล่นแยกออกจากกันได้ก่อน การท้าทายที่คุยกันไว้จึงยุติลง ไม่งั้นคาดว่าโรงเจสะพานใหม่คงงานเข้าบานเลยครับพี่น้อง (งานศพนะ)

เห็นมั้ยหละครับ คนขับกับกระเป๋าเค้าแนบแน่นกันขนาดไหนหยอกกันข้ามคันก็ยังได้ เปลี่ยนตัวมาขับแทนก็ยังได้ (และคาดว่าจะได้ตายร่วมกันในอีกไม่ช้าถ้ากระเป๋ามาขับแทน ฮ่าๆ (ไม่ขำว้อย))

แผนการชีวิต

2008-11-08T19:07:00.002+07:00

ด้วยนิสัยที่ลังเลยังกับพระเอกซีซั่นเชนจ์บวกกับเตียบ่อกี้จากดาบมังกรหยก เสริมกับนิสัยที่ชอบผัดวันประกันพรุ่ง ทำให้ผมแผนการชีวิตของผมออกมาช้าและสะเปะสะปะไปบ้าง แต่แผนการที่ไม่ดียังดีกว่าไม่มีแผนการ ตอนนี้ก็สรุปได้แล้วว่าชีวิตของผมอีกหนึ่งปีข้างหน้าจะทำอะไรบ้าง

เรียนจบ รับปริญญา ปฎิเสธพวกที่มาชวนให้ขายแอมเวย์ เข้าทำงานที่บริษัทคอมฯ ตำแหน่ง System Engineer บริษัทเล็กๆได้ บริษัทใหญ่ๆทำ แต่บริษัทกลางๆขอเก็บไปคิดซักวันสองวันก่อนแล้วค่อยปฎิเสธไป พอได้งานแล้วเงินเดือนเดือนแรกผมก็คงทำตามธรรมเนียมของชนชั้นกลางที่ต้องให้พ่อแม่ที่ส่งเสียมาเก็บไว้ ก่อนที่จะขอแลกเช็คในเดือนถัดไป

ทำงานไปเตรียมสอบ TOEFL และ GRE ไป (ไม่ได้หมายความว่าไปเตรียมสอบในเวลาทำงาน แต่หมายถึงเอาเวลาว่างจากการทำงานและเวลาว่างจากการไม่ทำงานไปเตรียมสอบ) แล้วก็ไปสอบซักเดือนพฤษภาปีหน้า สอบเสร็จผล TOEFL ก็จะออกมาได้ 100 คะแนนกว่าๆ จากนั้นก็หาทุนไปเรียนต่อที่อเมริกาหรือญี่ปุ่นพร้อมทุนอาหารกลางวัน (อาหารเช้าไม่ต้องเพราะผมกินรวมกับอาหารกลางวัน) โดยจะไม่ต้องไม่ใช่ทุนก.พ. (ข้าราชการพลเรือน) และทุนที่ต้องใช้ทุนทุกชนิดยกเว้นแต่เค้าจะตรากฏว่าหนีทุนได้ไม่ผิด และต้องไม่ใช่ทุนพ.ก. (พ่อกู) เพราะพ่อยอมลงทุนในหุ้นที่มีอนาคตเท่านั้น ลูกที่มีอนาคตไม่นับ เพราะผันผวนเกิน

จากนั้นก็ไปเรียนต่อโททางด้าน System Software และเรียนให้จบปริญญาเอก ~~ถ้าทำได้~~ ต้องทำให้ได้

จากนั้นก็ ก็ ก็ . . .

ก็อะไรต่อดีหละ

วันที่สายน้ำไหลย้อนกลับ : อมรพันธุ์ Revisited

2008-11-03T22:54:00.008+07:00

ช่วงนี้เสาร์ อาทิตย์ของผมเวลาจะหายไปครึ่งวันเช้าครับ เพราะว่าต้องไปเรียน TOEFL เพื่อเตรียมตัวสอบ ตอนนี้แผนการชีวิตก็ออกมาคร่าวๆแล้วครับ เป็นแผนการที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพราะผมตัดสินใจช้าเอง เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเล่าให้ฟังครับว่าแผนการเป็นยังไงแต่วันนี้จะขอเล่าถึงการไปเรียน TOEFL ก่อนดีกว่า

คอร์สที่ผมเรียนเป็นคอร์ส TOEFL ของที่ BB&C ครับ ผมไปเรียนที่สาขาม.เกษตรฯ เรียนวันเสาร์ อาทิตย์ตั้งแต่ 8 โมงเช้าถึงเที่ยงครับ ก็ทรหดพอดู เรียนครั้งละ 4 ชั่วโมง เป็นวิดีโอ ทั้งห้องมีผมนั่งเรียนอยู่คนเดียวอีกตะหาก ก็อยากบอกว่าน่าเบื่อพอตัวครับ อาจารย์ที่สอนก็เน้นสอนแต่ศัพท์ น่าเบื่อมากๆ หลังจากเรียนไปได้สองครั้งชักอยากได้เงินคืนแล้วแฮะ แต่มันทำไม่ได้หนะสิ ก็ต้องอดทนเรียนต่อไปให้ครบ หวังว่าถึงมันจะน่าเบื่อแต่มันจะมีประโยชน์นะครับ (คงมีอะไรที่เป็นประโยชน์ซึมเข้าหัวไปมั่งแหละ)

วันอาทิตย์ที่ผ่านมาหลังจากเรียนเสร็จผมก็แวะไปเดินอมรพันธุ์มาครับ ก็เป็นคล้ายๆตลาดอยู่ตรงข้ามกับเกษตร แต่ก่อนตอนม.ต้นผมมาเดินที่นี่บ่อยมากเลยครับ เนื่องจากมาเรียนภาษาญี่ปุ่นแถวนี้ บางครั้งตอนนั้นพอสอบกลางภาคหรือปลายภาคเสร็จก็เดินจากโรงเรียนมาเที่ยวมากินข้าวแถวนี้ ก็ไม่ใช่ใกล้ๆหรอกครับ แต่ชอบเดินครับมันให้ความรู้สึกที่ดีเดินไปคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จำได้ว่าตอนผมสอบเอ็นทรานซ์วันสุดท้ายผมก็เดินจากโรงเรียนมาร้าน B2S แถวนี้ด้วย (ถึงตอนม.ปลายผมจะย้ายไปเรียนที่เตรียมฯแต่ที่สอบที่ผมได้ไปสอบคือโรงเรียนตอนม.ต้นของผมครับ)

แถวนี้มีอะไรบ้างหนะเหรอครับ? อืม แต่ก่อนตอนอยู่ม.ต้นแถวนี้มีร้านขายข้าวหน้าไก่ที่อร่อยอยู่ร้านนึงครับ ตอนม.ต้นเคยเดินกับเพื่อนมากินที่นี่วันที่สอบปลายภาคเสร็จ แต่เมื่อหลายปีที่แล้วกลับมาดูรู้สึกว่าจะหายไปแล้วครับ วันอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไม่ได้เดินไปดู แล้วก็มีแผงขายขนมไทยที่มีชื่อ (หมายถึงชื่อดังหนะ) อยู่แผงนึงครับ แต่ก่อนแม่ผมชอบให้ผมซื้อไปให้ทานบ่อยๆ แต่วันที่ไปมันไม่ีเปิด และก็ของกินอีกร้านครับที่เมื่อก่อนเคยมาอุดหนุน ร้านเซ็นทรัลเบเกอรี่ ชื่อร้านก็บอกแล้วว่าขายเซ็นทรัล เอ้ย ไม่ใช่ขายเบเกอรี่ ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าขนมที่นี่อร่อยรึปล่าวแต่ว่าผมชอบกินมะพร้าวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เวลามาแถวนี้ก็เลยมักจะซื้อพายมะพร้าวกินบ่อยๆ วันอาทิตย์ที่ไปนั้นก็แวะร้านนี้ครับก็ซื้อพายมะพร้าว (ไม่พลาดอยู่แล้ว ฮ่าๆ) พายสัปปะรด พายข้าวโพดกลับบ้านไปด้วย แต่ก่อนผมกินแต่พายมะพร้าวเลยไม่รู้ว่าอย่างอื่นรสชาติเป็นไง วันนั้นได้ซื้อไปกินดูก็ไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ สงสัยถ้าร้านนี้เลิกขายพายมะพร้าวก็คงอดได้เงินจากผมแน่ๆเลย (ล้อเล่นนะครับ ยังไงก็คงซื้ออย่างอื่นไปฝากแม่กับน้องอยู่ดี)

อีกอย่างที่อยากพูดแถวนี้มีคือร้านหนังสือครับ ตอนผมอยู่ม.ต้นแถวนี้มีร้านดวงกมลที่ใหญ่มากๆอยู่ร้านนึง ตอนนั้นร้านนี้เค้าโฆษณาว่าใหญ่ที่สุดแล้ว ตอนวันเปิดร้านนายกฯก็มาเปิดด้วย แต่ผ่านไปไม่นานก็ปิดไปครับ แย่จังเลย ผมชอบร้านนี้มากๆเลยหละ เคยมาเรียนภาษาญี่ปุ่นแล้วตอนกลับโอ้เอ้อยู่ที่ร้านนี้เป็นชั่วโมงจนแม่เป็นห่วงด้วย แล้วก็มีร้านดอกหญ้าครับ แถวนี้ก็มีร้านดอกหญ้าที่ค่อนข้างใหญ่อยู่ร้านนึงเหมือนกันครับ ซึ่งแน่นอนตอนนี้ก็ปิดไปแล้ว (ปิดไปตอนไหนไม่รู้) ร้านดอกหญ้าร้านนี้ครั้งแรกที่ผมเข้าไปก็รู้สึกอยู่เหมือนกันครับว่าร้านมันเก่าๆ เก่ามากๆ แต่มันก็ยังอยู่ได้นานกว่าร้านดวงกมลนะ ส่วนอีกร้านก็ B2S ครับ เป็นร้านหนังสือบวกเครื่องเขียน (ร้านนี้แหละที่บอกว่าเดินมาตอนวันสอบเอนท์วันสุดท้าย) วันอาทิตย์นั้นก็ตั้งใจจะแวะไปร้านนี้ด้วยแต่ก็ปรากฎว่าปิดไปแล้วเหมือนกันครับ เฮ่อ ทำไมร้านหนังสือแถวนี้มันไม่รุ่งซักร้านเลยแฮะ รุ่งแต่ร้านเกมส์มอมเมาเยาวชน (ฮ่าๆ แอบด่าซะหน่อย)

อืม เขียนไปเขียนมาชักเศร้าแฮะ ไม่รู้จะเศร้าอะไร สงสัยคนเราคงไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงแบบที่แก๊นบอกหละมั้ง ก็จะขอจบบล็อกตอนนี้ด้วยประโยคนี้ที่ผมฟังมาแล้วมาดัดแปลงเองละกันนะครับ

สายน้ำไหลกลับเสมอ เวลาเราเผลอคิดถึงมัน

ปล. ที่อมรพันธุ์ยังมีร้านขายของกินอีกหลายร้านนะครับ แต่ผมไม่เคยอุดหนุน ไว้วันไหนเดี๋ยวจะลองไปดูซักที แล้วจะมาเล่าให้ฟังครับ

โบตั๋นกลีบสุดท้ายตอนจบ

2008-11-03T21:12:00.002+07:00

วันนี้เป็นตอนจบของโบตั๋นกลีบสุดท้าย ตอนที่เขียนบล็อกอยู่นี่ก็ดูไปด้วยครับ (ตอนโฆษณาก็มาเขียน) เรื่องนี้แอฟน่ารักดีครับ น่ารักคนละแบบกับเรื่องเมื่อดอกรักบาน เรื่องเมื่อดอกรักบานเค้าน่ารักแบบหวานๆ แต่เรื่องนี้น่ารักแบบห้าวๆ ไม่อยากเชื่อเลยแฮะว่าแอฟจะมาเล่นบทห้าวๆแบบนี้ได้

วันไหนอารมณ์ดีเดี๋ยวเอารูปแอฟที่แสดงมาลงดีกว่า ฮ่าๆ

ปล. รู้สึกว่าจะมีละครของแอฟจะฉายอีกเรื่องเร็วนี้แหละครับ

ข้อคิดจากงานบาร์แคมป์บางกอกสอง

2008-11-01T22:38:00.004+07:00

จากที่ได้พูดถึงไปแล้วในตอนที่แล้วว่าในการเข้าฟังบรรยายเรื่อง พิชัยสงครามแห่งศตวรรษที่ 21 แล้วได้ข้อคิดกลับมา ก็เลยจะมาเล่าในบล็อกหน่อย

หัวข้อเรื่อง พิชัยสงครามแห่งศตวรรษที่ 21 นี้พูดโดยคุณเจริญชัย ไชยไพบูลย์วงศ์ครับ ผมก็ไม่รู้จักเค้าหรอกนะครับ แต่หลังจากงานนี้จบแล้วได้มาอ่านบล็อกของคุณ markpeak ที่เค้าเขียนแนะนำ (เชียร์ให้ช่วยโหวตให้หน่อย) ก็พึ่งรู้ครับว่าเค้าเป็นคนเขียนหนังสือเรื่อง "จอมคนในจอมคนแผ่นดินเดือด หมื่นวิถีสู่ราชันย์" ที่คนในพันทิปห้องนิยายกำลังภายในเค้าด่ากัน (ด่ากันเรื่องอะไรไม่ขอพูดถึงนะครับ เพราะไม่เกี่ยวกับที่เค้าไปพูด)

คุณเจริญชัยเค้าก็พูดถึงเรื่องยุทธศาสตร์ กลยุทธ์ (ต่างกันอย่างไรถามอ.ภุชงค์ได้ครับ) ในการทำธุรกิจโดยพูดอ้างอิงกับหลักประวัติศาสตร์ของจีน ผมก็ฟังไปเรื่อยๆครับ ไม่ค่อยมีอะไรน่าประทับใจเท่าไหร่ (มาตอนนี้ก็ลืมหมดแล้วด้วย) แต่หลังจากที่เค้าพูดจบก็เปิดให้ซักถามกันครับ มีคำถามนึงที่ฟังแล้วโดนใจมากๆ ไม่ใช่สิที่โดนใจคือคำตอบของคุณเจริญชัยต่างหาก (อารมณ์ตอนนั้นมันพาไปด้วย) แบบว่าฟังแล้วต้องจำใส่กระโหลกไว้เลย และเป็นที่มาของบล็อกตอนนี้ด้วยครับ และคำถามนั้นก็คือ...

ผมจำไม่ได้ครับว่าคำถามจริงๆเค้าถามว่าอะไร (อ้าว) แต่ใจความประมาณว่าเราควรจะช่วยเหลือทุกคนที่เราช่วยได้หรือปล่าว คุณเจริญชัยเค้าก็บอกมาว่าไม่จำเป็นหรอก เราควรช่วยแต่คนที่เค้าจำบุญคุณของเราได้ต่างหาก

เป็นไงครับ ฟังดูเหมือนเห็นแก่ตัวและทำดีหวังผลนะครับ แต่มันตรงกับชีวิตจริงมากๆเลยแฮะ คนเราทำดีก็ไม่ได้หวังให้เค้าตอบแทนหรอกนะ แต่ว่าอย่างน้อยก็ช่วยจำไว้หน่อยได้มั้ยว่าเราเคยช่วยคุณมาหนะ

คนบางคนนะตอนที่เค้ามีปัญหายังไม่ทันเอ่ยปากขอให้ช่วยเลยเราก็เสนอตัวช่วยเค้าซะแล้ว แต่พอตอนเราขอให้ช่วยกลับเนี่ยปฎิเสธได้อย่างไร้เยื่อใยจริงๆ จำไว้นะ ต่อไปนี้ไม่ช่วยแล้วโว้ย อยากด่าให้รู้ตัวจริงๆ เออ จะว่าทำดีหวังผลก็ได้

ครับเป็นข้อคิดที่อยากให้ทุกคนจดจำไว้เลยครับจะได้ไม่ต้องมาเจ็บใจทีหลัง จำไว้เลยนะครับว่า

คนเราหนะควรช่วยแต่คนที่เค้าจำบุญคุณของเราได้เท่านั้น ไม่ต้องเสนอหน้าไปช่วยคนที่มันไม่จำบุญคุณของเราหรอก

จำไว้ให้ดีๆนะครับ ผมเตือนคุณแล้ว ;p

บาร์แคมป์บางกอกสอง

2008-11-01T21:52:00.005+07:00

จากตอนที่ผมแนะนำเรื่อง twitter ผมเคยพูดถึงงานบาร์แคมป์มาครั้งนึงครับ ตอนนั้นติดไว้บอกว่าจะเล่าให้ฟังวันหลังว่างานนี้เป็นยังไง วันนี้คิดไงไม่รู้อยู่ดีก็อยากมาเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ครับ

งานบาร์แคมป์ก็เป็นงานของคนที่รักการเข้าสังคมครับ ตัวงานจะเป็นเหมือนงานสัมนาที่มีการบรรยายหัวข้อต่างๆ แต่มันแตกต่างจากงานสัมนาทั่วไปตรงที่ว่าให้คนเข้าร่วมงานทุกคนมีสิทธิ์ไปพูดบรรยายได้ครับ (ถ้าอยากพูด) คนที่ไปก็เตรียมตัวหัวข้อที่ตัวเองอยากพูดไป แล้วไปถึงงานก็ไปบอกเค้าว่าจะพูดเรื่องนี้ แล้วคนที่เข้าร่วมงานคนอื่นๆก็โหวตกันครับว่าอยากฟังหัวข้อไหน หัวข้อไหนคนอยากฟังเยอะก็ได้รับเลือกให้พูด ที่มาที่ไปของงานนี้มันยาวมากจะขอยกยอดไปวันหลัง (หมายถึงจะไม่พูดถึงหนะ)

วันที่ 30 - 31 สิงหาที่ผ่านมาก็มีการจัดงานนี้ขึ้นครับ เป็นการจัดงานครั้งที่ 2 ผมก็ไปร่วมงานกับเค้าวันนึงด้วยครับ แต่ไม่ได้อยู่ตลอดทั้งงานหรอกครับเพราะวันนั้นวิทย์เยอร์เค้านัดกันพอดี ก็เลยออกมาก่อน
โดยหัวข้อที่ผมเข้าร่วมฟังด้วยก็มีดังนี้ครับ

Firefox 3 - เป็นคนจาก Mozilla มาพูดครับ มาพูดเกี่ยวกับ Firefox 3 ของเค้า ก็รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แล้วดันออกมาก่อน มารู้ตอนหลังว่าเค้าแจกสติ๊กเกอร์ด้วย อดได้เลย ฮ่าๆ
Thaithon - อันนี้ฟังไม่รู้เรื่องเลยครับ แค่รู้สึกว่ามันเป็นภาษาโปรแกรมที่เป็นภาษาไทย (รึปล่าว)
พิชัยสงครามแห่งศตวรรษที่ 21 - ตอนนั้นอยู่ดีๆก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเข้าไปฟัง ตอนฟังก็ฟังไปเรื่อยๆ เหมือนไม่มีอะไร แต่ช่วงที่เค้าเปิดให้ถามมีคำถามนึงโดนใจมากๆๆๆๆๆๆ ได้เป็นข้อคิดคติสอนใจกลับมาท่องใส่กระโหลกไว้เลย เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียดในบล็อกตอนถัดไป (จริงๆครับ)
หลักการวิทยายุทธแห่งการออกแบบคอมพิวเตอร์ - คนพูดคืออ.ภุชงค์ครับเป็นอาจารย์ที่เกษตรแต่เคยมาพูดที่จุฬาฯด้วย (เพื่อนผมที่เรียนเกษตรบอกว่าเรียนกับเค้าไม่รู้เรื่องเลย :P) ก็พูดเกี่ยวกับการออกแบบสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์โดยพยายามเอากำลังภายในเข้ามาเกี่ยว อ้อ ขอบอกตรงนี้หน่อยครับ ตอนที่อ.เค้าพูดเรื่อง "สี่ตำลึงปัดพันชั่ง" หนะ ความจริงแล้วมันต้องเป็น "สี่ตำลึงปาดพันชั่ง" นะครับ (ตอนนั่งฟังอยู่ในห้องผมก็ไม่กล้ายกมือบอกหรอกครับ เลยมาบอกในบล็อกนี้แทน) แล้วก็ชอบมากเลยครับที่อ.พูดเรื่อง Cloud Computing โดยเรียกมันว่า "ฟงอวิ๋น" ฮ่าๆ ทำไมมันบังเอิญอย่างนี้ (แต่ความจริงแล้วไม่มีอะไรเกี่ยวกันเลย -*-)

ส่วนหัวข้อที่ผมไปพูดก็มีดังต่อไปนี้ครับ

เขียนบล็อกอย่างไรให้ไม่มีคนอ่าน - อันนี้พูดจากประสบการณ์ตรง
ข้อเสียของการมีแฟน - อันนี้ก็พูดจากประสบการณ์ตรง (ตรง . . . ตรงไหนวะ)
คบเพื่อนอย่างไรให้โดนหักหลัง - อันนี้ก็ประสบการณ์ต... ไม่พูดดีกว่า ฮ่าๆ
มองโลกในแง่ร้ายภายใน 30 นาที - ติดตามอ่านได้ที่บ้านร้าย อ้าว ยุบไปแล้วนี่หว่า

เอ่อ ขอโทษครับ ที่เขียนหัวข้อว่าผมพูดอะไรไปบ้างนั้นผมอำเล่นนะครับ ใครมันจะไปกล้าพูด แล้วใครมันจะอยากมาฟัง ฮ่าๆ (จะมีใครหลงมาเชื่อบ้างมั้ยเนี่ย)

ตามอ่านข้อคิดที่ผมได้จากงานนี้ในตอนถัดไปได้เลยครับ

ฉลาดกว่า

2008-11-01T21:46:00.006+07:00

ต่อไปนี้ผมจะเป็นคนที่ฉลาดกว่า

ไม่ได้เขียนไปเพื่อบอกหรอกนะครับว่าผมจะเป็นคนฉลาดกว่าคนอื่นๆ แต่คำว่า "ฉลาดกว่า" มันมีนัยสำคัญในตัวมันเองสำหรับผม อันนี้ก็เขียนขึ้นมาเพื่อบอกตัวเอง

สับสน

2008-10-29T22:00:00.001+07:00

ช่วงนี้กำลังสับสนกับชีวิต ไม่รู้จะเอายังไงดี ความจริงแล้วมันก็ความผิดเราส่วนนึงด้วยเหมือนกัน ไม่เตรียมตัวให้ดีเอง แล้วก็มาบ่น

โอ้ย เอาไงดีวะ

วันสุดท้าย

2008-10-26T22:46:00.003+07:00

ตอนที่เขียนบล็อกตอนนี้อยู่ก็เป็นวันอาทิตย์ที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ครับ พรุ่งนี้ก็จะเปิดเทอมแล้ว เป็นเทอมที่ 8 ของชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย พูดอีกทีก็คือเทอมสุดท้ายแล้วครับ ดังนั้นวันนี้ก็คือวันปิดเทอมวันสุดท้ายในชีวิตสำหรับใครหลายๆคน (อาจจะรวมถึงผมด้วย ถ้าหาทุนเรียนต่อไม่ได้) ฟังดูแล้วหดหู่พิกลแฮะ ทั้งหดหู่ทั้งอ้างว้างเลย ไม่รู้ว่าชีวิตข้างหน้าต่อไปจะเป็นยังไง จะหาทุนที่อยากได้ได้มั้ย

แต่จริงๆแล้วก็ไม่อยากเรียนจบเลยครับ (อ้าว พูดเป็นลางซะงั้น) อยากเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆจังเลย เฮ่อ

เพลงเพราะๆที่ฟังแล้วจิตตก

2008-10-25T11:26:00.006+07:00

ถึงช่วงนี้ผมจะมาเขียนบล็อกที่นี่เป็นระยะๆ แต่จะเห็นว่าไอ้ที่เขียนหนะไม่ได้มีอะไรเป็นแก่นสารเลย บางทีก็ก็อบจากที่อื่นมาแปะ หรือไม่ก็เอาประโยคอะไรไม่รู้มาวาง (แต่ผมชอบประโยค "เส้นทางสู่จอมคน" นะ ชอบมากเลย อ่านแล้วมีแรงสู้ชีวิต (เว่อร์ไปมั้ยเนี่ย)) เพราะงั้นวันนี้วันเสาร์ จะว่าว่างก็ไม่ว่างหรอก แต่ก็พอเจียดเวลามาเขียนบล็อกได้ (ความจริงอู้งานมาเขียน) ก็จะเขียนอะไรที่มันเป็นชิ้นเป็นอันหน่อย

เมื่อไม่กี่วันมานี้ได้ไปดูโฆษณาทางโทรทัศน์ตัวนึงครับ เป็นโฆษณาหมากฝรั่ง จำไม่ได้ว่าเป็นหมากฝรั่งยี่ห้ออะไร (ถ้าจำได้จะมาเขียนบอกให้) เป็นโฆษณาที่โดมเล่น อารมณ์ก็เป็นประมาณว่าผู้หญิงคนนึงเข้าไปในร้านหนังสือ + ร้านเทป โดมก็มาคอยจีบ ตัวโฆษณาก็ไม่ได้มีเนื้อเรื่องเด่นอะไรนักหรอกครับ แต่ว่าที่เด่นๆหนะมีอยู่สองอย่างคือ ผู้หญิงที่แสดงโฆษณา กับเพลงประกอบโฆษณา

ผู้หญิงที่แสดงคนนั้นน่ารักมากเลยครับ น่ารักจริงๆน้า ฮ่าๆ

และอีกอย่างนอกจากนักแสดงแล้วเพลงที่โฆษณานี้เอามาใช้ก็กินใจ (เฉพาะผม???) ดีทีเดียว มันเป็นเพลง "เป็นโสดทำไม"ครับ (แหม แค่ชื่อเพลงก็กินใจแล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆ...ฮือๆๆๆๆ) ความจริงแล้วเป็นเพลงของ สุรพล สมบัติเจริญ แต่ผมคิดว่าในโฆษณาน่าจะเป็นเวอร์ชันที่ อี๊ดวงฟลายเอามาร้องใหม่ (ไม่แน่ใจนะ) ฟังจากในโฆษณาแล้วรู้สึกว่าเพราะดีครับ ก็เลยไปหามาฟังครับ ก็โหลดจากเน็ตแบบผิดกฎหมายนั่นแหละ

เฮ่อ เพลงเค้าก็เพราะ ทำนองก็สนุกดีนะ เนื้อหาก็ไม่ได้ออกมาในแนวเศร้าเลย แต่ไม่รู้ว่าทำไมผมฟังแล้วมันเศร้าจังเลยอะ เหอๆ ยิ่งฟังก็ยิ่งเศร้า แต่ก็ยังฟังต่อไปเรื่อยๆ ก็ไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไรเนี่ยเรา เฮ่อ

มาตอนนี้ผมเองก็ยังไม่รู้คำตอบที่เพลงถามมาเลยครับว่า "เป็นโสดทำไม" นันสิเนอะ จะเป็นโสดทำไมกันหละ -*-

ก็ไม่ได้อยากเป็นซักหน่อยนี่โว้ย

สื่อ

2008-10-23T20:50:00.003+07:00

พลังของสื่อ... อยู่ที่การนำเสนอ

ภาพนี้เป็นภาพนายตำรวจที่ชื่อ Loan จ่อยิงนักโทษเวียดกง ที่ไร้อาวุธ ถูกจับใส่กุญแจมืออยู่ ถ่ายโดยช่างภาพชื่อดัง Eddie Adams

ภาพ นี้สื่อให้เห็นความรุนแรงของสงครามเวียดนามและตำรวจได้อย่างทรงพลัง... ภาพนี้แรงมาก แสดงความรุนแรงของสงครามเวียดนามได้ชัดเจนทีเดียว

Loan นั้น ก็ได้รับผลกระทบอย่างมากมายจากภาพนั้น ถูกไล่ออก โรงพยาบาลทหารผ่านศึกก็ปฏิเสธที่จะรักษาท่าน และเมื่อเดินทางไปสหรัฐอเมริกา ก็ถูกต่อต้านและต่อว่า เปิดร้านอาหารในอเมริกาก็ต้องถูกบังคับให้ปิดและมีชีวิตที่ยากลำบากตลอด ชีวิตที่เหลือ

(อย่าโยงเข้าการเมืองนิ)
ภาพถ่ายนั้น แสดงออกแค่ชั่วเวลาขณะนั้น ไม่แสดงอดีตแต่อย่างใด ชีวิตจริงไม่ได้มีแค่ ขาวดำ อย่างที่เราหวัง ภาพถ่ายเสนอเหตุการณ์แค่ "ด้านเดียว"

จริงๆ แล้วนักโทษในภาพ นั้นเป็นหัวหน้าหน่วยล่าสังหารของเวียดกง ที่วันนี้เพิ่งฆ่าหมู่ชาวบ้านที่ไม่มีอาวุธและไร้ทางต่อสู้นับสิบคน

ภายหลัง Eddie Adams ออกมากล่าวขอโทษ Loan (หลังการเสียชีวิตของ Loan) ว่า

The general killed the Viet Cong; I killed the general with my camera. Still photographs are the most powerful weapon in the world. People believe them, but photographs do lie, even without manipulation. They are only half-truths...What the photograph didn't say was, 'What would you do if you were the general at that time and place on that hot day, and you caught the so-called bad guy after he blew away one, two or three American soldiers?

โลกไม่ได้มีแค่ด้านเดียวอย่างที่สื่อใดสื่อหนึ่งเสนอหรืออย่างที่เราความหวังเสมอไป

ก๊อบเค้ามาอีกที มิ้วๆๆ
เรียบเรียงจาก - Photographs That Change the World@etcfoto โดยคุณ OldDevil, www.arkitectrue.com และ wikipedia

ก็อบเค้ามาอีกทีจาก http://www.pantip.com/cafe/siam/topic/F7132208/F7132208.html

เส้นทางสู่จอมคน

2008-10-20T21:09:00.003+07:00

ขึ้นชื่อว่าจอมคนไม่มีทางสายไหนโรยด้วยกลีบกุหลาบ ริจะเป็นมังกรก็มิควรร้องไห้

ความล้มเหลว ความสำเร็จ

2008-10-18T22:38:00.003+07:00

ความล้มเหลวเป็นข้อบังคับเบื้องต้นของความสำเร็จ

คนละเรื่อง

2008-10-18T22:30:00.002+07:00

f a r - หิ ว ข้ า ว says:
แล้วพวกผู้หญิง ที่ไม่รู้เรื่องเทคโนโลยีห่าไรเลย แล้วใช้พีดีเอ ใช้สมาทโฟน มึงจะซื้อกันมาทำไม
กร - ธนากร - Adflictus says:
ทำไมต้องผู้หญิงวะ
f a r - หิ ว ข้ า ว says:
กูเห็นใช้กันเกลื่อน ไอ่สมาทโฟน เอามาถ่ายรูป ออนเอ็ม
f a r - หิ ว ข้ า ว says:
โปรแกรมที่ลงเองฟรีๆ ก็ไปเสียตังค์ให้ร้านลงให้
กร - ธนากร - Adflictus says:
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผู้หญิงวะ
f a r - หิ ว ข้ า ว says:
กะลังจะบอกว่า มือถือราคาสองหมื่น เอามาใช้แค่ห้าพัน
กร - ธนากร - Adflictus says:
อืม
กร - ธนากร - Adflictus says:
แต่ไม่ใช่แค่ผู้หญิงนี่ผู้ชายบางคนก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
f a r - หิ ว ข้ า ว says:
แต่ไอ่ปัญหาผู้ผลิต ไม่เข้าใจผู้ใช้ นี่กูว่าสำคัญกว่า
...
...
...

(ตัดมาบางส่วน)

เฮ้ย นี่เรากำลังคุยกันอยู่ปล่าววะ

ยกเลิก

2008-10-15T20:27:00.001+07:00

ยกเลิกเรื่องการเขียนบล็อกทุกวันครับ เพื่อเตรียมสอบ TOEFL

ถึงจะไม่ได้เขียนทุกวันแต่ก็จะเขียนทุกอาทิตย์อยู่ดีครับ

กรอบ

2008-10-14T22:41:00.002+07:00

โลกนี้ถ้าไม่ได้มีแต่กรอบเต็มไปหมด มันก็ไม่มีกรอบเลยซักนิด

เล่าเรื่องไปสอบ IBMSD มา

2008-10-13T14:31:00.005+07:00

จากที่เมื่อวานมาเขียนแค่ว่าไปสอบมาไม่ได้เล่ารายละเอียดให้ฟังวันนี้เลยมาเขียนเพิ่มหน่อย

เนื่องจากว่าปีที่แล้วได้ไปสมัครฝึกงานที่ IBMSD ไว้ (แต่ไม่ติด) มาปีนี้เค้าก็ส่งเมล์มาชวนให้ไปสมัครโครงการ "IA 2009" ก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอกนะครับว่าเป็นโครงการอะไร แต่ก็ประมาณว่าพอเราเรียนจบก็ไปฝึกงานกับเค้า ถ้าเค้าเห็นว่าดีก็จะรับเราเข้าทำงานต่อเลย (หละมั้ง)

รอบสอบที่ได้เป็นรอบ 11.30 น. ครับ แต่ผมก็ไปถึงที่นู่นประมาณ 10.40 -*- ไม่รู้จะรีบไปทำไม ก็ไม่เป็นไรไปเร็วดีกว่าไปสาย แต่พอไปถึงก็อายๆครับไม่กล้าเข้าไปเพราะมาเร็วเกิน ก็เดินเล่นอยู่แถวๆนั้นครับ เดินไปซื้อไอติมที่เซเว่นกินไปแท่ง

ตอนเดินเล่นอยู่มีคนเป็นใบ้มาถามทางด้วย กว่าจะพูดกันรู้เรื่องก็กินเวลานานอยู่เหมือนกัน (คิดว่าเค้าหูหนวกด้วยนะครับ)

แล้วพอ 11 โมงผมก็เลยเดินเข้าบริษัทเค้าไป เข้าไปถึงก็เจอเพื่อนๆที่สอบรอบ 8.30 กำลังทยอยกันออกมา แล้วก็เจอทรพ.ด้วย นายทรพ.ก็บอกผมมาว่าข้อสอบเหมือนเดิมตอนที่มาสอบฝึกงานเลย เว้นแต่มีสอบภาษาอังกฤษเพิ่มขึ้นมา อืม งี้ผลก็คงเหมือนตอนสมัครฝึกงานสินะ ฮ่าๆ

ครับ จากนั้นพี่ที่บริษัทก็แจกใบสมัครแล้วก็ attitude test (คิดว่าเค้าเรียกอย่างงี้นะ) โดย attitude test นี่ก็เป็นภาษาอังกฤษครับ ก็ถามเกี่ยวกับพวกความคิดเห็นและความสามารถทั้งด้านคอมพ์ฯกับด้านอื่นๆ คำถามเท่าที่จำได้มีดังนี้

คุณคาดหวังอะไรกับการมาฝึกงานที่ IBMSD
คุณอยากเรียนรู้ระบบทั้งหมดของ IBMSD ก่อนทำงานในสภาวะจริงรึปล่าว
คุณหวังอะไรกับการได้ฝึกงานในบริษัท IT จริงๆ
คุณคิดว่าภาษาอังกฤษสำคัญยังไงกับการทำงานด้าน IT
เพื่อนๆอธิบายตัวคุณว่ายังไง
อะไรที่คุณชอบที่สุด ทำไม
อะไรที่คุณเกลียดที่สุด ทำไม
อธิบายมาว่าคุณมีความเป็นผู้นำยังไง
อธิบายมาว่าคุณเป็นคนที่อุทิศตนยังไง
อธิบายมาว่าคุณเป็นคนที่มี innovation ยังไง
คุณรู้จัก s/w ของ IBM อะไรบ้าง
คุณอยากทำงานที่นี่มากแค่ไหน ทำไม

นอกจากนี้ก็ถามจำพวกความสามารถด้านคอมพ์ฯ แล้วก็ถามว่าอยากทำงานหน้าที่อะไร

ผมก็ตอบไปเรื่อยๆตามแบบที่ผมคิดครับ ยกเว้นข้อที่ว่า "อธิบายมาว่าคุณมีความเป็นผู้นำยังไง" กับ "คุณอยากทำงานที่นี่มากแค่ไหน ทำไม" ตอนแรกไม่รู้จะตอบอะไรจริงๆครับ เพราะไอ้เรื่องความเป็นผู้นำนี่ผมไม่ค่อยจะมีซักเท่าไหร่ นึกไม่ออกว่าจะตอบอะไรดี ส่วนที่ถามว่าอยากทำงานที่นี่มากขนาดไหนนั้น ถ้าพูดตามตรงแล้วผมก็ไม่ค่อยอยากทำเท่าไหร่หรอกครับ เพราะตอนนี้เป้าหมายของผมคือหาทุนเรียนต่อ ยังไงก็ต้องหาทุนเรียนต่อให้ได้ เรื่องสมัครงานนี่ก็สมัครเผื่อไว้เท่านั้นแหละครับ (อ้าว คำพูดมันขัดกันเองกับประโยคยังไงก็ต้องหาทุนเรียนต่อให้ได้ นี่หว่า :P) แต่ในที่สุดก็หาอะไรยัดลงไปในข้อสอบจนได้ครับ

จากนั้นก็เริ่มสอบ aptitude test ครับ ข้อสอบเป็นไงเข้าไปดูได้ที่นี่ครับ (ความจริงขี้เกียจอธิบาย) ข้อสอบมันข้อสอบเดียวกับตอนที่มาสมัครฝึกงานจริงๆครับ ปีที่แล้วผมทำข้อไหนไม่ได้ ปีนี้ผมก็ทำไม่ได้เหมือนเดิมเป๊ะ - -" แต่ก็ทำทันทุกข้อครับ (ถูกปล่าวนั่นอีกเรื่อง)

จากนั้นก็สอบภาษาอังกฤษครับ อันนี้ที่สอบก็มี ฟัง อ่าน แล้วก็แกรมม่า มีทั้งหมด 10 part มีทั้งเป็นแบบตัวเลือกแล้วก็เติมคำ part ไหนที่ทำผิด 3 ข้อติดกันมันจะข้าม part นั้นไป part ถัดไปเลยครับ สอบอังกฤษนี้ผมทำไม่ทันครับ เหตุผลงี่เง่ามากไม่อยากจะเล่า แถมโดนข้าม part ไป 2 ครั้งด้วย แต่ผลสอบอังกฤษนั้นเนื่องจากว่าสอบในคอมพ์ฯครับพอสอบเสร็จก็รู้ผลเลย ผมได้ระดับ 4 จาก 9 ระดับ เฮ่อ รู้ผลแล้วเศร้า อย่างนี้เหรอเนี่ยที่จะสอบ TOEFL ได้มากกว่า 100 คะแนน เฮ่อ

ต่อไปก็ขอเล่าเรื่องข้าวหมูกรอบแถวนั้นหน่อยครับ พอสอบเสร็จผมก็ถามแก๊น (ซึ่งเคยฝึกงานที่นี่และสอบรอบเดียวกัน (ยังไงก็ช่วยเข้าลิงค์นี่หน่อยเถอะครับ page view จะได้ขึ้น 55+)) ว่าแถวนี้มีร้านอะไรอร่อยบ้าง ก็ได้คำตอบมาว่ามีร้านข้าวหมูกรอบร้านนึงอร่อย ก็เลยลองไปกินตามที่เค้าแนะนำมา ก็เดินหาอยู่ซักพักครับกว่าจะเจอ พอเจอเสร็จก็เข้าไปสั่งข้าวหมูกรอบมาจานนึง ด้วยความที่ตอนสอบเสร็จก็บ่ายสองกว่าแล้วลูกค้าในร้านก็เลยไม่เยอะมาก สั่งปุ๊บรอไม่ถึงนาทีก็ได้เลยครับ พอมาถึงก็ อืม มันก็ดูธรรมดานะ แถมน้อยอีกต่างหาก (เริ่มด่าไอ้แก๊นในใจ 55+) แต่พอลองกินดูก็รู้สึกว่าอร่อยดีครับ หนังหมูมันกรอบมากกกกก น้ำราดก็อร่อยดี ชอบ เสียอย่างเดียวแพงไปหน่อย ตั้ง 30 บาทแหนะ (ความจริงราคามันก็ปกติสำหรับร้านแถวนั้นหละครับ แต่ข้าวที่ให้น้อยไปหน่อย) กินเสร็จก็จ่ายเงินครับ เบ็ดเสร็จรวมเวลาที่อยู่ในร้านแล้วประมาณ 5 นาที!!! จริงๆนะ ไม่ได้เว่อร์ ผมดูเวลาตอนก่อนเข้าร้านกับตอนออกมาเห็นว่ามันผ่านไปแค่ 5 นาทีเอง นี่เป็นการกินข้าวที่เร็วที่สุดในชีวิตเลยมั้ง

แล้วจากนั้นก็เดินหาป้ายรถเมล์เพื่อนั่งรถเมล์กลับบ้าน

จบ

ไปสอบ IBM Solution Delivery

2008-10-12T21:24:00.005+07:00

วันนี้ไปสอบ IBM SD มาครับ

จบ

ปล. วันนี้ยังไม่ค่อยมีอารมณ์เขียนเท่าไหร่ (ไม่ใช่อารมณ์ไม่ดีนะ แต่อารมณ์ดีจนไม่อยากจะทำอะไรแล้ว) แต่เดี๋ยวจะมาพูดเรื่องนี้ใหม่

Why don't have fish balls?

2008-10-11T23:18:00.006+07:00

After vegetarian festival that my parents join with, my mother wanted to eat meat so much so after last day of the festival my mother made noodle for lunch. She went to grocery near my home for bought food to made noodle. My mother asked the shopkeeper for fish balls. She replied to my mother that she didn't sell it anymore.

"Why?", my mother asked. The shopkeeper answered that if she told story about the fish balls my mother will scared.

"I want to be scared" my mother said so she told the story about the customer that bought fish balls from her.

That customer bought fish balls for made Suki (สุกี้) but the day that she cooked it her house was lost of power but ... there was light.

Where the light came from? The light came from ... fish balls!!!

Yes, the light came from fish balls. Fluorescent fish balls!!!!!!!!!!!!!!!

The customer told this story to the shopkeeper. But the shopkeeper didn't believe her suddenly. So the shopkeeper made experiment by herself and she found that the fish balls were fluorescent!!!

After that, the shopkeeper stopped to sell fish balls anymore.

What the scared story. Fluorescent fish ba!!

Priority of my activities

2008-10-10T21:22:00.005+07:00

From the last entry that I told about the things that I will do in this month, at first I think that the most priority activities that I should do is improving my computer skills. But today I change my mind because I want to get the scholarship for studying aboard so the most priority thing for me to do in this month is improving my English skills. (And that is reason that this entry was writing in English)

The target of my English skills is get more than 100 scores on TOEFL test or get more than 6.5 on IELTS test. (I think I will get these test on November or December.)

My target is very hard for me (that have very poor English skills) but I will try my best to make it real!!!

ชีวิตช่วงนี้

2008-10-09T19:58:00.008+07:00

กลับมาเขียนบล็อกต่อแล้วครับ ไม่ได้เขียนซะนานเพราะผมมัวแต่ผัดวันประกันพรุ่งอยู่ (ต่อไปนี้จะพยายามเลิกนิสัยนี้แล้วครับ สัญญา) ไอ้ประสบการณ์เรื่องที่ไปแข่งที่จีนก็ยังเขียนไม่เสร็จ ก็ไม่รู้สิ ยังไม่ค่อยมีอารมณ์จะเขียนต่อซักเท่าไหร่ (นี่ก็เป็นหนึ่งในนิสัยผัดวันประกันพรุ่งเหมือนกัน) แต่ไม่ต้องห่วงครับ ยังไงก็จะเขียนต่อให้จบแน่ๆครับ

กลับมาดูบล็อกที่ตัวเองเขียนไว้ครั้งล่าสุดที่เขียนเป็นชิ้นเป็นอันก็ตั้งเดือนสิงหานู่นแหนะ อู้ไปนานเลยแฮะ ต่อไปนี้ผมจะพยายามเขียนบล็อกที่นี่ให้ได้ทุกวันครับ

มาเล่าถึงชีวิตช่วงนี้ดีกว่า ช่วงนี้ก็ปิดเทอมมาได้อาทิตย์นึงแล้วครับ แต่ถึงจะปิดเทอมไปแล้วแต่อาทิตย์ที่แล้วก็ยังมีเรื่องต้องไปมหาวิทยาลัยเกือบจะทุกวัน ก็ไปทำโปรเจกต์รายวิชาครับ พึ่งจะมาได้หยุดอยู่บ้านก็อาทิตย์นี้แหละ

แต่ถึงอาทิตย์ที่แล้วผมจะต้องไปทำงานที่มหาลัยเกือบทุกวันก็ยังหาเวลามาอ่านหนังสือ (ที่ไม่ใช่หนังสือเรียน) จบไปตั้งสามเล่มแหนะ หนังสือที่อ่านจบไปทั้งสามเล่มนั้นก็ได้แก่

ต้องเป็นที่หนึ่งให้ได้
30 วิธีเอาชนะโชคชะตา
WORLD CLASS สร้างคนไทยไประดับโลก

ทั้งสามเล่มก็เขียนโดยคุณบัณฑิต อึ้งรังษีครับ

ความจริงแล้วเรื่อง "ต้องเป็นที่หนึ่งให้ได้" เคยอ่านไปสองรอบแล้วครับ ส่วนเรื่อง "30 วิธีเอาชนะโชคชะตา" ก็เคยอ่านไปแล้วรอบนึง แต่มาอ่านอีกรอบก็ยังทำให้เลือดลมพลุ่งพล่านได้เหมือนเดิม ไว้วันหลังผมจะมาเขียนเกี่ยวกับหนังสือทั้งสามเล่มนี้นะครับ (เอาแล้ว มาสัญญาแบบนี้อีกแล้ว จะได้เขียนมั้ยเนี่ย) พออ่านจบความฝันต่างๆที่เคยเลือนลาง (แต่ไม่ได้ลืมเลือน) ก็กลับมาชัดเจนในหัวอีกครั้ง เอาหละต่อไปนี้จะพยายามมากขึ้นเพื่อทำความฝันให้เป็นจริงให้ได้เลย :)

วันไหนที่ผมไม่ได้ไปมหาลัยก็อยู่บ้านครับ ช่วยแม่ขายของ หรือบางทีก็ทำงานส่วนตัวของผม เฮ่อ ไม่รู้ทำไมงานขายของมันถึงได้ยากเย็นจริงๆนะ ก็ไม่รู้ว่านิสัยของผมหยิบหย่งเองรึปล่าว หรือว่าผมไม่มีทักษะด้านการเจรจาแก้ปัญหาก็ไม่รู้ ช่วงที่ขายของก็ทำอะไรผิดพลาดไปตั้งหลายอย่าง แถมทะเลาะกับลูกค้าอีก (วันนี้ขายสีไปขาดทุนไป 40 บาท T_T) เฮ่อ คิดแล้วก็ท้อจริงๆ (ผมให้สัญญากับแม่ไว้แล้วครับว่าต่อไปนี้ผมจะไม่ทะเลาะกับลูกค้าอีกแล้ว)

ต่อไปนี้คือสิ่งที่จะทำต่อไปในช่วงปิดเทอมนี้

เรียน TOEFL และสอบให้ได้คะแนนมากกว่า 90 100 คะแนน (คงสอบตอนเดือนพฤศจิกายน)
ฝึกเขียนโปรแกรม C++ และ Java ให้เก่ง (พูดมาตั้งแต่ปิดเทอมนู้นแล้ว)
ลองเขียนโปรแกรมภาษาใหม่ๆ
ฝึกใช้งาน Ubuntu
เขียนโปรแกรมที่ส่งแข่ง NSC ให้เสร็จ
ทำซีเนียร์โปรเจกต์
ฝึกเขียนเว็บแอพพลิเคชั่น
*** เขียนเปเปอร์ให้ IEEE Potentials ***
ปรับปรุงตัวเอง :P

ดูมันเยอะแยะไปหมดเลยแฮะ แต่ยังไงๆก็จะทำให้ครบให้ได้ครับ

โฆษณา

2008-09-29T23:52:00.004+07:00

วันจันทร์ อังคารเวลา 20.30 - 22.30 มีละครเรื่อง "โบตั๋นกลีบสุดท้าย" นะครับ แนะนำให้ดูกันครับ เนื้องเรื่องดีมาก นางเอกก็น่ารัก (อันนี้เหตุผลสำคัญ 55+)

แอฟน่ารักมากๆ โอ้ย เห็นแอฟตอนผูกผมเปียนี่ใจละลายเลย 55+

อย่าลืมชมกันนะ

ปิดเทอมแล้ว

2008-09-29T23:49:00.002+07:00

ปิดเทอมแล้ว
ปิดเทอมแล้ว
ปิดเทอมแล้ว

แล้วไงหละครับ

ก็ต้องทำโปรเจกต์ต่ออยู่ดี

เฮ่อ

ของเค้าดีจริง

2008-09-08T12:31:00.002+07:00

ของเค้าดีจริงครับ

ไม่ใช่สินค้าหรอกนะ แต่พรีเซนต์เตอร์ต่างหาก
น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ ดูแล้วใจละลายเลย :P

เดือนแม่

2008-08-13T22:49:00.009+07:00

เดือนนี้ก็เป็นเดือนของแม่จริงๆครับ มีทั้งวันแม่แล้วก็มีวันเกิดแม่ด้วย

วันเกิดแม่
วันเกิดแม่ปีนี้ก็ตรงกับปีที่แล้วครับ แล้วก็ตรงกับสองปีที่แล้วด้วย จะเล่นทำไมนะ -*-
ปีนี้ผมก็อาสาจะเป็นคนซื้อเค้กวันเกิดให้แม่เองครับ ก็ซื้อจากร้านแถวมหาลัย เป็นเค้กส้มกับเค้กช็อกโกแลตครับ ซื้อมาอย่างละสองชิ้น ตอนก่อนซื้อผมก็บอกแม่ก่อนแล้วหละครับว่าจะซื้อเค้กมาให้แม่ก็บอกไม่เอา ถ้าจะซื้อมาก็ซื้อเค้กที่ผมอยากกินมาละกัน ความจริงก็รู้อยู่แล้วหละว่าแม่ไม่ชอบกินเค้กอย่างอื่นนอกจากวนิลลา แต่ไม่รู้จะหาซื้อเค้กวนิลลาจากไหน ก็เลยซื้อเป็นส้มกับช็อกโกแลตมาแทน ก็วันเกิดทั้้งทีจะขาดเค้กได้ไงหละเนอะ ก็ซื้อมาแม่ก็ไม่กินตามคาด คนกินเค้กก็เป็นน้องสาวผมเองครับ ผมเองก็ไม่ได้กินเหมือนกัน ฮ่าๆ
วันเกิดแม่ปีนี้บ้านผมก็ตกลงกันแล้วว่าจะไปกินข้าวเย็นข้างนอกบ้านกัน ก็ออกไปกินกันที่ร้านชื่อ "ส้มตำนัว" ครับ ได้ยินน้ากับป้าเคยบอกว่าอร่อยแม่ก็เลยอยากลองไปกินดู อาหารที่มีในร้านก็เป็นเหมือนชื่อร้านครับ ก็เป็นอาหารอีสานแต่ค่อนข้างจะดูดีมากๆเลย รสชาดก็อร่อยดีครับ แล้วบรรยากาศของร้านผมค่อนข้างชอบครับ (ไม่รู้เหมือนกันว่าร้านที่ผมไปกินมันตั้งอยู่ตรงไหนเพราะพ่อขับรถพาไป) เป็นบรรยากาศแบบเป็นกันเองดี มีเพลงให้ฟังด้วย สรุปมื้อนั้นก็ตกประมาณ 1700 บาท ครับ ผมว่าค่อนข้างแพงนะ ไปกินกัน 6 คน มื้อนี้ผมกับน้องสาวช่วยกันจ่าย น้องผมจ่าย 1000 ส่วนผมจ่าย 700 ครับ (เป็นพี่ชายที่แสนดีจริงๆ กินก็กินเยอะกว่าเค้า 555)

วันแม่
วันแม่ปีนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรพิเศษครับเนื่องด้วยว่ามันค่อนข้างติดกับวันแม่ ผมกับพ่อแล้วก็แม่ก็ไปเยี่ยมอาม่ากัน (ย่า) แล้วเนื่องจากวันรุ่งขึ้น (วันนี้) ผมมีสอบ ทั้งวันผมก็เลยไม่ได้ทำอะไรหรอกครับนอกจากนอนกับเล่นเกม (ก็บอกแล้วว่ามีสอบ -*-) หนังสงหนังสือไม่ค่อยได้อ่านเท่าไหร่ - -"
แล้วตอนเย็นผมกับครอบครัวก็ไปทานข้าวเย็นกับญาติฝ่ายแม่ครับ โดยมีตากับยายเป็นเจ้ามือ :D

เดือนนี้มันเป็นเดือนแปล้ (อิ่มแปล้) จริงๆแฮะ เอ้ย ไม่ใช่ มันเป็นเดือนแม่จริงๆตะหาก

GoSuzhou[2] = "ไปคาร์เนกี้ฮอลล์";

2008-08-10T00:22:00.007+07:00

[บล็อกตอนนี้ยังไม่ได้ใส่รูป เดี๋ยวจะใส่รูปเพิ่มทีหลัง]
การแข่งจะเริ่มจริงวันพุธที่ 16 กรกฎาครับ แต่เค้าเปิดให้เราเข้าไปเตรียมของได้ตั้งแต่วันจันทร์ แน่นอนว่าทีมผมก็เข้าไปเตรียมของตั้งแต่จันทร์เช้าแน่นอน

วันจันทร์ก็เข้าไปติดกล้องแล้วก็เอาหุ่นลองสนามครับ แต่ว่าที่นู่นก็เตรียมอุปกรณ์ไว้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ บันได้ที่ใช้ปีนขึ้นไปเพื่อติดกล้องมีอยู่ตัวเดียวครับ!!! แต่มีทีมต้องใช้ 17 ทีม!!! แต่โชคดีครับที่ทีมผมไปเช้า ตอนนั้นยังไม่ค่อยมีทีมไหนไปติดตั้ง ตอนไปก็เห็นทีมจีนอยู่ทีมนึงกำลังใช้บันไดอยู่ พอเค้าใช้เสร็จก็เลยได้ใช้ต่อ ไอ้ผมก็ใช้บันไดไปซะประมาณ 2 ชั่วโมงได้ พอผมใช้เสร็จคิวบันไดมันก็เริ่มมั่ว แบบว่าทีมนู้นทีมนี้มาต่อคิวใช้บันไดกันไม่รู้ว่าทีมไหนมาก่อนกันแน่ สุดท้ายไม่รู้ว่าทีมไหนเป็นคนคิดขึ้นมา เค้าเอากระดาษมาแปะบันไดแล้วเขียนคิวลงไป แถมตอนหลังๆหลายทีมเค้าใช้บันไดกันนานเหลือเกิน ก็ไม่รู้ทีมไหนอีกเหมือนกันเขียนกำหนดไว้ในกระดาษเลยว่าใช้ได้แค่ครั้งละครึ่งชั่วโมง (หลังจากที่ผมใช้บันไดเสร็จแล้วผมก็ค้นพบว่าต้องปรับกล้องอีกนิดหน่อยก็เลยไปต่อคิวบันไดซะ (ตอนประมาณ 10 โมง) แล้วก็พบว่ากว่าจะเวียนมาถึงทีมผมก็ประมาณ 4 โมงเย็น!!!)

อีกเรื่องก็คือสนามครับ ทีมผมก็บ่นกันตั้งแต่วันอาทิตย์ที่เข้ามาดูสนามแล้วครับว่าสนามที่เค้าจัดเตรียมไว้ให้ฟูเกินไป แถมเส้นสนามที่ตีไว้ก็ใช้สีอะครีลิคทาซะอีก ทำให้เส้นนั้นนูนขึ้นมามาก มีปัญหากับการวิ่งของหุ่นทีมผมครับ อ้อ ไม่ใช่สิ ก็เป็นปัญหากับทุกทีมแหละครับ สุดท้ายเค้าเลยให้พนักงานมาขูดเส้นออกให้ แต่มันก็ยังนูนอยู่ดีอะ

วันที่ซ้อมสองวันนี้ก็มีเรื่องที่ฮือฮาเรื่องนึงครับ คือตอนที่ทีม CMDragon จากมหาวิทยาลัยคาร์เนกี้ เมลลอน เอาหุ่นเค้าลงสนามครั้งแรก หุ่นของเค้าวิ่งตามลูกบอลได้โดยไม่ต้องเปิดกล้อง ทีมผมคาดการณ์ว่าทีมนู้นคงลืมเปิดกล้อง เลยเดินเข้าไปเตือน ซะที่ไหนกันหละว้อย มันจะลืมเปิดกล้องได้ยังไงเล่า หุ่นเค้าเจ๋งจริงๆครับ มีแถบเซนเซอร์อยู่ข้างหน้าหุ่นคอยเช็คลูกบอล ตอนผมเห็นครั้งแรกนี่ทึ่งจริงๆครับ ทึ่งว่าเค้ามีความคิดอย่างนี้ได้ไง ก็ดูเหมือนเป็นความคิดเล็กน้อยธรรมดานะครับแต่ผมก็ว่ามันเป็นความคิดเล็กๆน้อยๆที่สุดยอดไปเลยครับ สมแล้วที่เป็นคาร์เนกี้ เมลลอน มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทางด้านคอมพิวเตอร์ติดท็อปไฟว์ของอเมริกา แถมเคยมีคนบอกว่าที่มหาลัยนี้มีห้องแล็บหุ่นยนต์ใหญ่ที่สุดในโลกด้วย พูดตามตรงเลยนะครับว่า ตอนนั้นผมมีความคิดว่าถึงผมจะต้องมาแพ้ทีมนี้ผมก็ไม่เสียใจเลยครับ แพ้ทีมจากมหาลัยที่มีแล็บหุ่นยนต์ใหญ่ที่สุดในโลกเนี่ย ยอมรับเลยครับว่าคลังความรู้ของเราสู้เค้าไม่ได้จริงๆ
(แถมอีกนิดทีมนี้เป็นแชมป์โลกเมื่อปีที่แล้ว)

ในสองวันนี้ทีมผมก็พยายามซ้อมทุกครั้งที่สนามว่างเลยครับ ซ้อมจนบางครั้งผมก็คิดว่าทีมผมซ้อมจนไปรบกวนการใช้สนามของทีมอื่น (เดี๋ยวถ้าไม่ลืมจะพูดถึงเรื่องนี้อีกที) แล้วมีวันนึงทีมผมก็ขอแข่งกระชับมิตรกับทีม MRL จากอิหร่านครับ ทีมอิหร่านอาจฟังดูเหมือนเป็นประเทศที่ด้อยพัฒนาแต่ความจริงแล้วผมว่าอิหร่านก็เป็นประเทศที่เยี่ยมใช้ได้เลยนะ ฟังดูจากที่หลายๆคนเล่า ประเทศเค้าโดนอเมริกากดมากมายแต่ก็ยังทำได้ถึงขนาดนี้ผมนับถือเค้าจริงๆเลยครับ ตอนซ้อมกับทีมอิหร่านก็มีเรื่องตลกๆเกิดขึ้นครับ ซ้อมๆอยู่ดีๆหุ่นทีมเค้าก็มีอะไรหลุดออกมาไม่รู้ เดาว่าเป็นเฟืองหละมั้ง ผมเห็นไม่ชัด ทีมผมก็เลยรีบหยุดซ้อมซะให้ทีมอิหร่านเข้าไปซ่อมหุ่น แต่ทีมอิหร่านก็กลับบอกมาว่า "It's OK." เฮ้ย มันโอเคได้ไงวะ เฟืองหลุดมาทั้งตัว เสือกวิ่งต่ได้ซะงั้น แล้วก็แข่งไปอีกซักพักคราวนี้วงจรไฟเค้าก็พังครับ เฮ่อ ค่อยยังชั่วหน่อยที่ทีมเค้ายกหุ่นที่พังออกไปซ่อม นี่ถ้าวงจรพังแล้วยัง "It's OK." อีกหละก็ นับถือเลยหละ 555

ก. - "ไปคาเนกี้ฮอลล์ไปยังไง?"
ข. - "ก็ต้องนั่งเครื่องบินไปลงพิทช์เบอร์กแล้วค่อยต่อรถไป"
ก. - "เฮ้ย ไม่ใช่ ก็ต้องซ้อม ซ้อม แล้วก็ซ้อมดิวะ และอีกอย่างคาร์เนกี้ฮอลล์มันอยู่นิวยอร์กโว้ย พิทช์เบอร์กหนะมันคาร์เนกี้ เมลลอน"

GoSuzhou[1] = "วันนี้ที่ไปจีน";

2008-08-05T00:44:00.014+07:00

วันเสาร์ที่ 12 กรกฎาคม
วันนี้ตื่นมาก็สายแล้วครับ แปดโมงกว่าได้ ตอนแรกกะว่าจะไปให้ถึงชมรมในสิบโมง ไปจัดของที่จะเอาไป (ไม่งั้นอาจจะโดนบ่นโดยใครบางคนได้ว่าไม่มาช่วยจัด ฮาฮา) แต่ว่าพอตื่นมาแม่ก็บอกให้ไปลาพวกญาติๆก่อน (หมายถึงพวกปู่ย่าตายายอะครับ) ก็ไปแวะเวียนไปหาพวกญาติๆบอกลาว่าจะไปเมืองจีนแล้วนะ จากนั้นพ่อกับแม่ก็ไปส่งผมที่คณะครับ (ดีจังไม่ต้องแบกกระเป๋าไปเอง) ไปถึงก็ช่วยเค้าจัดกระเป๋าด้วยความจิตตกที่ยังค้างมาจากเมื่อวาน ก็จัดไปเรื่อยๆครับจนเสร็จ ก็มืดพอดี พอสองทุ่มก็ขนของขึ้นรถที่จ้างมา แล้วก็แบ่งกลุ่มกันเรียกแท็กซี่ไปสุวรรณภูมิ ขั้นตอนต่อจากนี้ก็ไม่รู้จะเล่าอะไรดีครับ แบบว่าตอนนั้นจิตตกอยู่ด้วย (และก็มีเรื่องให้จิตตกมากยิ่งขึ้นด้วย รูปสนามบินอะไรก็ไม่ได้ถ่ายกับเค้าหรอกครับ แต่ว่าเดี๋ยวจะไปเอารูปจากกล้องคนอื่นมาลงไว้ให้ดูละกัน) มารู้ตัวอีกทีก็ขึ้นมาอยู่บนเครื่องบินแล้วครับ (ลืมบอกไปว่าชมรมผมมากับทัวร์ครับ) ก็นั่งประมาณ 5 ชั่วโมงก็มาถึงจีน (นอนมาบนเครื่องครับ)

วันอาทิตย์ที่ 13 กรกฎาคม
พอมาถึงจีนก็ทำเรื่องเอกสารอะไรๆแล้วก็ไปกินข้าวเช้ากันครับ ก็กินไปได้ไม่เท่าไหร่เพราะอาจารย์บอกว่าสายกันมากแล้ว แต่อาหารเช้าที่กินก็มีแต่อาหารจำพวกแป้งครับ ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะมี "ซาลาเปาไส้ข้าวเหนียว" ด้วย มีแต่แป้งล้วนๆเลยแฮะ แต่ก็อร่อยดีนะ ข้าวเหนียวข้างในไม่ใช่ข้าวเหนียวแบบที่เรากินกันกับส้มตำนะครับ แต่เป็นข้าวเหนียวแบบบะจ่างมีรสเค็มนิดๆ

วันอาทิตย์ที่ 13 กรกฎาคม (ต่อ)
ตอนบ่ายๆทัวร์เค้าก็พาไปว่ายพระที่วัดซีหยวนครับ วัดนี้มีรูปแกะสลักพระอรหันต์ 500 องค์อยู่ครับ แล้วก็มีเจ้าแม่กวนอิม 1000 มือ ด้วย ผมว่าเจ้าแม่กวนอิมก็ดูเฉยๆนะ แต่ชอบรูปแกะสลักทั้ง 500 องค์มากครับ (ตอนเดินดูรูปแกะสลักนี่ทำให้ผมนึกถึงนิทานบางเรื่องขึ้นมาได้) แต่น่าเสียดายครับ ทางวัดเค้าไม่ให้ถ่ายรูปก็เลยไม่ได้ถ่ายเก็บไว้ พอชมวัดเสร็จก็เข้าไปที่โรงแรมครับ จัดของอะไรเสร็จเรียบร้อยทีมผมก็เลือกบางคนที่อยากไปดูสนามแข่งก่อนไปสนามแข่งกันครับ ผมก็ไปดูสนามกับเค้าด้วย ตอนเข้าไปในฮอล์ที่เค้าจัดแข่งนั้นแบบว่า โอ้โห มันใหญ่มากกกกกกก กว้างมากครับสถานที่ (เดี๋ยวจะโพสต์รูปให้ดูกัน) ดูสนามแข่งเสร็จก็ไปกินข้าว แล้วก็ประชุมทีมกัน วันนั้นก็จบแค่นั้นแหละครับ

สะพานหน้าวัดซีหยวน

สะพานหาย

ถ่ายสะพานตอนอยู่บนสะพาน

ถ่ายคนกำลังแคะขี้มูก บนสะพานอีกฝั่งนึง (มั่วไปนั่น มองเห็นซะที่ไหนกัน)

ถ่ายหน้าวัดซีหยวนแต่ติดหน้าเป็ดกับหน้ากุ๊กด้วย (รูปเดียวได้ 3 หน้า)

ตุ๊กตาหน้ารถ เอ๊ย สิงโตหน้าวัด

ป้ายวัด

GoSuzhou[0] = "หงุดหงิดแถมจิตตก";

2008-08-03T21:04:00.014+07:00

ก่อนจะเล่าเรื่องที่จีนขอบ่นเรื่องก่อนไปนิดนึง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องไปจีนเลย ถ้าอยากอ่านแค่เรื่องไปจีน ข้ามตอนนี้ไปได้เลยครับ

ช่วงก่อนไปอาทิตย์นึงผมรู้สึกหงุดหงิดมากเลยครับ หงุดหงิดกับ... แต่จะไม่ขอพูดถึง เพราะบอกไว้ในตอนก่อนหน้านี้แล้วว่าจะขอเล่าแต่เรื่องดีๆ (เรื่องไม่ดีก็ไปเล่าที่บ้านร้ายซะ 555) อีกอย่างกลัวคนที่เรานินทาถึงเค้าจะมาอ่าน :P

วันศุกร์ที่ 11 กรกฎาคม
วันสุดท้ายที่สามารถอยู่เตรียมงานก่อนไปจีน วันนี้ที่มหาวิทยาลัยมีงานรับปริญญา ตอนแรกกะว่าวันนี้จะกลับบ้านซัก 2 ทุ่ม เพราะฝ่ายเอไอต้องการซ้อมหุ่น กลับดึกหน่อยก็ไม่เป็นไรเพราะจัดของที่จะเอาไปเตรียมไว้ส่วนนึงแล้ว แต่เอาเข้าจริงวันนั้นก็มีเรื่องให้จิตตกได้อีก รู้สึกเซ็งๆ ตอนซักหกโมงกว่าก็นั่งคุยเอ็มกับไอ้ฟา ก็ชวนมันมากินข้าวเย็นด้วยกันที่สยาม แต่ไม่รู้ว่าเป็นไงคุยไปคุยมามันกลับชวนให้ไปหามันที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้า -*-
จากสยามไปเซ็นทรัลปิ่นเกล้ายังไงวะ ไปไม่เป็นหรอกครับผมอะ แต่ฟามันก็บอกว่ามีรถตู้จากสยามไป ก็เลยตกลงไป ก็ไปรอรถอยู่นานสองนาน ไอ้รถตู้ที่ว่าก็ไม่โผล่มาซักที ก็เลยตัดสินใจนั่งรถเมล์ไป เห็นคันที่มันเขียนว่าเซ็นฯปิ่นมาก็ขึ้นเลย ไม่รู้หรอกว่ามันต้องไปลงที่ป้ายไหน ไม่เป็นไร ถามกระเป๋าเอาก็ได้ แต่ก็ปรากฎว่าโชคดีมากครับตรงที่ว่าผู้หญิงที่นั่งข้างผมเค้าก็จะลงเซ็นฯปิ่นฯเหมือนกัน ก็เลยคอยดูเค้าครับ เค้าลงผมก็ลงตาม

วันศุกร์ที่ 11 กรกฎาคม (ต่อ)
ไปถึงก็เดินดูของกับไอ้ฟานิดหน่อย ตอนนั้นมันกำลังบ้าแมค (คอมพิวเตอร์) ก็เดินดูร้านแมคกับมัน แล้วก็ไปกินข้าว ตอนซื้อข้าวก็มีเรื่องตลกๆเกิดขึ้น เรื่องนี้มันทำให้ผมรู้สึกว่ามนุษย์เนี่ยน้า สมกับที่เป็นมนุษย์จริงๆเลย ฮ่าๆ
ผม - ซื้อหอยทอด
ฟา - ซื้อกระเพาะปลา
ผม - (ทำไมของไอ้ฟามันดูน่ากินจังเลยวะ กำลังจะเอ่ยปากบอก...)
ฟา - "เฮ้ย ทำไมของมึงน่ากินกว่าของกูวะ"
ผม - "กูกำลังจะบอกมึงเหมือนกันว่าทำไมของมึงน่ากินกว่าของกู"
ฮ่าๆ สงสัยมันคงเป็นนิสัยของมนุษย์หละมั้ง ของของคนอื่นมักจะดูดีกว่าของของเรา :P
แล้วเราก็นั่งกินข้าวไป ดูผู้หญิงโต๊ะอื่นไป แล้วก็คุยเรื่องผู้หญิงกันไป จะไม่ขอพูดถึงรายละเอียดนะครับ แต่บทสนทนาหลายๆอย่างในตอนนั้นทำให้ผมที่จิตตกอยู่แล้วจิตตกยิ่งไปอีกแหนะ เฮ่อ :(

วันศุกร์ที่ 11 กรกฎาคม (ต่อ)
กินข้าวเสร็จก็ไปกินแมคกันต่อเพราะว่ายังไม่ค่อยอิ่ม (แมคโดนัลด์นะครับ คราวนี้ไม่ได้หมายถึงคอมพิวเตอร์) แล้วไอ้ฟาก็บอกผมว่าเดี๋ยวจาวตาลจะมาหา ก็ดีอยากเห็นหน้าเหมือนกันว่าจาวตาลตัวจริงหน้าตาเป็นยังไงเคยเห็นแต่รูป แล้วพอจาวตาลมาไอ้ฟาก็บอกให้ผมคุยกับจาวตาล ก็แนะนำตัวแล้วก็คุยอะไรไปเรื่อยๆครับ ก็ดีครับเค้าเป็นคนน่ารักดี อิจฉาไอ้ฟานะเนี่ยได้แฟนน่ารักขนาดนี้ :P
ก็นั่งคุยอะไรกันเรื่อยเปื่อยไปซักพักก็แยกย้ายกันกลับบ้านไป ผมเองกว่าจะถึงบ้านก็เที่ยงคืนกว่าแหนะ ก็จัดของต่ออีกหน่อย ความจริงก็คือเอาเสื้อผ้าที่แม่เตรียมไว้ให้ออกจากกระเป๋า เพราะผมกะว่าจะไปซักเอาที่นู่นหนะครับ แต่ถ้าบอกแม่แม่ก็คงไม่ยอมหรอก ให้เตรียมไปให้ครบ พอจัดเสร็จแล้วก็นอนครับ

สรุปว่าวันนั้นเป็นวันที่จิตตกแบบสุดๆ แล้วอาการจิตตกมันก็ค้างไปถึงจีนเลยครับ จนกลับมาถึงประเทศไทยเลยด้วย - -"

ยังบ่นไม่ถึงไหนเลยแต่มันยาวโคดๆแล้วอะ เดี๋ยวแบ่งเป็นอีกตอนดีกว่า

GoSuzhou[-1] = "ไปจีนทำไม";

2008-08-03T00:34:00.015+07:00

ร้างราจากการเขียนบล็อกไปนานเลยครับ เพราะมีงานต้องทำเยอะแยะ ตอนที่ไม่ว่างเขียนก็อยากเขียนมากๆๆๆ พอมาตอนที่ว่างเขียนก็ลังเลๆว่าจะเขียนออกมายังไงดี ใจนึงก็อยากเขียนให้ตัวเองเข้าใจคนเดียว แต่อีกใจนึงก็อยากเขียนให้คนอื่นเข้ามาอ่านแล้วเข้าใจด้วย (ถ้ามีคนอ่านนะ) สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าเกริ่นนำซักนิดดีกว่าว่าผมไปจีนทำไม คนที่มาอ่านจะได้รู้เรื่องขึ้น

ไปจีนทำไม?
ผมเป็นคนชอบดูกีฬาครับ ดังนั้นพอรู้ว่าโอลิมปิกปีนี้จัดที่จีนเลยพยายามดิ้นรนทุกวิถีทางไปดูเค้าแข่งกีฬากันให้ได้ครับ ก็กะว่าจะไปดูเค้าแข่งสกีกัน อยากเห็นของจริงครับว่าสกีเค้าเล่นกันยังไง
...
ซะที่ไหนกันหละว้อย โอลิมปิกยังไม่เริ่มซะหน่อย แล้วมันก็ไม่มีแข่งสกีด้วย ไม่ใช่โอลิมปิกฤดูหนาวนะ
เอ่อ ความจริงแล้วผมไปเพื่อจะไปเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ครับ การแข่งขันหุ่นยนต์นี้มีชื่อว่า World RoboCup ครับ เป็นการแข่งขันหุ่นยนต์ระดับโลก การแข่งขันนี้จัดขึ้นมาทุกปีเป็นเวลา 10 ปีกว่าแล้ว โดยปีนี้เค้าจัดที่ประเทศจีน ที่เมืองซูโจว ซึ่งคนที่จัดเค้ามีจุดประสงค์ว่า

"ในปี 2050 หุ่นยนต์จะต้องเตะบอลกับมนุษย์ได้"

หุ่นยนต์ที่เค้าหมายถึงเป็นหุ่นยนต์คล้ายมนุษย์ (หุ่น humanoid) ที่ทำงานโดยอัตโนมัตินะครับ แต่ลีกที่ผมไปแข่งไม่ใช่แข่งหุ่นยนต์คล้ายมนุษย์หรอก เป็นลีกของหุ่นเตะฟุตบอลรุ่นเล็ก (เล็กจริงๆ เล็กกว่าแกลลอนสีหน่อยนึง)

แล้วที่ไปแข่งนี่ก็ไปเป็นทีมครับ เป็นการฟอร์มทีมจากสมาชิกชมรมของคณะผมเอง (ความจริงชมรมนี้ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อแข่งรายการนี้โดยเฉพาะเลยนะเนี่ย :P) ทีมผมเองก็มีสมาชิกอยู่ 15 คนครับ และชมรมผมยังส่งอีกทีมนึงไปแข่งลีกหุ่นยนต์กู้ภัยด้วยครับ รู้สึกว่าทีมนั้นจะมี 13 คนมั้งนะ (ไม่แน่ใจ)

ที่เคยเห็นผมบ่นๆในบล็อกนี้ว่างานที่ทำมีปัญหา เหนื่อยกับงาน ก็หมายถึงงานที่จะไปแข่งหุ่นยนต์นี่แหละครับ โปรแกรมที่เขียนมันมีปัญหาเยอะ (ผมเขียนไม่ดีเองแหละ) ซึ่งสุดท้ายแล้วโปรแกรมที่ผมเขียนมาก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี เฮ่อ เหมือนเสียเวลาฟรีเลยเนอะ (เรื่องนี้ทำผมจิตตกเป็นวันเหมือนกัน)

เอาหละ ต่อไปก็จะเริ่มเรื่องราวการไปจีนแล้ว

ปล. ใครอ่านหัวข้อบล็อกตอนนี้ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรครับ อ่านแต่ในเครื่องหมายคำพูดก็พอ ถือว่านั่นเป็นชื่อของบล็อกตอนนี้ครับ

กลับมาแล้วครับ

2008-07-24T22:30:00.004+07:00

กลับมาแล้วครับ กลับจากจีนแล้ว

ความจริงกลับมาตั้งแต่วันพุธ (23 ก.ค.) แล้วครับ แต่มีความผิดปกติทางจิตนิดหน่อยเลยพึ่งมาเขียนบล็อก

ตอนนี้ผมเองก็ยังอยู่ในช่วงสอบครับ (เฮ่อ กลับมาก็ต้องสอบเลยแฮะ) จะพยายามหาช่วงว่างๆมาเขียนเล่าถึงประสบการณ์ดีๆที่ได้ตอนไปจีนนะครับ (ขอเน้นว่าเฉพาะประสบการณ์ดีๆเท่านั้น 55+)

เตรียมตัวอ่านได้เลยครับ (พูดยังกับจะมีคนอ่านแหนะ มันใกล้เคียงบ้านร้างเข้าไปจริงๆแล้ว)

ปล. ผมเปลี่ยนชื่อบล็อกจาก "บ้านร้างของฉัน" เป็น "บ้านร้าง" เฉยๆแล้วครับ ไม่มีเหตุผลอะไรหรอกครับ อยากเปลี่ยนเฉยๆ

ไปจีน

2008-07-10T22:05:00.003+07:00

วันเสาร์นี้ (12 กรกฎาคม) ก็จะไปจีนแล้วครับ

สุดท้ายงานที่ทำมาทั้งหมดก็เกือบจะเสร็จแล้ว เหลือแต่แข่งเนี่ยแหละ

ไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง เราจะกลายเป็นคนบาปของชมรมรึปล่าว ไม่รู้ผลลัพธ์จะเป็นยังไง ทั้งตื่นเต้น ทั้งเครียด เฮ่อ

หวังว่าผลลัพธ์จะออกมาดีนะ

เมื่อวานโดดงาน วันนี้อยู่บ้าน

2008-07-06T23:42:00.006+07:00

เมื่อวานจิตตกแบบสุดๆ ทั้งๆที่รับปากเพื่อนไว้ว่าวันศุกร์จะค้างที่ชมรมคอยดูโปรแกรมแล้ววันเสาร์จะอยู่ดูงานให้จนถึงเย็นๆ แต่เอาเข้าจริงพอมาถึงวันเสาร์ตื่นมาก็อยากกลับบ้านตั้งแต่เช้า ไม่รู้สิ แต่ได้ยินเสียงแม่โทรมาปลุกให้กินยาตั้งแต่เช้าแล้วอยากกลับบ้านขึ้นมาเลย ช่วงนี้งานของเราก็เหมือนไม่มีอะไร (หละมั้ง) ก็แค่คอยคุมโปรแกรมไปเรื่อยๆ ไม่ต้องเขียนโปรแกรมแล้วเลยดูเหมือนไม่มีอะไรให้จดจ่ออีก แถมช่วงเช้าเพื่อนๆก็ยังไม่มีใครมา ก็ไม่รู้จะทำอะไร จะอ่านบล็อกก็ไม่อยากอ่าน ก็เลยทำงานจิปาถะไปเรื่อย ไม่ก็อ่านนิยานกำลังภายในไป แต่ก็ไม่มีสมาธิอ่านอยู่ดี จะอ่านหนังสือเรียนเหรอ เหอๆ ไอ้นั่นยิ่งไม่มีสมาธิใหญ่เลย

สุดท้ายก็ตัดสินใจจะกลับบ้านตั้งแต่บ่าย 2 ครึ่ง แต่พอตอนบอกเพื่อนๆว่าจะกลับก็โดนท้วงมา เฮ่อ ไม่เป็นไร เดี๋ยวอยู่ต่อจนถึง 5 โมงเย็นก็ได้ ตอนนั้นถ้าบอกว่าจะกลับก็คงไม่น่าเกลียดแล้ว(มั้ง) ก็ทำงานจิปาถะต่อไปประมาณบ่าย 3 ครึ่งได้มั้ง ชักง่วงแฮะ ก็เลยไปนอน ตื่นมา 4 โมงเย็น โอย เป็นไรไม่รู้ อยากกลับบ้านมากๆ เออ ช่างมันแล้ว กลับเลยละกันวะ ก็เลยกลับบ้านตั้งแต่ 4 โมงเย็น

กลับมาถึงบ้านพ่อกับแม่ก็แปลกใจว่าทำไมวันนี้กลับบ้านเร็ว ทั้งสองคนก็คอยซักเรื่องที่ไม่สบายว่าเป็นไงบ้าง ตอนแรกก็อยากเจอหน้าพ่อกับแม่นะ แต่มันเหนื่อยๆเพลียๆจากการเดินทางกลับมาโดนถามไม่หยุดก็หงุดหงิดไงไม่รู้ เอาเหอะ เค้าก็ถามด้วยความหวังดีนี่เนอะ

คุยไปคุยมาก็พบว่าน้องสาวคนรองไม่สบาย ก็ปวดท้องโรคกระเพาะนั่นแหละ แต่หลังจากเข้าไปคุยก็รู้สึกว่าจะไม่ได้เป็นอะไรมาำกแฮะ ยังดูรื่นเริงอยู่เลย :) คุยกับน้องเสร็จก็มาคุยกับพ่อกับแม่ต่อ พ่อกับแม่ก็ถามเรื่องที่ไม่สบายต่อ เออ ไม่รู้คุยอีท่าไหนพ่อกับแม่ทะเลาะกันเรื่องยาที่เรากินซะอีกแหนะ แล้วก็พาลกลายเป็นหลายเรื่องๆ เฮ่อ กว่าจะหยุดทะเลาะกันได้ -*-

เออ แต่ว่าเมื่อวันเสาร์ได้กอดพ่อด้วยแฮะ ไม่ได้กอดพ่อมาตั้งนานแล้ว คงเป็นปีได้แล้วมั้ง มันรู้สึกแปลกๆถ้าอยู่ดีๆจะเข้าไปกอดพ่อเฉยๆ ไม่เหมือนกับแม่ เราก็กอดแม่ได้อยู่แล้วทุกวัน แต่ทำไมเวลาจะกอดพ่อมันถึงต้องรู้สึกแปลกๆด้วยนะ เหอๆ แต่ไม่เป็นไร เมื่อวานอยู่ดีๆก็ได้กอดพ่อ (ยังงงอยู่เลยว่าทำไมอยู่ดีพ่อถึงลากเข้าไปกอด)

มาวันนี้ก็ไม่ได้ไปมหาลัย อยู่บ้าน ตอนแรกกะว่าจะอ่านหนังสือเรียน แต่ก็ไม่ได้อ่าน ก็นั่งอ่านนิยายกำลังภายในไปแล้วก็คอยช่วยแม่ขายของ บางครั้งก็แว็บไปเล่นเน็ต (ฮ่าๆ)

ตอนเย็นๆก็ออกไปคาร์ฟูลกับพ่อกับแม่มา ที่ออกไปตอนแรกก็เพราะจะไปจ่ายค่าโทรศัพท์มือถือของเรา (ตอนจ่ายเงินแม่ก็มีเรื่องโมโหพ่ออีกแหนะ เหอๆ) แล้วพอจ่ายเงินเสร็จก็ไปซื้อของในห้าง อืม นานมากๆๆๆๆๆแล้วที่ไม่ได้มาเดินซื้อของกับพ่อกับแม่อย่างนี้ (ความจริงก็เป็นเพราะเราแหละ ไม่ชอบออกไปข้างนอกเอง) ก็เป็นการเดินห้างที่สนุกดีเหมือนกัน พ่อก็ยังตลก(แบบหน้าด้าน)อยู่เหมือนเดิม ฮ่าๆๆ

สุดท้ายวันนี้ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย หนังสือเรียนก็ไม่ได้อ่าน การบ้านก็ไม่ได้ทำ

ระบายๆ

2008-06-26T20:36:00.007+07:00

อยากเขียนบล็อก อยากอ่านบล็อก มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ว่าช่วงนี้ไม่ว่าง งานเยอะมากๆๆๆ (รึปล่าววะ? เฮ่อ! นึกถึงงานที่ทำแล้วเหนื่อยยังไงไม่รู้) นี่ก็อู้งานมาเขียนนะเนี่ย :(

บล็อกตอนนี้ไม่ได้เขียนเพื่อให้คนอื่นอ่านหรอก แต่เขียนเพื่อระบายเรื่องในหัวออกมาแค่นั้นเอง เพราะฉะนั้นถ้ามีคนมาอ่านแล้วอ่านไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องแปลกใจ

เอาหละ เริ่มเขียนได้

ตอนนี้เหนื่อยจริงๆ ทั้งเหนื่อยทั้งท้อ ไม่รู้แฮะ ตอนนี้บรรยากาศการทำงานมันเครียดจริงๆ รู้สึกไม่ค่อยสนุกกับงานที่ทำแล้วแฮะ ส่วนงานที่ทำเสร็จไปก็มีปัญหา ก็ไม่รู้เมื่อไหร่จะแก้ปัญหาได้ เฮ่อ นี่ถ้าทีมแพ้เพราะเรานะ สงสัยเราก็จะกลายเป็นคนบาปของชมรมไปเลย

ไม่รู้ทำไมช่วงนี้อยู่ดีๆก็มีภาพปรากฎเข้ามาในหัวอยู่บ่อยๆ เป็นภาพตัวผมโดนกระบี่ (กระบี่แบบในหนังจีนนั่นแหละ) เสียบเข้าไปในอกทะลุขั้วหัวใจโผล่ออกมาทางด้านหลัง เหอๆ ความจริงก็รู้แหละว่าภาพนี้มาได้ไงแต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาได้ไงวะเนี่ย สงสัยเป็นเพราะเรื่องของสืบ นาคะเสถียร (ความจริงเทียบกันไม่ได้เลย)

ยังดีนะยังมีเรื่องให้ชื่นใจอยู่บ้าง อาทิตย์ที่แล้วแม่เป็นลมในห้องน้ำตอนกลางคืน วันต่อมาไปหาหมอ หมอบอกว่าหลอดเลือดที่คอตีบทำให้เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอก็เลยเกิดอาการวิงเวียน ตอนแรกฟังก็ค่อยยังชั่ว แต่ตรวจไปตรวจมาหมอบอกให้ไปตรวจกล่องเสียงด้วยเพราะอาจจะเป็นเนื้องอกหรือไม่ก็มะเร็ง เฮ่อ ตอนนั้นนี่เครียดจริงๆ เครียดเรื่องแม่แล้วยังต้องมาเครียดเรื่องงานอีก ประสาทจะกินจริงๆ แต่ก็ค่อยยังชั่วหน่อย เมื่อวานแม่ไปตรวจกล่องเสียงแล้วไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าเนื้องอกหรือว่ามะเร็ง
วันนี้ได้กลับมาบ้านตั้งแต่หัววัน ได้กินข้าวเย็นกันทั้งครอบครัว เฮ่อ มีความสุขดีจริงๆ การมีครอบครัวเนี่ยมันเป็นเรื่องที่ดีจริงๆนะ เวลาเครียดๆได้กลับมาบ้านเห็นหน้าพ่อแม่ น้องสาว ก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว (ถ้าหากล้องได้เขียนบล็อกครั้งหน้าอาจจะมีอะไรมาอวด ฮ่าๆ)

เคยดูตัวอย่างหนังของเรื่องรักแห่งสยามมั้ย มีประโยคนึงที่ว่า "ฟังเพลงรักแล้วคิดถึงใคร" นั่นสินะ คิดถึงใครกัน วันนึงไปฟังเพลงคนไม่เอาถ่านของบิ๊กแอส ก็เป็นเพลงรักของหนุ่มสาวเพลงนึงนะ แต่พอฟังแล้วนึกถึงแม่ขึ้นมาเลยแฮะ เฮ่อ ฟังแล้วอยากจะร้องไห้ รู้สึกหดหู่ไงไม่รู้ แม่ ลูกคนนี้ของแม่ไม่มีอะไรดีเลย ไม่มีเรื่องที่น่าภูมิใจให้แม่ไปเล่าให้คนอื่นฟังได้เลย ตอนแม่ไม่สบายก็ไม่ได้อยู่ดูแลแม่ แถมเรียนก็ไม่เก่ง งานที่ทำมีปัญหาก็แก้ไม่ได้ เฮ่อ เป็นลูกที่ใช้ไม่ได้จริงๆ

ช่วงนี้ชีวิตเหมือนไม่ค่อยมีเรื่องดีๆผ่านเข้ามาเลย หรือไม่เข้ามาแล้วแต่เราไม่เห็นเอง

ปล. ไว้ว่างๆจะกลับมาขยายความเรื่องที่เขียนไว้

กลอนครอบครัว

2008-06-16T23:47:00.008+07:00

กวัดแกว่งกระบี่กรีดอากาศกรีดหัวใจ
กรีดอากาศโปร่งใสกรีดหัวใจหม่นหมอง
จับกระบี่จับมั่นกลับน้ำตาหลั่งนอง
ประกายกระบี่เรืองรองประกายใจมืดมัว

มาโพสต์ไว้ก่อนเดี๋ยวว่างๆจะมาเขียน (คนที่อ่านบล็อกผมมาซักพักคงรู้ว่าหมายความว่าไง แต่ผมจะพยายามกลับมาเขียนเรื่องนี้ให้ได้จริงๆนะ สัญญา ครับ สัญญา)

ปล. กลอนบทนี้ไม่ได้แต่งเองแต่จำเค้ามา ไม่ทราบว่าใครแต่งขอแสดงความคารวะมา ณ ที่นี้ด้วย

รักษาสุขภาพด้วย

2008-06-15T19:13:00.001+07:00

รักษาสุขภาพด้วย ช่วงนี้หวัดระบาด

แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนยังเวียนวน

2008-05-31T22:48:00.009+07:00

ปกติแล้วเวลาผมเล่าเรื่องชีวิตการเรียนของผมลงในบล็อกนั้นผมจะพยายามหลีกเลี่ยงการเอ่ยถึงชื่อมหาลัยที่เรียนอยู่ครับ ทำไมหนะเหรอ? เออ นั่นสิ ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน แต่คิดว่าอาจจะเป็นเพราะมหาลัยที่เรียนอยู่เป็นมหาลัยชื่อดังครับ (รึปล่าวหว่า?) พูดไปเดี๋ยวคนที่ไม่ชอบจะหมั่นไส้ คิดว่าผมอยากจะโชว์มหาลัยตัวเอง -*- (เค้าจะหมั่นไส้ก็เพราะพูดอย่างนี้นี่แหละ) ก็ไม่รู้สิครับ แต่เอาเป็นว่าผมไม่อยากพูดถึงชื่อมหาลัยตรงๆก็แล้วกัน เพราะฉะนั้นเวลาจะเรียกก็จะเป็น "มหาลัยที่ผมเรียนอยู่" แทนครับ และก็เหมือนกันถ้าเป็นก่อนหน้านี้หากผมจะพูดถึงโรงเรียนที่ผมเรียนตอนอยู่ม.ปลายก็เหมือนกันครับ คงไม่พูดชื่อออกมาตรงๆ เหตุผลดังที่กล่าวมาแล้วนั่นแหละ

แต่มาถึงวันนี้ผมอยากจะพูดออกมามากเลยครับ พูดออกมาอย่างภูมิใจเลยว่า

ตอนม.ปลายผมเรียนที่เตรียมฯครับ เรียนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา

ภูมิใจครับภูมิใจ ภูมิใจมากครับที่ได้เรียนที่เตรียมฯ ได้เรียนที่โรงเรียนนี้ โรงเรียนที่ได้ชื่อว่าเป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งของประเทศ เฮ่อ โชคดีจริงๆเรา :D

จะขอยกกลอนสองบทนี้ของม.ล. ปิ่น มาลากุลมาเขียนหน่อยนะครับ

เตรียมอุดมศึกษาวาระนี้
วัยสี่สิบพอดีจริงนะท่าน
นักเรียนเก่ากลับมาเป็นอาจารย์
บริหารโรงเรียนเปลี่ยนชุดไป

แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนยังเวียนวน
คือความรักศักดิ์ตนทุกสมัย
ได้ชื่อว่า ต.อ.ย่อมพอใจ
พระเกี้ยวน้อยยิ่งใหญ่ตลอดกาล

ที่อยู่ดีๆมาเขียนเรื่องนี้ก็ไม่ใช่อะไรหรอกนะครับ เพราะศุกร์ที่แล้ว (23 พ.ค.) เป็นวันคืนสู่เหย้าเตรียมฯครับ ผมก็ได้กลับไปที่โรงเรียนเตรียมฯ กลับไปเดินดูบรรยากาศเก่าๆ กลับไปดูสภาพใหม่ๆ กลับไปพบเพื่อนๆ เฮ่อ คิดถึงโรงเรียนจังเลยแฮะ ยังจำวันแรกที่เปิดเทอมได้อยู่เลย (ก็จะจำไม่ได้ได้ไงหละ ทำเรื่องหน้าแตกเอาไว้ :P) และพอได้กลับไปก็รู้สึกภูมิใจในตัวเองขึ้นมาเลยครับเลยต้องมาเขียนบล็อกเก็บไว้หน่อย

ตอนอยู่เตรียมฯผมเรียนอยู่วิทย์เยอร์ครับ วิทย์ก็หมายถึง สายวิทย์-คณิต เยอร์ก็หมายถึงเยอรมัน(ที่เตรียมฯสายวิทย์-คณิตต้องเรียนวิชาเสริม ในที่นี้ของผมก็เรียนภาษาเยอรมันเป็นวิชาเสริมครับ) วิทย์-เยอร์รุ่นผมเป็นสายเล็กๆมีแค่ 2 ห้อง ผมก็ไม่รู้นะครับว่าจะวัดความสนิทสนมยังไง และก็ไม่รู้ว่าสายอื่นเค้าสนิทกันแค่ไหน แต่ผมว่าวิทย์เยอร์ของเราก็สนิทกันดีครับ ไม่ได้ถึงกับว่าทุกคนในสายสนิทสนมกันทุกคนหรอกนะ แต่ว่าพวกเราก็รู้จักกันดี เคยทำงานทำกิจกรรมร่วมกัน เคยหัวเราะเคยร้องไห้ด้วยกันทั้งสาย ความจริงสายอื่นก็คงเป็นเหมือนกัน แต่สายเราหนะทะเลาะกันทั้งสายมาแล้วก็ยังเคย ทะเลาะกันด้วยเรื่องงี่เง่าด้วยสิ รับรองว่าสายอื่นไม่เคยแน่ๆ ฮ่าๆ (เล่ายังกับเป็นเรื่องดีงั้นแหละ -*-) กลับมาคิดดูตอนนี้ตลกดีแฮะ แล้วคนในสายผมก็มีแบบที่ประหลาดๆแบบที่คนในสายอื่นไม่มีแน่ๆอีกเหมือนกัน

เกี่ยวกับวิทย์เยอร์

ชื่อย่อภาษาอังกฤษของวิทย์เยอร์คือ WMD มาจาก Wissenchaft Mathematik Deutsch
ชื่อย่อภาษาไทยของวิทย์เยอร์คือ ค.ว.ย. ย่อมาจาก คณิต วิทย์ เยอรมัน
บูมวิทเยอร์ Bomber Kieger Zaizer Freude Zenzuk Liehre Wer sind wir? WMD Kert ihr sehn? laaaaaaa
หลังจากที่มีคนถามว่าเรียนสายอะไรพอตอบออกไปว่าวิทย์เยอร์คนถามมักจะพูดกลับมาว่า "พูดเยอรมันให้ฟังหน่อยดิ"
และคำตอบส่วนมากก็จะเป็น Guten tag ที่แปลว่าสวัสดี (แต่ผมเองมักจะตอบว่า Wie geht es ihnen ที่แปลว่าเป็นยังไงบ้าง ก่อนจะตบมุขว่านี่เป็นประโยคยาวสุดที่พูดได้แล้วตั้งแต่เรียนมา (จะได้ไม่เซ้าซี้ถามอีก))

ความจริงก็อยากจะเขียนหลายข้อมากกว่านี้นะครับ แต่ตอนนี้คิดไม่ออก ไว้วันหลังจะมาเขียนใหม่ (พูดแบบนี้แปลว่าไม่เขียนครับ :P)

ฝึกงานเสร็จแล้ว

2008-05-30T22:14:00.002+07:00

ฝึกงานเสร็จแล้วครับ (แต่ผ่านไม่ผ่านไม่รู้) ไม่รู้จะดีใจดีรึปล่าวแฮะ วันจันทร์ก็จะเปิดเทอมอยู่แล้ว ฮือๆ อยากจะร้องไห้ (อ้าว ร้องไปแล้วนี่หว่า) รายงานฝึกงานก็ยังไม่ได้ทำ

ช่วงที่หยุดเขียนบล็อกไปนั้นก็งานเยอะพอดูครับ แต่ไม่ใช่งานจากที่ฝึกงานนะครับ แต่เป็นงานที่ชมรม บังเอิญงานที่ทำอยู่ที่ชมรมเจอปัญหาเข้า เรียกได้ว่าปัญหาวิกฤติเลยครับ (วิกฤติสำหรับผมนะ แต่สำหรับนายปรญ.เพื่อนที่ทำงานร่วมกันอยู่มันไม่วิตกกังวลกับปัญหานี้เลยแฮะ) ก็เลยหยุดเขียนบล็อกไปตั้งใจทำงานชมรมครับ

ชีวิตช่วงนี้ทั้้งเหนื่อย ทั้งเครียดเลยครับ (เครียดหรือแค่ขี้เกียจหว่า?) ต้องไปค้างที่คณะวันเว้นวันเพื่อทำงาน (งานจะเดินมากตอนช่วงเที่ยงคืนถึงตี 1) วันที่ได้กลับบ้านนี่รู้สึกดีใจจริงๆเลยครับ คิดถึงพ่อแม่ แล้วก็เตียงนอนที่บ้านมากๆ (แต่นอนชมรมก็ดีอย่างนะ อย่างน้อยก็เป็นห้องแอร์ 55+ ใช้ไฟคณะซะเลย)

แล้วมาเขียนบล็อกนี่งานเสร็จแล้วเหรอ?
ก็ยังไม่เสร็จดีหรอกครับ แล้วก็ไม่รู้ว่าจะเจอปัญหาใหม่รึปล่าว ถ้าเจอปัญหาอีกก็คงได้มานั่งร้องไห้แน่ๆ -*-
แต่ฉลองฝึกงานเสร็จครับ เลยมาเขียนบล็อกซะหน่อย ตอนนี้มีเรื่องอยากเขียนเยอะแยะไปหมดเลยครับ ยังไงๆช่วงนี้จะพยายามทยอยเขียนเรื่องที่อยากเขียนแบบสุดๆไปก่อน เพราะปล่อยไว้นานเดี๋ยวจะหมดอารมณ์เขียนซะก่อน

ขอบ่น
ชีวิตช่วงนี้ก็สับสนสุดๆเลยครับ คราวนี้ไม่ใช่เรื่องอนาคตของผมนะครับ แต่คราวนี้สับสนในเรื่องความคิดครับ ความคิด แนวคิด ทัศนคติของคน ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆช่วงนี้ก็สนใจการเมืองขึ้นซะงั้น แต่คิดว่าคงเป็นเพราะเรื่องที่คุณจักรภพพูดมั้งครับ ก็เลยสนใจขึ้นมา แล้วสองสามวันมานี้ก็เพราะว่างานที่บริษัททำเสร็จแล้วครับวันๆก็เลยนั่งอ่านบล็อก อ่านบทความ ยิ่งอ่านก็ยิ่งสับสน (แล้ววันนี้ก็ยังโดนเพื่อนพูดจากถากถางอีกแหนะ (นี่แหละเสน่ห์ของมันเลย นี่แหละเสน่ห์ของมันเลย แม่ง เอ๊ย พูดอยู่ได้) แต่บางทีถ้าช่วงนี้ไม่ได้สนใจเรื่องนี้ขึ้นมาอาจไม่ได้รู้สึกอะไรกับประโยคนี้เลยก็ได้ (ถ้าอ่านในวงเล็บนี้ไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องสนใจครับ ผมบ่นของผมคนเดียว))

แล้วยังไงก็จะรีบมาเขียนเรื่องที่อยากเขียนให้ได้ในเร็ววันครับ (อาจจะเป็นพรุ่งนี้ก็ได้ ถ้าไม่ต้องค้างมหาลัย)

ขอขอบคุณทีระพาบแห่งประเทศไทยที่ให้การสนับสนุน

2008-05-25T21:21:00.007+07:00

(ได้กลับมาเขียนบล็อกนี้อีกครั้งครับ เพราะดันไปบอกเพื่อนเอาไว้ว่าจะเขียนอุทิศส่วนกุศลให้)

ในบางตอนของบล็อกสีส้มนี้บางทีอาจจะเคยเห็นผมเอ่ยถึงเพื่อนที่มีชื่อย่อว่า "ทรพ." ครับ (ทรพ. นะครับ ไม่ใช่ ทรท.) แล้วไหนๆวันนี้ได้รับความช่วยเหลือจากเค้ามาก็เลยต้องมาขอบคุณกันซะหน่อย แล้วถ้าจะขอบคุณโดยใช้ชื่อย่อก็ออกจะไม่ให้เกียรติ วันนี้ก็เลยขอเอ่ยชื่อจริงซะเลย

ครับ คิดว่าทุกคนหลังจากอ่านชื่อหัวข้อนี้แล้วก็คงรู้กันแล้วแหละครับว่า ทรพ. ย่อมาจาก ทีระพาบ ความจริงก็ยังไม่ีใช่ชื่อจริงของเค้าอยู่ดีแหละ แต่เอาเป็นว่าถึงไม่ใช่ชื่อจริงแต่ก็ใกล้เคียงแล้ว และก็เป็นชื่อที่เจ้าตัวใช้เป็นประจำ (จนบางคนเผลอคิดว่าเป็นชื่อจริงของเค้าไปแล้ว)

เหตุเกิดเนื่องจากผมโดนแมลงปีกแข็งไม่ทราบที่มารุมทำร้าย (ประโยคนี้แปลว่าผมเขียนโปรแกรมแล้วโปรแกรมมีที่ผิด ซึ่งผมหาไม่เจอครับ) ผมก็พยายามหาที่มาของแมลงตัวนี้อยู่นานมาก แต่ก็ไม่เจอซะที (แมลงตัวนี้เคยเจอมาแล้วครั้งนึง ตอนทำโปรเจ็กท์อิมเมจ) ก็เลยบ่นๆออกมาตอนนั่งทำงาน ไม่รู้ว่านายทีระพาบที่นั่งทำงานอยู่ข้างๆรู้สึกรำคาญ หรือว่างานของตัวเองเสร็จแล้วจนไม่มีอะไรทำ (55+ แซวเล่นซะเลย) ก็เลยมาช่วยผมฆ่าแมลงตัวนี้ซะงั้น

เค้าก็มาช่วยผมหาบั๊กครับ ก็เริ่มหาตั้งแต่ตอนเที่ยงคืน นั่งหากันไปสองคน กว่าจะเจอที่ผิดก็ปาเข้าไปตี 4 พอหาเจอก็ไอ้ผมก็สุดแสนจะดีใจเลยบอกมันไปว่าเดี๋ยวจะเขียนบล็อกขอบคุณ ตอนนี้ก็เลยต้องมานั่งเขียนบล็อกอยู่นี่ไงครับ :P

เอาหละต่อไปนี้จะเริ่มขอบคุณอย่างเป็นทางการซะที

ขอขอบคุณทีระพาบแห่งประเทศไทยที่ให้การสนับสนุน

ปล. หากอยากเยี่ยมชมบล็อกของนายทีระพาบก็เข้าได้ที่นี่เลยครับ http://www.teerapap.net เป็นบล็อกที่สุดยอดไปเลยครับ (ฮาฮา) เสียแต่ว่าไม่ค่อยมีเรื่องรักๆใคร่ๆเท่าไหร่ (ฮาฮา) แต่ว่าตอนนี้รู้สึกกำลังมีปัญหากับทางโฮสต์อยู่ ยังเข้าไม่ได้ครับ (อ้าว แล้วโฆษณาำทำไมวะ -*-)

เดี๋ยวกลับมา แล้วก็ขอบ่นอะไรหน่อย

2008-05-10T21:44:00.005+07:00

ช่วงนี้ชีวิตค่อนข้างเครียด เรื่องอะไรหนะเหรอ ก็ทุกเรื่องแหละ คงไม่มีเวลามาเขียนบล็อกทุกอาทิตย์อีกแล้ว ต้องให้งานเสร็จเรียบร้อยก่อน กว่าจะเสร็จก็มิถุนานั่นแหนะ(มั้งนะ) ไว้ถ้ามีเวลาว่างจริงๆ + เรื่องเครียดๆลดลงจะแวะมาเขียนพอไม่ให้กลายเป็นบ้านร้างของจริง :| (ความจริงเรื่องที่อยากเขียนมีเต็มไปหมดเลยนะเนี่ย เอาเหอะ เอาเรื่องงานให้เสร็จก่อน)

ขอบ่นหน่อยนะ

เฮ่อ เครียดๆๆๆๆๆ แต่เอาเหอะ คนเราจะแข็งแกร่งได้ก็เพราะเรื่องเครียดๆพวกนี้แหละ(มั้ง)
แล้วก็ฝันดีอีกแล้ว จะฝันทำไมวะ เศร้าจริงๆ ทำไมต้องฝันด้วยนะ แล้วถ้าจะฝันทำไมต้องเป็นฝันดีด้วยยยย อยากจะร้องไห้
ทำอะไรไปคนเค้าก็นึกว่าเราไม่จริงจัง อธิบายก็ไม่รู้เรื่องอีก อยากจะร้องไห้ เอาดิ ถ้ามันพังก็ความผิดกูเอง ไม่ใช่ความผิดมึงเลยซักนิด (ใช้คำหยาบนะเนี่ยเรา)
ช่วงนี้จิตตกบ่อยแฮะ
สงสัยแล้ว เราเลือกผิดรึปล่าว รึว่ามันเป็นแค่สิ่งที่ต้องผ่านให้ได้ ถ้าไม่เลือกทางนี้ ทางอื่นก็อาจจะแย่กว่านี้ หรือไม่ก็อาจมาเสียดายตอนหลังว่าทำไมเราไม่เลือกทางนี้ แต่เอาเหอะ ทำอะไรไม่ได้แล้ว เลือกมาแล้วหนิเนอะ
แล้วก็อนาคตอีก ทำไงดีวะเนี่ย เอาไงกับชีวิตดี โอ้ย กลุ้มๆๆๆๆ

ยังไม่หมด แต่ตอนนี้นึกไม่ออกแล้ว

ปล. ขอบคุณคุณ yawaiam ที่เข้าไปตอบที่บล็อกสีฟ้านะครับ (แต่ขอเอามาพูดถึงที่บล็อกสีส้มนี่ละกัน) สำหรับคำชมทำให้ผมดีใจนิดๆนะเนี่ย เรื่องสั้นหนะก็เขียนครับ (แต่ตั้งขึ้นปีสองมาเนี่ยไม่ได้เขียนอีกเลย (แล้วดันอยากจะเป็นนักเขียนอีกนะเนี่ย)) แล้วก็ลดน้ำหนักให้ได้เร็วๆนะครับ และถ้าอยากหาแนวร่วมผมแนะนำ .:: m3rLinEz ::. ครับ twitter ของคนนี้มีรายงานน้ำหนักประจำวันเลย

ไว้เจอกันเมื่อโอกาสอำนวยนะ บ้านร้างของฉัน

ผิดหวังอีกแล้ว

2008-05-01T19:15:00.008+07:00

เฮ่อ วันนี้แย่ ผิดหวัง อุตส่าห์คิดไว้ซะดิบดี

เมื่อวานอุตส่าห์ค้าง คิดว่าวันนี้ตื่นมาแล้วจะได้เห็น...ตั้งแต่เช้า

นึกถึงเช้าวันนั้นแล้วอิจฉา...จังโว้ย อยากจะร้องไห้

เมื่อคืนก็ฝันถึง ไม่รู้ว่าเรียกว่าฝันดีได้ปล่าว ถ้าฝันดีอย่างนี้ไม่ต้องฝันดีกว่า เฮ่อ

หมดวันนี้ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้วสิ

โดนล่าม (ต่อ)

2008-05-01T17:11:00.005+07:00

ตอนนี้ผมโดนล่ามอยู่ ไปไหนก็ไปไม่ได้ ไม่รู้ว่าผมไม่อยากหลุดเองหรือว่าหลุดออกมาไม่ได้

รู้สึกเกลียดตัวเองอยู่เหมือนกัน เฮ่อ แต่ทำไงได้ (ทำไม่ได้หรือไม่อยากทำก็ไม่รู้อีกเหมือนกัน)

ปล. บล็อกเรื่องนี้ไม่ต้องสนใจ

โรคกระเพาะ (รึปล่าว???)

2008-04-30T22:46:00.007+07:00

"กร จ๋า อยู่ไหนจ๊ะ" - เสียงโรคกระเพาะถามหา

ครับ สัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นอะไรไม่รู้ครับ ปวดท้องมากเลย เริ่มเป็นตอนคืนวันอังคารที่แล้วครับ (คืนนั้นกินข้าวดึกไปหน่อยประมาณ 3 ทุ่มได้) แล้วพอวันต่อมาก็ยังปวดอยู่เรื่อยๆครับ เดี๋ยวปวดเดี๋ยวหาย จนกระทั่งมาถึงวันศุกร์ วันนั้นปวดเกือบทั้งวันเลยครับ เลยสันนิษฐานว่าตัวเองเป็นโรคกระเพาะ หรือไม่ก็เผลอกินพลาสติกเข้าไป (ตอนนั้นคิดว่าอาจจะติดเข้าไปกับกล้วยกวนที่กิน)

ตอนทำงานอยู่เลยอู้ซักหน่อย เปิดเว็บค้นหาเรื่องโรคกระเพาะดูครับ ก็เจอเว็บนี้เข้า (ความจริงทุกเว็บที่เจอเนื้อหาก็เหมือนกันหมดหนะแหละ แต่อันนี้มันเจอในหน้าแรกของกูเกิ้ล)

อ่านจบแล้วก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าตกลงใช่รึปล่าว (ตอนนั้นไม่รู้ว่าตรงไหนคือลิ้นปี่) รู้แต่ว่าช่วงนั้นหิวเร็วมากครับ (ไม่รู้เกี่ยวกันปล่าวนะ) ตอนสิบเอ็ดโมงกว่าก็หิวแล้วครับ ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานเลย ทั้งหิวทั้งปวดท้อง พอถึงเวลากินข้าวนี่เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ :D แล้วเมื่อกินข้าวเสร็จก็เลยซื้อไวตามิลค์ขึ้นไปกล่องนึงครับ คิดว่าเอาไว้กินตอนปวดท้อง เห็นในเว็บมันเขียนไว้ (ก็ไม่รู้อีกเหมือนกันว่ามันช่วยรึปล่าว หรือเราคิดไปเอง)

วันศุกร์นั้นก็ตัดสินใจแน่วแน่เลยครับว่าเดี๋ยวพอถึงเสาร์ต้องไปหาหมอให้ได้ ครับ ก็ได้ไปหาหมอจริงครับ บังเอิญวันเสาร์นัดเพื่อนที่เรียนอยู่ศิริราชไว้ -*- (ไม่เป็นไรอย่างน้อยก็นักเรียนหมอน่า)

พอเจอหน้าเพื่อนกันก็เลยปรึกษามันซะหน่อย
เพื่อน - "ความจริงแล้วโรคกระเพาะมันเกิดจากไวรัส"
ผม - (ก็คุ้นเหมือนอ่านเจอในเว็บแล้ว) "แล้วไงวะ"
เพื่อน - "แต่ 80 % ของคนที่มาหาหมอเพราะคิดว่าตัวเองเป็นโรคกระเพาะคิดไปเองทั้งนั้น"
ผม - "แล้วความจริงพวกนั้นเป็นอะไรวะ"
เพื่อน - "มะเร็งกระเพาะอาหาร"
(2 ประโยคหลังผมเติมเองครับ ไม่มีหรอก)

คุยๆไปพอรู้สึกได้ว่ามันไม่น่าจะใช่โรคกระเพาะแฮะ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร แล้วพอมาวันเสาร์มันก็หายแล้วด้วย ก็เลยไม่ได้ไปหาหมอครับ

แต่จากเรื่องที่เกิดขึ้นมานี้ทำให้ผมเห็นความสำคัญของการดูแลกระเพาะมากขึ้นครับ ตอนนี้ก็พยายามไม่ทำร้ายกระเพาะอยู่ ก็ทำตามที่เคยได้ยินได้อ่านมาครับ

ไม่นอนดึก
ไม่กินอาหารตอนดึก
ไม่ดื่มชา กาแฟ (ปกติผมดื่มชาจีนตอนเช้าทุกวันมาตั้งแต่ม. 3 แล้วครับ (ก็ไม่รู้ว่าชาจีนเป็นสาเหตุรึปล่าว))
เคี้ยวอาหารคำนึงให้มากกว่า 50 ครั้ง

ไม่กินอาหารตอนดึก กับไม่ดื่มชา กาแฟยังพอทำได้ครับ แต่ไอ้เรื่องนอนดึกกับเคี้ยวอาหาร 50 ครั้งนี่สิ เหอๆ

เพราะปกติผมนอนดึกเป็นประจำเลยครับ (แล้วก็ตื่นสายทดแทน :P) ไม่ได้ทำอะไรมากหรอก ก็เล่นเน็ตหนะแหละ แต่ตอนนี้ก็พยายามเปลี่ยนเวลานอนแล้วครับ (แต่ตอนที่เขียนบล็อกนี่ก็ห้าทุ่มครึ่งแล้วแฮะ)

อีกเรื่องก็เคี้ยวอาหารให้ละเอียดเนี่ยแหละ คือผมเป็นคนที่กินข้าวเร็วครับ เคี้ยวไม่ค่อยละเอียดเท่าไหร่หรอกนะ ไม่ถึง 10 ครั้งด้วยซ้ำไป พอเปลี่ยนมาเคี้ยวให้มากขึ้นก็รำคาญตัวเองเหมือนกันครับ :(

ตอนนี้ก็คิดว่าคงรอดูอาการไปก่อนครับ เพราะมันก็หายปวดไปแล้ว จะไปหาหมอก็ขี้เกียจ -*-

ยังไงๆก็รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับทุกๆคน (พูดยังกับคนที่หลวมตัวมาอ่านบล็อกมันเยอะอย่างนั้นแหละ)

She is away and always not reply.

2008-04-27T21:13:00.004+07:00

She is away and always not reply.

ซีเนียร์โปรเจกต์ กับ อาชีพวิศวกร

2008-04-27T16:42:00.010+07:00

สงสัยมาซักพักแล้วครับว่าถ้าผมจบวิศวะฯคอมฯไปแล้วจะไปประกอบอาชีพอะไรดี รู้แต่ว่าผมไม่ค่อยอยากจะไปเป็นโปรแกรมเมอร์ซักเท่าไหร่แฮะ เหตุผลแรก เงินเดือนไม่ดี (ฟังจากพี่ที่ที่ผมไปฝึกงานเล่ามานะ) เหตุผลที่สอง ก็ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบเขียนโปรแกรมนะครับ แต่ผมว่ามันไม่ได้ใช้ความรู้ที่ผมเรียนมาเลย เสียดายความรู้ครับ แต่ก็นั่นแหละก็ไม่รู้ว่า

ก็ลองถามพี่ที่ทำงานดูครับ พี่เค้าก็เล่าให้ฟังถึงคนที่เค้ารู้จัก ส่วนใหญ่ก็เป็นโปรแกรมเมอร์กันครับ แล้วก็มีพวกนักวิเคราะห์ระบบ (งานนี้ขอผ่านอย่างแรง) มีพวกเน็ตเวิร์กบ้าง พวกดูแลฐานข้อมูลบ้าง อืม เท่าที่ฟังดูงานส่วนใหญ่ไม่ค่อยน่าทำเอาซะเลยครับ รู้สึกว่างานพวกนี้มันไม่ใช่งานวิศวกรเอาซะเลย (แต่งานเน็ตเวิร์กต้องใช้ความรู้ที่เรียนมาเหมือนกันนะ)

ตอนนั้นถ้าถามผมว่าอยากทำงานอะไรผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันครับ รู้แต่ว่าอยากทำงานที่มันได้ใช้ความคิด ได้สร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ อยากทำงานที่มันเรียกได้ว่าเป็นวิศวกรจริงๆ ไม่ใช่งานโปรแกรมเมอร์แบบที่ว่าจบบัญชี จบเศรษฐศาสตร์มาก็ทำได้ (บางบริษัทรับพวกที่จบพวกนี้แล้วส่งไปฝึกเขียนโปรแกรม) ไม่ใช่งานแบบที่จบปวช. ปวส. มาก็ทำได้

แล้วงานอย่างนั้นมันมีงานอะไรบ้างหละ ตอนนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่างานอย่างที่ผมต้องการมันจะออกมาเป็นแนวไหน จนกระทั่งวันเสาร์ที่แล้ว(20 เม.ย) ผมไปฟังอาจารย์ที่มหาลัยพูดเรื่องซีเนียร์โปรเจกต์มาครับ ฟังแล้วแบบว่า โห
นี่แหละ งานของวิศวกร
นี่แหละ ถ้าผมจบไปผมอยากทำงานพวกนี้
นี่แหละ งานพวกนี้มีประโยชน์ต่อมนุษยชาติ เอ่อ ไม่ใช่ เว่อไปนิด หมายถึงมีประโยชน์ต่อประเทศชาติ

ตัวอย่างโปรเจกต์ที่อาจารย์เสนอให้ทำ

หาการวางตัวของนิ้วมือเมื่อต้องการหยิบจับสิ่งของ อันนี้ค่อนข้างไปทางโรบอทนิดๆ คือหาว่าถ้ามือหุ่นยนตร์ต้องการจับของชิ้นนึงนิ้วของมือนั้นต้องจับตรงไหนบนวัตถุบ้าง (เอาไปประยุกต์ใช้กับแอนิเมชันได้ด้วย)
สร้างแบบจำลอง 3 มิติของภาพมุมมองเดียว (เฉพาะภาพวิว) ปกติแล้วการสร้างแบบจำลอง 3 มิติจากภาพต้องใช้ภาพมากกว่า 1 มุมมองครับ ดังนั้นถ้าพูดจริงๆอันนี้ทำไม่ได้แน่ๆครับถ้าไม่ได้กำหนดว่าเป็นภาพวิว (ที่บอกว่าทำไม่ได้แน่ๆ ก็ไม่แน่หรอกนะ มนุษย์เราหนะเก่งจะตาย)
หาวิธีการชดเชยคุณภาพของรูป ปกติกล้องวิดีโอที่ใช้ในสตูดิโอจะมีการตัดรายละเอียดของรูปออกไป ด้วยเหตุผลในด้านความเร็วในการส่งข้อมูล ทำให้ภาพที่ได้มีรายละเอียดที่ลดลงครับ ถ้าเอาภาพมาประมวลผลบางอย่างทำให้ได้ภาพที่ไม่ชัดเจน โปรเจกต์นี้ก็หาวิธีการชดเชยคุณภาพของภาพให้กลับคืนมาครับ
สร้างเกมหุ่นยนตร์ อันนี้ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่ แต่ฟังแล้วสะใจดี อยากทำนิดๆเหมือนกัน
จับหน้าคนว่าคนๆนั้นกำลังมองมาทางกล้องอยู่รึปล่าว อันนี้น่าสนใจมากครับ ฟังปุ๊บรู้สึกอยากทำมากๆๆๆๆเลยครับ อันนี้อาจารย์บอกว่าสามารถเอาไปขายบริษัทได้ด้วยนะ แบบว่าติดตามป้ายโฆษณา จะได้รู้ว่าวันๆนึงมีคนมองป้ายกี่คน

ไอ้ที่ผมฟังแล้วสนใจก็มีพวกนี้แหละครับ นอกนั้นไม่ใช่แนวผมเท่าไหร่

ก็จากที่ฟังอาจารย์เล่าโปรเจกต์ของเค้าให้ฟังแล้ว ผมว่าเนี่ยแหละครับ งานวิศวกรเลยหละ (ไม่รู้คนอื่นคิดไง) แถมหลังจากที่ฟังเสร็จ จิตใจผมค่อนข้างเอนเอียงไปทางด้านงานวิจัยเอามากๆเลยหละครับ ตอนนี้อยากเป็นอาจารย์ขึ้นมาแล้วแฮะ (ที่ต้องเป็นอาจารย์ เพราะในไทยเห็นที่ทำงานวิจัยกันมีแต่ในมหาลัย บริษัทเอกชนไม่ค่อยมี ไม่เกี่ยวกับข่าวนี้นะ)

แต่ก็ติดขัดเรื่องเงินเดือนครับ ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าเงินเดือนของอาจารย์มันจะเท่าไหร่ แต่คิดว่าคงไม่สูงแน่ๆ (เดาเอา) เฮ่อ ไอ้ผมยิ่งใช้เงินเก่งอยู่ด้วยเนี่ยสิ -*-

ช่วงนี้ก็เลยค่อนข้างสับสนกับชีวิตครับ ไม่รู้จะเอาไงกับมันดี จะเรียนต่อหรือทำงานดี แล้วมันจะมีผลต่อชีวิตไงบ้าง สับสนไปหมดแล้วครับ ยิ่งเห็นเพื่อนคนอื่นเค้าก็มีจุดมุ่งหมายกันหมดแล้ว

โอ้ย สับสนๆ

ปล. พูดเรื่องงานกับโปรเจกต์อยู่ดีๆทำไมกลายมาเป็นปัญหาชีวิตไปได้วะ

เรื่องตื่นเต้น (รายงานฝึกงานตอน 2)

2008-04-27T15:02:00.005+07:00

มาเขียนต่อจากตอนที่แล้วครับ ก็หลังจากที่ได้เขียน sequence diagram ไปสิบกว่ารอบจนหัวหน้ายอมให้ผ่าน ในที่สุดพี่ที่หัวหน้าเค้าให้มาคุยผมก็เรียกมาคุยถึงโปรแกรมใหม่ที่จะให้เขียนครับ สิ่งที่พี่เค้าต้องการคือเปลี่ยนวิธีของการติดต่อฐานข้อมูลเป็นวิธีใหม่ครับ แต่ทีนี้สเปกของโปรแกรมใหม่ที่เค้าต้องการก็เพิ่มขึ้นมาด้วย ไม่ใช่แค่เปลี่ยนวิธีติดต่ออย่างเดียว แต่ต้องการให้มันทำงานได้มากขึ้น

โปรแกรมที่ผมต้องเขียน(ไม่เชิงโปรแกรมหรอกครับ เป็นแค่ฟังก์ชันเดียวให้คนอื่นมาเรียกใช้ต่อ) จะคอยจัดการเกี่ยวกับรูปแบบของข้อมูลครับ ตอนที่เค้าให้ผมดูก็มีรูปแบบอยู่แค่ 2 แบบ แต่เค้าบอกว่ากำลังจะเพิ่มอีกแบบนึงครับ เพราะฉะนั้นก็เลยต้องเขียนเพิ่ม ซึ่งพี่เค้าก็อธิบายว่าผมควรจะเขียนโค้ดให้มันเป็นระเบียบหน่อย เวลาทีหลังที่ต้องการเพิ่มรูปแบบใหม่จะได้มาเขียนโค้ดเพิ่มได้ง่าย และพี่เค้าก็บอกว่ามันไม่มีทางเขียนโปรแกรมเดียวจัดการได้ทุกรูปแบบของข้อมูลอยู่แล้วครับ พอเพิ่มรูปแบบข้อมูลใหม่ ก็ต้องเขียนโค้ดจัดการเพิ่ม อืม ก็จริงแฮะ...
...
...
ซะที่ไหนกันหละว้อย

เพราะตอนที่นั่งฟังอยู่ผมก็คิดวิธีเขียนแค่โปรแกรมเดียวแต่ใช้ได้กับทุกรูปแบบของข้อมูล (ที่ปกติๆในความคิดผม) ขึ้นมาได้ครับ แล้วก็เป็นวิธีง่ายมากๆเลยด้วย ง่ายจนผมคิดว่าพวกพี่เค้าน่าจะคิดวิธีนี้กันมาแล้วนะ นั่นสิพี่เค้าคงคิดกันมาแล้วแหละแต่สงสัยมันคงไม่เวิร์ก

แต่ตอนนั้นไม่ว่ายังไงก็อยากจะเสนอวิธีที่คิดได้ใจจะขาดครับ แต่คิดว่าผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจของธนาคารซักเท่าไหร่ บางทีวิธีผมมันอาจจะไม่เวิร์กจริงๆก็ได้ เอาไงดี ใจนึงก็อยากจะพูดออกไป แต่อีกใจก็กลัวขายหน้าไงไม่รู้แฮะ เออ ช่างมันเหอะ พูดไปถ้าใช้ไม่ได้เดี๋ยวขายหน้าปล่าวๆ ช่างมันๆ...
...
...
ซะที่ไหนกันหละว้อย ในที่สุดก็เลยเล่าวิธีที่คิดไว้ออกไปให้พี่เค้าฟังครับ

นี่คือบทสนทนาหลังจากที่เล่าจบ
พี่ - "แล้วถ้ามันเป็นข้อมูลรูปแบบนี้หละ #####/($year)"
ผม - "ก็ยังใช้ได้ครับ เพราะว่ามัน..." (ในใจก็สงสัยว่าพี่เข้าใจที่เราอธิบายให้ฟังรึปล่าวเนี่ย)
พี่ - "แน่ใจเหรอ อืม แล้วถ้าเป็นรูปแบบนี้หละ ###_###/($year)"
ผม - O_o (อันนี้โปรแกรมพี่ก็ทำไม่ได้เหมือนกันแหละครับ ตอนนั้นนึกเถียงในใจ)
พี่ - "พี่ว่าวิธีของน้องมันไม่ได้นะ"
ผม - (- -")

แต่ทันใดนั้นพี่ที่นั่งข้างๆตรงที่ผมคุยกันซึ่งก็ฟังเรื่องที่ผมคุยกันมาตลอดก็พูดแทรกขึ้นมา ก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกนะครับ แต่ก็พอจับใจความได้ว่า ไอ้รูปแบบนั้นเค้าไม่ใช้กันหรอก มันไม่เป็นระเบียบ มันเหมือนเอาสองอันมารวมกัน ตอนนั้นแอบดีใจนะเนี่ยมีคนช่วยเถียงแทนผมด้วย :)

ซึ่งสุดท้ายแล้วก็ได้ข้อสรุปออกมาว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีโปรแกรมเดียวแต่ใช้ได้กับรูปแบบข้อมูลทุกแบบ

ก็ไม่ยอมแพ้ครับ เพราะตอนนั้นรู้สึกว่าพี่เค้าไม่เข้าใจที่ผมอธิบายซะเท่าไหร่เลย เอาไงดีๆ เขียนโค้ดไปให้พี่เค้าดูเลยละกัน ฮ่าๆ

วันรุ่งขึ้น หลังจากที่เขียนโค้ดเสร็จ ก็เข้าไปให้พี่เค้าดูครับ
พี่ - "อืม ก็น่าจะใช้ได้นะ ลองเขียนจริงๆเลยละกัน"
ผม - o_O (เฮ้ย ทำไมวันนี้ยอมรับง่ายๆวะ เออก็ดี :D)

งงนิดๆเลยครับ อยู่ดีพี่เค้าก็มาบอกว่ามันใช้ได้ อ้าว แล้วเมื่อวานที่ผมเครียดแทบตายหละ -*-

สุดท้ายก็ตกลงว่าจะใช้วิธีของผมครับ (จะดีใจดีมั้ยเนี่ย) ซึ่งตอนนี้ก็เขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว และก็ใช้ได้จริง(มั้งนะ ทดสอบไปไม่เท่าไหร่เอง)

ปล. บล็อกตอนนี้เขียนได้ไม่ดีเท่าไหร่เลยแฮะ คือมันเล่าความรู้สึกตอนที่ผมกำลังตัดสินใจจะเล่าวิธีที่คิดขึ้นมาไม่ค่อยได้เลย :( (อยากบอกว่าตอนที่ตัดสินใจจะเล่าให้พี่ฟังมันตื่นเต้นมากเลยครับ)

รายงานการฝึกงาน

2008-04-26T22:04:00.003+07:00

มารายงานผลการฝึกงานดีกว่าครับ(รายงานฝึกงานที่เค้าให้ส่งทุก 2 อาทิตย์งวดนี้ยังไม่เขียน แต่มาเขียนบล็อกซะได้ ฮ่าฮ่า)

ก่อนจะปิดสงกรานต์ผมก็ทำแบบฝึกหัด jsp ที่พี่เค้าให้ไปเสร็จเรียบร้อยดีครับ แล้วพอเปิดมาพี่ที่เป็นคนให้แบบฝึกหัดผมเค้าไม่อยู่ครับ(พี่คนนี้โดนหัวหน้างานของผมสั่งให้มาสอนผมเขียน jsp) ผมก็ต้องเข้าไปติดต่อกับหัวหน้างานเองครับว่าจะให้ผมทำอะไร

พอเข้าไปคุยๆเค้าก็ให้งานผมมาชิ้นนึง ความจริงก็ไม่ใช่งานใหม่หรอกครับ พี่เค้าเคยบอกผมตั้งแต่เริ่มทำงานวันแรกๆแล้วครับว่าจะให้ทำชิ้นนี้ ตอนนั้นเค้าก็ให้โค้ดโปรแกรมมาอ่านๆดู แต่พอเค้าเริ่มให้ผมฝึกเขียน jsp ก็เลยเริ่มลืมๆไปแล้วบ้างว่าจะต้องทำงานชิ้นนี้ พอวันนั้นเค้าก็เลยให้ผมลองเขียน sequence diagram ของโปรแกรมที่เค้าให้โค้ดมาอ่านครับ

เฮ่อ เกลียดจริงๆเลยงานแบบนี้ ไอ้เขียน sequence diagram หนะ ก็ไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่ พอถูๆไถๆเขียนได้ครับ แต่ที่เป็นปัญหาคือต้องเขียนบนคอมพ์เนี่ยสิ ไอ้เราก็ใช้โปรแกรมเขียน diagram พวกนี้ไม่ค่อยเป็นซะเท่าไหร่ แถมโปรแกรมที่หัวหน้างานให้มาใช้ก็ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยในชีวิต เขียนเสร็จมาอันนึงก็ดูไม่เหมือน sequence diagram เลยครับ ไอ้ที่ต้องเป็นห้าเหลี่ยมก็เป็นแค่สี่เหลี่ยม(หาที่วาดห้าเหลี่ยมไ่ม่เจอ) ไอ้ที่ต้องเป็นสี่เหลี่ยมยาวๆ ก็กลายเป็นสี่เหลี่ยมสั้นๆหลายๆอันแทน -*- หัวหน้ายังบอกเลยว่ามันดูแปลกๆ - -'

สุดท้ายก็เลยเอา visio เถื่อนมาลงครับ(ถ้าเห็นผมไม่ได้อัพบล็อกไปนานก็ไม่ต้องแปลกใจครับ ถ้าไม่ได้กำลังสู้คดีอยู่ก็คงกำลังติดคุกอยู่ครับ) ก็เขียนแล้วเขียนอีกอยู่หลายรอบครับกว่าหัวหน้าจะเห็นว่ามันถูกต้อง ไอ้ผมก็ไม่เข้าใจจริงๆว่าจะให้เขียน sequence diagram ของโปรแกรมเก่าไปทำไมในเมื่อจะให้ผมเขียนโปรแกรมใหม่อยู่แล้ว -*- ทำไมไม่ให้ผมเขียน sequence diagram ใหม่ไปเลยนะ นี่ไม่ใช่วิชา SA ในมหาลัยนะที่เขียนโค้ดแล้วมาเขียน sequence diagram ไม่เป็นมืออาชีพเอาซะเลย (ฟังที่ผมพูดอาจดูซีเรียส แต่แค่ล้อเล่นครับ แค่แอบแขวะใครบางคน)

พอเขียน sequence diagram จนหัวหน้าพอรับได้กับงานของผมแล้วทีนี้ก็ถึงคราวได้เริ่มเขียนโปรแกรมตัวใหม่ครับ ซึ่งมันมีเหตุการตื่นเต้นเกิดขึ้น (ความจริงไม่ตื่นเต้นหรอกมั้ง แต่สำหรับผมมันตื่นเต้นมากๆๆเลยครับ)

ถ้าอยากรู้ว่าคืออะไรก็ติดตามอ่านต่อครั้งต่อไปนะครับ (พูดยังกับอยากรู้งั้นแหละ เสียงใครบางคนบ่นขึ้น) ตอนนี้ดึกแล้ว เดี๋ยวไปนอนก่อนดีกว่า

ปล. นอนดึกไม่ดีต่อกระเพาะนะครับ